ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΛΙΑΝΑΙΟΣ

000 194... του Παύλου Ναθαναήλ

2012-01-28T20:01:00.000+02:00

Τα σκουπίδια ζώνουν
σαν φουστανέλα Άγγλου ευζώνου...
μα την θέλω σαν τρελός
Τα αποκαΐδια μιας βαμβακερής ζωοφιλίας
με περιφρονούν
μα η περιφρόνηση είναι η σπουδή
του εξ αναβολής μαστροαγώνα του καρφιού
πάνω σε ωραία βολετό αίμα
Τα σπουδαία της συνωμοσίας
είναι ήδη επίκαιρα κώλυβα
στη μέση μια κρασοκατάνυξης
μα η πόρνη των πλουσίων φτωχών το πνεύμα
είναι ο βούρδουλας της ανοχής
Τα μπούτια της Μαγδαληνής
ήταν το γαρ των μοντελιστών θεών
μα οι χνουδωτοί φασολαδοαναθρεμένοι
δεν ξυπνούν στα πρωινά του Άδη
Το χερούλι μιας πόρτας
είναι η προέκταση που ποζάρει με στύση
απέναντι στο ημίθεο χρέος
μα τα φαντάρια υπηρέτησαν τον γόνο του ηλιόσπορου
Τα ψυγεία λαμποκοπούν απέναντι από την θερμή νέκρα
μα τα χέρια της θα πρέπει να είναι ο λυτρωμός
Χέρια εκτρώσεις
γυναίκας έρωτας
ζωή ερεθισμένη
σκώτια κουρασμένα
νώτα ξαγρύπνιας
μυρωδιά αξεθώριαστη.......

Κρυώνω μαλάκα...

πίνακας Magdalena Budzinska

Η γενική πλάκα...του Βασίλη Στεριάδη

2012-01-25T18:15:00.000+02:00

Και ήθελα να φύγω με τα λεφτά μου
ή τη ζωή μου.

Φασαρίες και μή φασαρίες.

Θα ανεβάσης πυρετό.

Τι γυρεύεις όταν τρέχης Αθήνα - Πειραιά
και τανάπαλιν - τούμπαλιν;
Να μου αγοράσης μήπως καμμία κοπέλα
καμμιά πέτσινη φιλενάδα;

Τα μεγάλα σου πόδια χρειάζονται πέταλα
σαν του πατέρα μου.

Μοναξιές από τις μεγάλες μοναξιές σου
δεν υπάρχει κανείς
ξεφτιλίστηκες. Μαθητή Μιχαήλ
ποιόν θα κεράσω φωτεινή μπύρα
που φέρνει γρουσουζιά;

Θα ήσουν κίτρινη στην παλιά σου παρέα
κοιμήσου τώρα πιο ήσυχη
όπως στο μεγάλο παγοποιείο.
Είσαι μια όμορφη κοπέλα
με τη μύτη προς το έλεος της γης
σα να ψάχνης για πετρέλαιο.
Γιατί δεν φεύγεις κι εσύ όπως οι φίλες σου;
Θα περάση να σε πάρη το σπίτι σου;
Θα περάση μήπως κανένα ταξί;
Τί άλλο θα περάση;

Ένα τραίνο που φεύγει πολύ μακριά
μια γυναίκα γάτα μου είπε:

Χρόνια πολλά και πολλά φιλιά
να προσέχης τα τραίνα που φεύγουν μακριά
και γίνονται γάτες. Έχεις δύο λεπτά
για να μαυρίσης, δύο γαλλικά μέτρα δικά σου
πεθαμένος εφ' όρου ζωής.

Με απαλά νύχια θα περάσης τη βαθειά πόρτα.
Αλλά μη βήχης
θα χαλάσης το κοστούμι σου
θα χαλάσης το πάρτυ με τους λοξούς
κοιμήσου μόνο και μη σηκώνεσαι με τίποτα
ούτε με ηλεκτρική σφαλιάρα
ούτε με όλον τον τσιγαρόβηχα της Αθήνας.

Έτσι θα ξαναπετάξης μέχρι την εταιρία ουρανού
και θα φέρης το μεγάλο εισιτήριο για βαθειά
και μικρότερα εισιτήρια - αγγούρια
ούτε για ταλέντα
ούτε για σινεμά
ούτε για το ξενοδοχείο του Μάρκου.

Γιατί ξέρεις το βάθος, το κόκκινο νούμερο
και στο βάθος αλλάζουν φανέλες οι ψυχές
"φόρεμα μείνε αόρατο για κείνον"
πεθαμένος ξανά και ξανά
το πρωί θα είσαι ήρεμος
αλλά πρόσεξε το βράδυ.

Από την ποιητική συλλογή

Βασίλης Στεριάδης

Ντικ Ο Χλομός

Εκδόσεις Κέδρος (1976)

Κλειστόν λόγω λύσσας, ένα γενέθλιο πάρτι στον Edgar Allan Poe

2012-01-19T00:09:00.028+02:00

«Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο

ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ' άλλο»

Αν ψάξεις με μια γρήγορη ματιά στα κεφάλαια που συνδέουν την ποίηση και την μουσική στην ιστορία, εύκολα θα διαπιστώσεις πως είναι ο περισσότερες φορές μελοποιημένος. Ο άληστος Edgar Allan Poe που γίνηκε κάτι σαν ευαγγέλιο για όλη την γοτθική κουλτούρα δεν άφησε τα μεθυσμένα χνώτα του μονάχα στην σκοτεινή μουσική. Σχεδόν όλα τα μουσικά είδη που διάβηκαν μέσα στα χρόνια είχαν κάποιον καλλιτέχνη να ξεφυλλίζει τις σελίδες που έγραψε και να σιγομουρμουράει στις δικές του ονειροκαταδιώξεις, ένα στίχο, ένα ποίημα, μια ιστορία του κυρίου Ποτέ πια!

Εξηντατρία χρόνια πριν λοιπόν και αφού γιορτάστηκαν τα εκατό χρόνια από τότε που πέθανε ο Poe, ένας μυστηριώδης επισκέπτης σημάδευε κάθε χρόνο τα γενέθλια του με έναν μεταμεσονύκτιο φόρο τιμής. Άφηνε τρία κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα μισογεμάτο μπουκάλι κονιάκ στον τάφο του συγγραφέα, προτού να χαθεί και πριν ξεθαφτεί η καινούργια μέρα. Τα δύο τελευταία χρόνια αυτή η παράδοση σιώπησε αφού ο επονομαζόμενος ως και Poe Toaster σταμάτησε να επισκέπτεται τον τάφο του ποιητή. Σήμερα ο γράφων, επέτειος των γενεθλίων του Poe, ψάχνει την δισκοθήκη του και διαλέγει αγαπημένα τραγούδια αναφορές στον άνθρωπο που ήπιε μέχρι θανάτου και βαφτίστηκε ο συγγραφέας του σκοταδιού. Let’s have a toast!

