Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Ας ζήσουμε με κρασί και βρώμα

Τόσοι αιώνιοι έρωτες

κι εγώ να σπάω τα δάχτυλά μου

τόσες καύλες

και κορμιά

και σάλια

και κρεβάτια που πάνε

πέρα δώθε

και μουνιά

και ψωλές

και βυζιά

φτασμένα

τρεμουλιασμένα

και ζέστη

και κρύο

κι αγάπες

που της κυνηγάνε

τα ποντίκια

ξασμένες

χυμένες

με πουλιά

νεκρά

για πόδια

και κώλους

παιδεμένους

ξεροκαυλομένους

σαν τσίρκου

ελέφαντα

τ’ αρχίδια

πιασμένα καλά

φυλακισμένα

κουκούλες

στα κορμιά

ψίχες σπέρματος

στη κοιλιά

φιλιά

ανεπρόκοπα

χωρίς πάθος

χωρίς φωτιά

χωρίς κολλώδη λύσσα

και δίχως

άντερα να κατασπαράζουν

λουλούδια.

Τόσοι αιώνιοι έρωτες

κρεμάλες

και μπελάδες

λαρύγγια άγρια

κρωξίματα πιωμένα

παρτούζες

μ’ άλλους εαυτούς

σεντόνια γεννοφάσκια

πάνινο σπρώξιμο

λαλιά

κι έξω απ’ τη τρύπα

αίμα

γλώσσες

πλυμένες σε υγρά

κι οργασμοί κρανία.

Ας ανάψει κάποιος το φως.