Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

μεθυσμένο σε φακ ελάσσονα


Σκέφτομαι όλα αυτά τα παιδιά
στην ίδια ηλικία με μένα
με τα ποιήματά τους
και τα ιστολόγιά τους
με την βιασύνη τους
και τα καθημερινά ποιήματά τους
κρεμασμένα εκεί
με φωτογραφίες γεμάτες στόμφο
ύφος
χρώματα
νεραιδες
φεγγαρια
θαλασσες
και αλλα τετοια σκατα
βαρύγδουπα
ρομαντικά
και σουρελιστικούς πόνους
τα βλέπω και δεν καταλαβαίνω τίποτα
καμιά φορά αφήνουν σχόλια
σε ποιητικούς τόπους
και μιλούν χειρότερα από εξηντάρηδες
συγκαμένους ματαιόδοξους μπάσταρδους
που νομίζουν ότι η ζωή τους χρωστά κάτι
πολλά παιδιά απ' αυτά μάλλον ακούνε
έντεχνες κουράδες
λατρεύουν τη Δημουλά
έχουν αριστερές όμορφες ιδέες
αλλάζουν σώβρακα στο φέισμπουκ
και την βγάζουν χαζογελώντας στις πλατείες
με μπύρες και τρεμούρα
μερικοί το παίζουν καταστροφικοί
άλλοι παρακμιακοί
επαναστάτες
αγανακτισμένοι
οργισμένοι μαρμελάδας
μάγια ωραία
ζωές καλά προστατευμένες
χαρτί με φράγκα από πίσω
ποιος μοιράζει τελικά;
ποιός χώνει;
έλα εδώ αν μπορείς
και δώσε...
Ένα τελευταίο φιλί στα μάτια της τρέλας
που κρυφακούει από τα πιο λυπημένα ξοδέματα
και λίγο νερό στο μέτωπο
για την κατήφεια του νέου κοριτσιού
που ξύπνησε ταγμένη
να υποφέρει
την καινούργια δεκαετία.
είναι ωραία τελικά να εισαι νεκρός
και διαλυμένος

πίνακας: utrillo