Vincent Price… Ligeia
(from the album: The Edgar Allan Poe audio collection, 2000 Caedmon rec.)

Κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει τούτο το αφιέρωμα εκτός από τον άνθρωπο που σάρκωσε στο πανί περισσότερο από κάθε άλλον τις ιστορίες του Πόε. Σε συνεργασία με τον φοβερό σκηνοθέτη Roger Corman, δημιούργησαν κάμποσες ταινίες από τις ιστορίες του συγγραφέα, φτιάχνοντας ένα δίδυμο σινεματογράφησης του τρόμου που όμοιό τους δεν υπήρξε. Σε τούτο το άλμπουμ, παρέα με μια άλλη μεγάλη μορφή του κινηματογράφου, τον Basil Rathbone, γνωστό και ως Mister Sherlock Holmes, απαγγέλουν με τις ιδιαίτερες φωνές τους μερικά απ’ τα πιο τρομακτικά διηγήματα του συγγραφέα. Η δέσποινα Λιγεία κατά τα λεγόμενα του Πόε ήταν και η καλύτερή του ιστορία μιας και όπως έγραψε κάποτε σε έναν φίλο του: «Το πιο ευγενές είδος διηγημάτων είναι εκείνο που ενεργοποιεί στον υπέρτατο βαθμό τη φαντασία».

Lord Buckley… The Raven
(from the album: A Most Immaculately Hip Aristocrat, 1970)

Εκκεντρικός με μια φωνή σκέτο μουσικό όργανο. One man performance, ειδικός στο ν’ αφηγείται ιστορίες με μοναδικό τρόπο, κείμενα για τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, θέματα από έργα του Σαίξπηρ, τρένα που φεύγουν μ’ επιβάτες, ελεγκτές και μηχανοδηγούς. Ιστορίες σε μια αφηγηματική υποκριτική πάνω «σ’ έναν κόσμο τόσο ιδιαίτερο, τόσο αδικαιολόγητα άγνωστο, τόσο εθιστικό για όσους αρέσκονται στο να δίνουν χρόνο για να ακούσουν ιστορίες»… όπως έγραψε και ο Ken Nordine κάποτε. Το Κοράκι αφηνιασμένο στα χείλη του κυρίου με το περίεργο μουστάκι.

Dr. John…Berenice
(From the album: Closed On Account of Rabies, 1997 Mercury / Universal)

Το γνωστό tribute άλμπουμ για τον ποιητή και συγγραφέα του απόκοσμου. Μπορώ να διαλέξω οποιοδήποτε και σε κάθε αφιέρωμα που γίνεται να βάζω και κάποιο άλλο. Σήμερα διαλέγω την Βερενίκη ειπωμένη από τον Dr. John. Καθώς στέκεσαι επί σχεδόν μισή ώρα και τον ακούς να την διαβάζει με ηχητικά τριξίματα από πίσω του, ακούγοντας την ιστορία ενός άντρα που ξέθαψε την αγαπημένη του μόνο και μόνο για να της κλέψει τα δόντια, αναρωτιέσαι αν τελικά ο μύθος που λέει πως ο Poe έγραψε ένα τόσο φοβερό διήγημα έγινε μόνο και μόνο για να κερδίσει ένα στοίχημα που είχε βάλει μ’ έναν φίλο του ότι θα μπορούσε να πουλήσει ένα βιβλίο με μια τόσο παράξενη ιστορία! Η αλήθεια είναι βέβαια πως ο συγγραφέας εκμεταλλεύτηκε μια δημόσια φοβία της Βαλτιμόρης αφού εκείνη την περίοδο τα νεκροταφεία της πόλης παραβιάζονταν με σκοπό τις αρπαγές δοντιών από πτώματα ώστε να πουληθούν στους οδοντιάτρους.

Ήμαστ' ακόμα δυο μικρά παιδάκια,

σ' ένα βασίλειο δίπλα στο γιαλό:

Μα ήταν τρανή η αγάπη που αγαπιόμαστε

η 'Αναμπελ Λη κι εγώ. Στον ουρανό

τα φτερωμένα Σεραφείμ, που μας ζηλεύανε,

μας κοίταζαν με μάτι φθονερό.

Marissa Nadler…Annabelle Lee
(From the album: Ballads of Living and Dying, 2004 Eclipse Records)

Στο εξαιρετικό της ντεμπούτο άλμπουμ με τις μπαλάντες των ζωντανών και των νεκρών, η αξιέραστη αμερικάνα τροβαδούρος Marissa Nadler, εκτός από Pablo Neruda, μελοποιεί ολάκερη την Annabelle Lee του Edgar Allan Poe. Με την συνηθισμένη της ακουστική κιθάρα, τα μελαγχολικά της μειλίχια φωνητικά και με τα απόκοσμα παραμυθένια εφέ, η Marissa κλείνει τον υπέροχο δίσκο με το τελευταίο ολοκληρωμένο σπουδαίο ποίημα που έγραψε ο μεγάλος ποιητής. Η «άρρωστη» αγάπη του Poe για τις νεκρές γυναίκες έμελλε να βάλει για άλλη μια φορά την πένα του κάτω γράφοντας ένα ποίημα που δημοσιεύτηκε λίγο μετά τον θάνατό του.

Joan Baez… Annabel Lee
(From the album: Joan, 1967 Vanguard records)

Σε μια πιο κλασική εκτέλεση και στα μέτρα μιας παλαιομοδίτικης μπαρόκ μουσικής αίσθησης, η μεγάλη Joan Baez στερεμένη από τα ίδια και τα ίδια αποφασίζει να κάνει έναν δίσκο μονάχα με διασκευές. Συνθέσεις των Beatles, του μεγάλου Tim Hardin, του Donovan καθώς και της παλαβής μεγάλης μουσικής προσωπικότητας που ονομαζόταν Jacques Brel, έσκαβαν τα ρυάκια ενός βινυλίου όπου έπεσε στα χέρια μου δανειστικά κι εντελώς τυχαία πολλά χρόνια πριν χωρίς ποτέ να τον επιστρέψω. Η Annabel Lee είναι και πάλι εδώ προτελευταία στην δεύτερη πλευρά σε μια εκτέλεση που σε μπάζει σε άλλους αιώνες και σε κάστρα όπου ο άνεμος σε μια κουρτίνα ήταν το θρόισμα της γυναικείας έλξης.

South of No North…Annabelle Lee
(From the album: Fell Frozen, 1986, Creep Records)

Ίσως από τα καλύτερα ελληνικά ξενόφωνα group που βγήκαν ποτέ. Οι έλληνες Bauhaus όπως χαρακτηρίστηκαν κάποτε πήραν το όνομά τους από ένα μυθιστόρημα του Charles Bukowski και μελοποίησαν ίσως το καλύτερο ποίημα του Poe στον δεύτερο δίσκο τους που επανακυκλοφόρησε πριν λίγα χρόνια. Μια γοτθική ριξιά από την πιο παρεξηγημένη δεκαετία της μουσικής που πέρασε ποτέ. Ήταν απλά τα eighties!

Bob Dylan… Just Like Tom Thumb’s Blues
(From the album: Highway 61 Revisited, 1965 Columbia)

Ένας φανταστικός δρόμος στο Παρίσι μεταμορφώνεται σε σκηνή φονικών στο διήγημα του Poe με τίτλο: The Murders in the Rue Morgue όπου και πρωτοεκδόθηκε το 1841 σ’ ένα μικρό λογοτεχνικό περιοδικό, (Graham’s Magazine) . Έναν αιώνα και κάτι αργότερα ο Bob Dylan κάνει το πέρασμά του από τον συγκεκριμένο δρόμο αφού στην πρώτη στροφή του Just Like Tom Thumb’s Blues και στην συνέχεια των «ταξιδιών» του μετά το ομώνυμο Highway 61 Revisited περνάει από εκεί για να συναντήσει κάτι πεινασμένες γυναίκες που μυρίζουν μπελάδες. Ο Poe είναι κάπου στη γωνιά και πίνει άλλο ένα. «When you’re down on Rue Morgue Avenue / they got some hungry women there / and they really make a mess outa you!». Για την ιστορία, ο Πόε έγραψε τις Δολοφονίες της Οδού Μοργκ σε μια εποχή όπου το έγκλημα εξαπλωνόταν εξαιτίας της ραγδαίας αύξησης των κατοίκων στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου είχε και ως αποτέλεσμα την εξαθλίωση μεγάλης μερίδας του πληθυσμού.

Hugo Race and the True Spirit…Rue Morgue Blues
(From the album: Rue Morgue Blues, 1989 Rampant)

Και πάλι στην ίδια οδό αλλά εδώ ο μέγας Hugo Race στήνει ολάκερο άλμπουμ που βρωμάει θανατίλα, σεξ και γλυκιά απελπισία σε κάθε βήμα της. Η Rue Morgue στέλνει λουλούδια σε νεκρές αγαπημένες, ο Hugo στον πρώτο του προσωπικό δίσκο καλύτερος από ποτέ με το πνεύμα των Bad Seeds πάνω του και με το βλέμμα του βρωμιάρη του Έδγαρ να τον πλακώνει σε μια μπλουζοσκοτεινιά μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Κάπου τελικά πρέπει να υπήρξε αυτός ο δρόμος.

Lou Reed…Edgar Allan Poe
(From the album: The Raven, 2003 RCA)

Ο Willem Dafoe διαβάζει το Κοράκι σε έναν από τους πιο υποτιμημένους δίσκους που έκανε ο Lou Reed. Η Elisabeth Ashley με την βραχνάδα της τρομάζει στο Valley of Unrest. Ο Antony Hegarty ξαναλέει το Perfect Day και ο Steve Buscemi ανοίγει ένα παρανοϊκό θεατρικό στηριγμένο πάνω στον Edgar. Ο Lou Reed απ’ την άλλη του αφιερώνει μια ροκιά απ’ τα παλιά γιατί έτσι κι αλλιώς εκείνος ο άνθρωπος ποτέ δεν ήταν το παιδί της διπλανής πόρτας. Στην διπλή κι ολοκληρωμένη έκδοση, γιατί έτσι πρέπει να ακούγεται το συγκεκριμένο άλμπουμ, το καλύτερο τραγούδι έτσι κι αλλιώς είναι το Who am I? Αλλά εδώ γενέθλια έχει απόψε ο άνθρωπος που ποτέ δεν τον φαντάστηκα να γελάει!

Antony and the Johnsons…The Lake
(From the EP: The Lake, 2004 Secretly Canadian)

Ο ανδρόγυνος Antony Hegarty στην κυριολεξία ανατριχιάζει μέσα από αυτή την μελοποίηση. Τα λόγια εδώ ξεφτίζουν για έναν καλλιτέχνη που ότι στίχο πιάνει το στόμα του γίνεται ένα ονειρόδραμα φτιαγμένο να τσακίσει ολάκερο το κορμί σου. Το ποίημα γράφτηκε το 1827 και συμπεριλήφθηκε στην συλλογή ο Ταμερλάνος και άλλα ποιήματα. Η πρώτη του έκδοση πωλήθηκε στα τέλη του 2008 και στο υπέρογκο ποσό των 662.500 δολαρίων σπάζοντας όλα τα ρεκόρ για βιβλίο που πωλήθηκε σε δημοπρασία.

Phil Ochs… The Bells
(from the album: All the news That’s fit to sing, 1964, Electra)

Επειδή τα τρελοκομεία ταιριάζουν στους τρελούς μια από τις πιο ρημαγμένες φυσιογνωμίες της folk rock μουσικής δεν θα μπορούσε να μην αγγίξει τον αμερικάνο θεό του σκοταδιού. Ό Phil Ochs πολύ πριν τρελαθεί απ’ το αλκοόλ, πριν δημιουργήσει φανταστικές περσόνες στο μυαλό του που τον κυνηγούσαν να τον δολοφονήσουν και πολύ πιο πριν αρχίσει να πλακώνεται χωρίς λόγο με τους μπάρμεν της πόλης βγάζοντας τις νύχτες σε βρωμερά σοκάκια που έζεχναν θάνατο οδηγώντας τον τελικά σε τρελοκομεία, ανήμπορο να κουνηθεί απ’ τις ερινύες του, πρόλαβε κι έγραψε μερικούς υπέροχους δίσκους. Το ξεκίνημά του ήρθε το 1964 με το All The News That’s Fit to Sing. Σ’ εκείνο τον δίσκο όπου στο εξώφυλλό του ο Ochs κάθεται πάνω στην θήκη της κιθάρας του και φαίνεται να διαβάζει τα κακά μαντάτα που θα έπονταν για τα επόμενα χρόνια της ζωής του, μελοποίησε ένα από τα όχι και τόσο γνωστά ποιήματα του Πόε. «Οι Καμπάνες» που δημοσιεύτηκαν χρόνια αργότερα αφού πέθανε ο Έδγαρ και μεταφράστηκαν στην γλώσσα μας από τον εξαιρετικό ποιητή Ναπολέων Λαπαθιώτη, (διαβάστε εδώ), ήταν μια ακουστική ανάγνωση μιας καμπάνας που όσο προχωρά η ώρα στην ζωή ενός ανθρώπου γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή όταν τελεύουν τα χρόνια. Ο Ochs φτιάχνει έναν τόνο στην κιθάρα του ώστε να ακούγεται σαν tinkle που κουδουνίζει στο άτυχο μελλούμενο και ένα πένθιμο, εορταστικό, μοναχικό μνημόσυνο ρίχνει την γεύση του στο μηδενικό φως. Οι καμπάνες στη ζήση του Πόε είχαν ήδη σιγάσει ενώ εκείνες στου Ochs ξεκινούσαν τα κουδουνίσματά τους!

Donovan… El Dorado
(from the album: Sutras, 1996, American recordings)

«Gaily bedight, / A gallant night / In sunshine and in shadow, / Had journeyed long, / Singing a song, / In search of El Dorado». Σύμφωνα με τον μύθο, η πόλη του El Dorado είναι η πόλη του πλούτου και του χρυσού μιας και στα Ισπανικά η ακριβής του μετάφραση είναι Το Χρυσό. Ο σκωτσέζος παλαίμαχος τροβαδούρος Donovan που με μια κιθάρα και την φωνή του έχει γαλουχήσει μπόλικες γενιές και έχει καταπιαστεί μ’ ένα σωρό ποιητές, σ’ έναν καθαρά αυτοβιογραφικό δίσκο μελοποιεί τη πόλη όπου γίνηκε το όνειρο χιλιάδων αντρών σ’ ένα ποίημα όπου ο Πόε έτσι κι αλλιώς μιλάει για τον θάνατο ή και πέρα από αυτόν. Τι άλλο θες άλλωστε για να τραγουδήσεις ένα ποίημα σαν κι αυτό;

The Alan Parsons Project…The Fall of the House of Usher
(From the album: Tales of Mystery and Imagination, 1976 Polygram)

Πρέπει να είναι στην δεκάδα με τα πρώτα cd που αγόρασα στην ζωή μου. Η έκδοση άλλωστε του εν λόγω format ξεκινά με την αφήγηση του Orson Welles στο A Dream Within A Dream καθώς στην πρώτη του έκδοση έβγαινε μοναχά instrumental. Άλλωστε ο Welles έστειλε μοναχά μια κασέτα με την φωνή του και ποτέ δεν συνάντησε τον Alan Parsons. Η Πτώση του Οίκου των Άσερ ολοκληρώνεται σε πέντε συμφωνικά μέρη όπου είναι και διασκευασμένο μουσικό μέρος του Claude Debussy για την όπερα όπου ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Ο Welles ξεκινά το κείμενο και στα επόμενα μέρη οι Alan Parsons στην κυριολεξία σκοταδιάζουν τα πάντα. Όταν καμιά φορά το βάζω να παίξει ο Poe παραμιλάει μέσα από μια κορνίζα που τον έχω στ’ αριστερά μου.

Statues in Motion… Virginia Clemm
(from the album: Statues in Motion, 1983, Three Eggs records)

Ξεχασμένοι μάλλον και από τους ίδιους, η δεύτερη ελληνική ξενόφωνη μπάντα του αφιερώματος με τον μοναδικό δίσκο που κυκλοφόρησαν και ύστερα εξαφανίστηκαν για πάντα, τραγουδούν για την σύζυγο και πρώτη εξαδέλφη του Πόε, Virginia Clemm. Οι Statues in Motion κινήθηκαν μουσικά σε synth dark pop ρούγες και ήχους μπροστά από τις ελληνικές μπάντες του είδους της εποχής. Όσο για την σύζυγο; Η Σίσυ όπως την αποκαλούσε ο συγγραφέας ήταν δέκα ετών όταν πρωτοσυναντήθηκαν και δεκατριών όταν παντρεύτηκαν. Στα 24 της πέθανε από φυματίωση γεγονός που στιγμάτισε μια για πάντα τον Πόε επηρεάζοντας σημαντικά ποιήματα και διηγήματα διασπαρμένα από τραγικούς θανάτους πρόωρα χαμένων γυναικών. Εμβληματικότερο όλων, η Ελεονόρα που όπως λέγεται στο πρόσωπό της αποτυπώνεται μοναδικά το πρόσωπο της Virginia Clemm.

Siouxsie & the Banshees… Premature Burial
(from the album: Join Hands, 1979, Polydor)

Ίσως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψε και τραγούδησε τούτο εδώ το ξωτικό, ιέρεια της σκοτεινής μουσικής κουλτούρας των 80s. Το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από το διήγημα του Πόε: Η Πρόωρη Ταφή, όπου ο τίτλος του τα λέει όλα. Οι απέθαντοι νεκροί, η νεκροφάνεια, οι πνεύμονες που σκάνε κάμποσα μέτρα κάτω απ’ τη γη, ο ήχος απ’ το σύρσιμο των σκουληκιών στο γυμνό κεφάλι, η μυρωδιά του χώματος να πνίγει τα ρουθούνια, ο τρόμος, ο τρόμος τους απόλυτου σκοταδιού όταν τίποτα δεν σου γράφει ελπίδα, ο θάνατος που είχε έρθει αλλά τελικά κι αυτός σε κορόιδεψε. Η Siouxsie, η Siouxsie τα τραγουδάει όλα αυτά κι αναρωτιέται αν αλήθεια μπορεί να υπάρξει.

Radio Birdman…A Descent into the Maelström
(From the album: The Essential Radio Birdman, 2006 Sub Pop)

Εντάξει πολύ κλεισούρα έπεσε, πολύ θανατίλα βρώμισε, πολλά δόντια μετρήσαμε, πολλή σκοτεινιά και μαύρα γατιά. Ώρα να βγούμε από τον πύργο, ο Edgar να πιει το κονιάκ, να μυρίσει τα τριαντάφυλλα, να σβήσει τα κεράκια, να μην γελάσει για άλλη μια φορά. Οι αυστραλοί Radio Birdman, απόδειξη ότι τα πιο άγρια αλάνια γουστάρουν πάντα τα σκοτάδια, παίρνουν την μικρή του ιστορία που ήταν η πρώτη που βάδισε τον συγγραφέα στα μονοπάτια της science fiction λογοτεχνίας και φτιάχνουν ένα γαμημένα τέλειο τραγούδι όπου ακόμα περιμένει πληρωμή!

«Επισκέπτης, δίχως άλλο,

θα 'ναι τούτος που χτυπά.

Κάποιος νυχτοπαρωρίτης,

που για να 'μπει μου χτυπά,

τούτο θα 'ναι μοναχά».

Glass Prism… The Raven
(from the album: Poe Through the Glass Prism, 1969, RCA)

Άλλος ένα δίσκος αφιέρωμα στον Πόε. Οι αμερικάνοι Glass Prism στον δεύτερο και τελευταίο τους δίσκο μελοποιούν έργα του ποιητή ενώ στο εξώφυλλο φωτογραφίζονται μ’ έναν ψεύτικο κόρακα και τα κατά τ’ άλλα Beatles κουρέματα και ενδυμασίες. Αν και το άλμπουμ δεν είναι και τόσο πετυχημένο, η εκτέλεση στο Κοράκι παντρεύει τον ήχο της εποχής με τα φτερά του πουλιού σ’ έναν περίεργα ψυχεδελικό κόσμο. Μην πέσεις για ύπνο έρχεται ο εφιάλτης.

Deviled Ham… I had too much to dream last night / The Raven / Rosemary’s Baby
(from the album: I had too much to dream last night, 1969, Super K rec.)

… ο εφιάλτης των είκοσι λεπτών. Ένα αρκετά σπάνιο βινύλιο των ψυχεδελογκαραζιάριδων Deviled Ham όπου προυπήρχαν με το όνομα Ascots, (αυτά για τα πρεζάκια της μουσικής). Τι έχουμε ακριβώς εδώ; Το έπος, (διότι περί έπους πρόκειται), ξεκινά με το γνωστό I had too much to dream last night των Electric Prunes, συνεχίζει με την θεατρική εκτέλεση του Κόρακος, καταλήγει με το κύριο μουσικό θέμα του Μωρού της Ροζμαρύ και τελεύει τον εφιάλτη όπως τον ξεκίνησε, πάλι με το «Είχα πολλά να ονειρευτώ χθες το βράδυ». Μια καινούργια μέρα ξεκινά, ο ποιητής θα έρθει και πάλι το βράδυ, ενώ το «Ποτέ πια» θα σφυρίζει δυνατά και για πάντα στ’ αυτιά σου.

Στην υγειά σου Edgar Allan Poe, ο φωτισμός ήταν μικρός και το κονιάκ φτηνιάρικο. Όσο για τα τριαντάφυλλα θα δούμε την επόμενη χρονιά!

Όλα τα τραγούδια και οι απαγγελίες που παρουσιάστηκαν σε τούτο το αφιέρωμα μπορείτε να τα κατεβάσετε από ΕΔΩ

ο πίνακας για την Annabelle Lee ανήκει στην Lucy Diamonds, ενώ ο πίνακας για Το Κοράκι ανήκει στον Dirk Rudolph.

Βιβλία προτεινόμενα και σχετικά για τον Edgar Allan Poe μπορείτε να βρείτε στο ιστολόγιο του βιβλιοπωλείου ΦΟΙΒΗ όπου η φίλη Νίκη έχει ετοιμάσει σχετικό αφιέρωμα με αφορμή τα γενέθλια του ποιητή και συγγραφέα.

Σήμαντρα… του Λίνου Ιωαννίδη

2012-01-15T17:56:00.002+02:00

Τα παγωμένα πρωινά στα διδακτήρια
χαμήλωνα με δυο βαριές φτερούγες.
Τα μεσημέρια καθώς έφευγα συντριμμένος
με εικόνες εξώκοσμες και θαύματα
έχανα ήδη τους έρωτες,
έχανα τους Αγγέλους.
Στις συγκεντρώσεις, τα σήμαντρα, τα μεγάφωνα
τα ουρλιαχτά μες στα συσκοτισμένα πλήθη
απελευθέρωναν βαρύθυμους ψαλμούς
κι ανάσες άλλων εποχών.

Ωστόσο, ανέπνεα τον ουρανό
κι έτσι καθώς έφευγαν οι μέρες,
οι νύχτες απλώς χάθηκαν.

Από την ποιητική συλλογή
Εξώστης
Εκδόσεις Αιγαίον, 2003

Cacophonus Vibes

2012-01-10T00:29:00.000+02:00

του…Francis Picabia

2012-01-07T14:40:00.004+02:00

One must pass through
life, red or blue, quite
naked, with the music
of the subtle sinner, at
all times ready to
party.

Only those who contemplate
the constellations
can still move us.

Painting:
The Handsome Pork-Butcher
by Francis Picabia

Βασίλης Στεριάδης...Όμιλος του θανάτου

2012-01-02T20:26:00.004+02:00

Σχεδόν σε είπε,
θα σε πει ρόμπα και χαμένο τσόλι.

Αν αγαπήσει,
θα σε πει και καλτσοδέτα
και διαιτητή μαϊμού.

Έξω από τις αγωνιστικές γραμμές
στις γειτονιές της εργατούπολης.

Τορίνο,
το πρώην λαϊκό αγόρι μπαίνει στο χρηματιστήριο
με τη Κυρία και τους μπανκονέρι.

Γι αυτό κι εσύ να προσέχεις, φυλάξου,
να μην κάνεις τη σφυρίχτρα σου τσίχλα.

Θα στη βάλουν ανάποδα
όπως και το σημαιάκι της δουλειάς
στο βοηθό σου.

Είτε περάσει ο καιρός είτε ου
θα πεθάνεις.

Να ερωτεύεσαι λοιπόν, όπως εγώ.

Και να τραγουδάς.

Σεντ Λούις μπλουζ.

Όπως στο Τενεσί από την αυτοκράτειρα.

Με τη φωνή της σκίζει την τρομπέτα.

Λίγο πριν ξεκινήσει
για τον ουρανό με τα διαμάντια.

από την ποιητική συλλογή
"Χριστούγεννα της Ισοπαλίας"
Εκδόσεις Κέδρος, 2002

για την Νίκη που μου τό 'στειλε όταν άλλαξε ο χρόνος

Καλή Χρονιά...

2011-12-31T15:07:00.001+02:00

Πες μου με τι μαχαίρι θα κοιμηθείς
Να σου πω με τι πληγή θα ξυπνήσεις!

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

Απόψε...

2011-12-29T16:47:00.003+02:00

Ένας φίλος κερνάει ρακή κι απαγγέλλει τα καλύτερά του ποιήματα.

The Junky’s Christmas… by William S. Burroughs

2011-12-28T03:22:00.003+02:00

Σκηνοθεσία: Nick Donkin & Melodie McDaniel
Αφήγηση: William S. Burroughs

Και η ιστορία ξεκίνησε κάπως έτσι…

It was Christmas Day and Danny the Car Wiper hit the street junksick and broke after seventy-two hours in the precinct jail. It was a clear bright day, but there was warmth in the sun. Danny shivered with an inner cold. He turned up the collar of his worn, greasy black overcoat. This beat benny wouldn't pawn for a deuce, he thought.

Ο Ιησούς Χριστός κοιτάζει το ταβάνι της φάτνης κι αποφασίζει να καλέσει περιπολικό

2011-12-25T19:19:00.004+02:00

Σάββατο βράδυ… με πήραν στο τμήμα γιατί έδερνα δυο κωλόπαιδα… χτύπαγαν ένα κορίτσι στη Σόλωνος… πέρναγαν οι μπάτσοι… με μπουζούριαζαν… σκάω τμήμα… «μπύρα έχετε»;… «σκάσε», μου λένε… «θα φας ξύλο, θα μπεις κελί»… «δεν θέλετε να με βάλετε», τους λέω… «είμαι ήδη πολύ μεθυσμένος»,… «θα ξεμεθύσεις για τα καλά», μου λένε… «το χω δει στις ταινίες», λέω… «θέλω ένα τηλεφώνημα… ταυτότητα έχω, μήνυση δεν υπάρχει… γιατί με κρατάτε»;… «χτύπαγες κόσμο», μου λένε... «λάθος», τους λέω… «αυτοί χτύπαγαν μια κοπέλα, τρελαίνομαι όταν χτυπούν γυναίκες»… Ήπια καφέ… ηρέμησα… με κράτησαν κάνα δίωρο… ευτυχώς ήταν ένας σένιος αξιωματικός υπηρεσίας… με τους μπάτσους τελικά με πάει… πάντα με πήγαινε… Χριστούγεννα ήταν… με είδαν και γλυκούλη, με άφησαν. «Πήγαινε σπίτι», μου λένε, «να κοιμηθείς… βρωμοκοπάς αλκοόλ μέχρι εκεί που δεν παίρνει»… «Χριστούγεννα είναι», λέω… «βγήκα να το γιορτάσω… απλά τρελαίνομαι όταν χτυπάνε γυναίκες»... «να μην τρελαίνεσαι», μου λέει… «Δεν γίνεται», του λέω, «κωλόπαιδα παντού»… … γύρισα σπίτι… έκανα μπάνιο… έστειλα ένα μήνυμα σε μια φίλη… «Σε φιλώ», μου λέει… «σταμάτα να πίνεις τόσο πολύ»... «σκατά», είπα από μέσα μου… ήπια άλλο ένα μπουκάλι κρασί και σχεδόν λιποθύμησα στη φλοκάτη του σαλονιού… έπινα βλέπεις απ’ τις εννιά το πρωί… Χριστούγεννα… τα πιο όμορφα της ζωής μου… μάλλον… ούτε που θυμάμαι το κορίτσι που χτυπούσαν… αλλά τα δυο κωλόπαιδα αρκετά καλά…
…οι μέρες είναι νεκρές… όλη μέρα στη δουλειά και μετά πιόμα για να μην τρελαθώ… οι μπάτσοι δεν είναι και τόσο κακοί όσο λένε… όσο για τις γιορτές… πάντα τις σιχαινόμουν… από μικρό παιδί…
…πες μου λοιπόν πως φαίνεται η ζωή… όταν δεν έχει τον Χριστό της;

Φωτογραφία: Γιώτα Παναγιώτου

Μα τι θέλει αυτή η αράχνη στη γωνία;… του Χρήστου Ζάχου

2011-12-21T20:35:00.009+02:00

Πόσες φορές τη μέρα μπορεί να σκέφτεται
ένας συνηθισμένος άνθρωπος την αυτοκτονία;
Μια; Δυο; Τρεις;
Πέντε; Δέκα; Συνέχεια;
Ποτέ;
Δεν ξέρω.
Αλλά τι σχέση μπορεί να έχω εγώ
με έναν συνηθισμένο άνθρωπο;
Καμία.
Αυτό το ξέρω.
Έχω ένα περίστροφο που δεν το βλέπει κανείς.
Έτσι, κάθε που έρχομαι σε άβολη θέση
κάθε που το μυαλό μου μια περίεργη σκέψη κάνει
εμφανίζεται στα χέρια μου.
Το βάζω στον κρόταφό
ή στο στόμα
και πατάω τη σκανδάλη.
Άλλες φορές το προτιμώ πιο επώδυνο.
Με ένα μεγάλο μαχαίρι, κόβω τις φλέβες
πρώτα του αριστερού χεριού
μετά του δεξιού
κι έπειτα το χώνω στο στομάχι
και το αφήνω εκεί.
Ωραία πόζα, δεν μπορείς να πεις…
Υπάρχει όμως κι ένας άλλος τρόπος
που πιο σπάνια σκέφτομαι.
Όταν κοιτάω το φωτιστικό
τη λάμπα εκεί πάνω
ένα αόρατο σχοινί υπάρχει.
Το περνάω στο λαιμό μου
αφήνομαι
και τέλος.
Τα γνωστά।

Δεν ξέρω πόσες φορές τη μέρα μπορεί να κάνω κάτι τέτοιο
αλλά πάντα καταφέρνω κι επιζώ
την επόμενη κιόλας στιγμή.
Ένας θάνατος δίχως όρια εκτονώνεται
κι έρχεται θριαμβικά νικήτρια
η πουτάνα αυτή.
Η ζωή ντε…
Κι εκείνη η αράχνη που δεν έφυγε ποτέ απ’ τη γωνία…
Τι να παραμονεύει άραγε;

Από την Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Ζάχου
Οι Εμπειρίες ενός Πνιγμένου
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2011
Πίνακας Jackson Pollock

Georges Perec…το μη κατοικήσιμο

2011-12-17T15:33:00.003+02:00

Το μη κατοικήσιμο: θάλασσες – βόθροι, ακτές με συρματοπλέγματα, χερσότοποι, μαζικοί τάφοι, στοιβαγμένα ψοφίμια, βουρκονέρια, πόλεις που ζέχνουν

Το μη κατοικήσιμο: η αρχιτεκτονική της απαξίωσης και της επίδειξης, η ματαιόδοξη μετριότητα των πύργων και των ουρανοξυστών, χιλιάδες κλουβιά σωριασμένα το ‘να πάνω στ’ άλλο, η αγελαία αλαζονεία των πολυτελών συγκροτημάτων

Το μη κατοικήσιμο: το στενεμένο, το πνιχτό, το μίζερο, το μαζεμένο, το μικρό, το ίσα ίσα

Το μη κατοικήσιμο: το περίφρακτο, το απαγορευμένο, το εγκλωβισμένο, το αμπαρωμένο, οι φράχτες με γυαλιά από σπασμένα μπουκάλια, τα «ματάκια», οι θωρακισμένες πόρτες

Το μη κατοικήσιμο: σκουπιδότοποι, παραγκουπόλεις

Το εχθρικό, το γκρίζο, το άσχημο, το ανώνυμο, οι διάδρομοι του μετρό, δημόσια λουτρά, αποθήκες, πάρκινγκ, κέντρα διαλογής, ταμεία, δωμάτια ξενοδοχείων

φάμπρικες, στρατόπεδα, φυλακές, άσυλα, γηροκομεία, λύκεια, δικαστήρια, οι αυλές των σχολείων

ο γλίσχρος χώρος της ατομικής ιδιοκτησίας, διασκευασμένη σοφίτα, κουκλίστικη γκαρσονιέρα, κοκέτικο στούντιο με φυτά εσωτερικού χώρου, τρία χολ, μεγάλο αίθριο, απρόσκοπτη θέα, διαμπερές, δέντρα, δοκάρια, χαρακτήρας, εσωτερική διακόσμηση από εσωτερικό διακοσμητή, μπαλκόνι, τηλέφωνο, ήλιος, διάδρομοι, αληθινό τζάκι, υπόστυλο, διπλός νεροχύτης (ανοξείδωτος), ησυχία, ιδιωτικός κηπάκος, τιμή εξαιρετικώς συμφέρουσα.

Παρακαλείσθε, μετά τις 10μ.μ., ν’ αφήνετε τ’ όνομά σας.

Ζορζ Περέκ
Χορείες Χώρων
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις Ύψιλον

σσσσσσσσσσσσσσσσστ.........

2011-11-24T23:46:00.003+02:00

σκόνη

σάρκα

και κόκκαλο

πλυμμένο σε ποδιά

δεν έχει κανένα νόημα να τα ξεπλύνω

Σκληρές Νύχτες...της Άννας BlackRed

2011-11-05T17:57:00.004+02:00

Κυκλοφορούσαμε στους δρόμους

που η ζωή άφηνε τα θύματά της ξεσκέπαστα,

να καίγονται

σε μια Κόλαση με αριθμό ταυτότητας,

να πληρώνουν

την θλίψη των ανθρώπων της ημέρας.

Πόρνες που έβγαζαν το ψωμί τους με το στόμα,

που δεν εμπιστευόντουσαν ούτε την σκιά τους,

γνώριζαν ότι πουλούσε παραμύθι και αυτή.

Πρεζάκια που κατασκεύαζαν Κόσμους

και τους ζούσαν σε σπίτια παγκάκια

μιας Πόλης Μηχανής,

Άκληρους

Ξεσπιτωμένους

Άρρωστους

Βρώμικους

Τραβέλια όμορφα

το αρνητικό του Κόσμου,

όχι το περιθώριο,

οι αποδείξεις πως το σύμπαν

συνεχίζει να υπάρχει μέσα από την ανισορροπία του

και παντού πουστιά

Πρωί - βράδυ.

Η υποκρισία δε γνωρίζει φάρες,

σαλτάρει και σε πετυχαίνει...

Τριγυρίζαμε δίπλα σ’ εκείνους,

εμείς οι επιζώντες αγνοούμενοι ενός Πολέμου,

Παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σ’ έναν Πόλεμο,

μάχες που μας έσκαψαν ως το μεδούλι,

στο κεφάλι δεν έμειναν πολλά πράγματα

και οι φιλοσοφίες της εφηβείας δεν βοηθούσαν πολύ,

μα βγάζαμε τη μέρα,

τον εφιάλτη τον ζούσαμε,

δε τον περιμέναμε στον ύπνο μας..

Έφταιγε που ήμασταν απροσδιόριστοι από τη φύση μας,

από αλλού ξεκινούσαμε

και αλλού καταλήγαμε,

οι απρόσεχτοι σ’ έναν Κόσμο προσεχτικά Νανουρισμένο,

οι αμόρφωτοι με σπίτια βρώμικα..

Μεγαλωμένοι χωρίς συναισθήματα,

μόνοι και γρήγορα,

μα μεγαλώσαμε,

οι αξίες μας άλλαζαν ριζικά..

διαφορετική ματιά σ’ έναν ίδιο Κόσμο,

πειράματα στα δωμάτια της σάρκας μας,

ψάχναμε τα όρια του αλαζονικού Κόσμου

που έλεγχε τους πάντες,

Συστηματιές,

Αντιδραστικούς,

Προοδευτικούς,

Λογικούς,

Αισθηματίες,

όλοι πιόνια του ίδιου Κέντρου..

Είχαμε μάθει καλά πως το σύστημα είναι μέσα μας

ριζωμένο,

ο ίδιος Φόβος με πολλά πρόσωπα,

παθητικοί,

όλοι μπροστά του..

ήξερε να σε χρησιμοποιεί όπως τον βόλευε..

ο δικός του Φόβος

μην το ανακαλύψεις..

Τα όρια αχαρτογράφητα,

η μοίρα κάθε καινούργιου να γίνει

σύστημα..

Τώρα μάθαμε για τα καλά πως

όποιος μεγάλωσε σ’ έναν Πόλεμο

ήξερε τις αντοχές των Πάντων

και πως

ο Φόβος

σε παραμορφώνει..

απορείς γιατί και πως άντεξες;

αντέχεις γιατί αλλάζεις..

Δε το ξέρεις ακόμα..

Ούτε εγώ.

πίνακας Lavely Miller

Fat City

2011-11-02T20:27:00.002+02:00

Oma: Ξέρεις ποιοί είναι οι φίλοι σου;

Tully: Άκου, οποτεδήποτε χρειαστείς οτιδήποτε, απλά έλα να με βρείς.

Oma: Τους άλλους εκεί δεν θα τους ρωτούσα ούτε την ώρα.

Tully: Δεν θα σου απαντούσαν.

Oma: Ξέρεις κάτι; Είσαι το μόνο κάθαρμα που αξίζει κάτι εδώ μέσα.

Tully: Το εκτιμώ αυτό...επειδή υπάρχει κάτι που πραγματικά μ' αρέσει σε σένα.

Oma: Κι εσύ μ' αρέσεις...

Tully: Σ' εμάς.

Oma: Ας φύγουμε απ' αυτό το καπηλειό.

Tully: Πάμε κάπου αλλού...Έι, είσαι εντάξει;

Oma: Δεν ξέρω.

Tully: Θα τα καταφέρεις;

Oma: Υποθέτω πως είμαι μεθυσμένη.

Tully: Μην ανησυχείς για τίποτα, θα σε πάω σπίτι...Μπορείς να βασίζεσαι σε μένα...Καλά πάμε;

Oma: Ναι.

Tully: Τι συμβαίνει;

Oma: Σ' αγαπάω τόσο πολύ...

Tully: Έλα πάμε...όλα θα είναι εντάξει τώρα.

Oma: Έτσι νιώθω.

Tully: Έτσι είναι...Μπορείς να βασίζεσαι σε μένα σωστά;

Oma: Ναι.

Tully: Κι εγώ μπορώ να βασίζομαι σε σένα;

Oma: Ναι

Tully: Εγώ μπορώ να βασίζομαι σε σένα κι εσύ μπορείς να βασίζεσαι σε μένα και μπορούμε να βασιζόμαστε ο ένας στον άλλον...

and here's the scene

Κληρονομιά

2011-10-30T18:14:00.002+02:00

Κληρονόμησα

μια κουρτίνα μαβιά

και μια ομπρέλα σπασμένη,

ένα βαρέλι ακριβό

και δύο δαχτυλήθρες.

Επίσης μου έδωσε η γιαγιά

σκόρδο να με φιλάει

κι ο παππούς ο καψερός

άγριο σουγιά από πόλεμο

για να με τυραννήσει.

Απ’ το πατέρα πήρα μια κοιλιά

γεμάτη όλο ξύδια

κι από την μάνα μου που λες

ένα ζευγάρι ψύχωση

και δύο παντελόνια.

Στο ένα έβαζα το σουγιά

στο άλλο μου το σκόρδο

και του πατέρα τη κοιλιά

την έκανα τραπέζι.

Απ’ το βαρέλι το ακριβό

έβαζα ξύδι για να πιω

στις δύο δαχτυλήθρες

κι απ’ την κουρτίνα τη μαβιά

κρυβόμουν μη με δούνε.

Λοιπόν που λες

τώρα μου ‘μεινε μόνο η ομπρέλα

κι όταν καμιά φορά βρέχει

σπάω το κεφάλι μου

να βρω πως ανοίγει.

φωτογραφία: Luke Stephenson

with you

2011-10-30T01:36:00.000+03:00

Dust Flesh And Bones

2011-10-24T16:14:00.003+03:00

Κραυγές από ραχοκοκαλιά, περάσματα βοής ξεριζωμού, κιθάρα αθίγγανου με το χέρι ξεραμένο πάνω απ’ τη χορδή που μετράει ματωμένα σκυλιά - φαντάσματα πίσω απ’ το δέρμα Χώμα ιδρωμένο μ’ ανάσα αγωνίας και δόντια που ξεπετσιάζουν δάχτυλα χωρίς ανάγκη να το σκάψουν. Ίλιγγος στη γλώσσα, σαπίλα στη γωνία με το μονόγραμμα σου σφαγμένο λίγο πριν η δεξιά αρτηρία παίξει σαν κλειδοκύμβαλο για να σε ξεμοναχιάσει. Ζωστήρα κάτω απ’ το κρεβάτι λίγο πριν ο άντρας σου σαλιώσει τα μάτια, απ’ έξω ακουστεί η μαύρη γάτα που ζευγαρώνει και ο ήχος στο σώμα ενός παιδιού που το σπάει η μάνα του στο ξύλο. Θρόισμα μπουκάλας στον αέρα, ραπισμένοι στίχοι, μαστίγια μολύβια και φρίκη στα λαρύγγια. Μνήμες χαρακώματα, τραγούδια διαλυμένες σχέσεις, υποβρύχιοι τάφοι, χαρές που φεύγουν με τα πόδια, πληγιασμένα χιλιόμετρα, τα όπλα στη θέση τους, λείπουν δύο, ύπνος ηλίθιος, μεθυστικός, παγκόσμιες αφυπνίσεις, τζιβάνα στον έρωτα, παγάκια στην αγάπη και βροχή πάντα στους χαμούς. Αέρας που σέρνει νεκροφόρες, άδικος θάνατος σου λέει, τρίξιμο κοκάλων σε καπηλειά κάτω απ’ τη κόλαση με ψυχές που ήπιαν, πρεζώθηκαν χάιδεψαν την τριχιά στο λαιμό τους, δεν ησύχασαν ποτές. Λυγμοκραυγές με τριαντάφυλλα, αρώματα στις καπότες, λιβάνι το πρωί, λάδι το μεσημέρι, πεθαμένο ζώο στα εντόσθια το βράδυ. Νανουρίσματα εμβατήρια για την αϋπνία, χάπια και σταυροκοπήματα, σαράντα μέρες για μνημόσυνα, κάτι για τα φαντάσματα, για τις μούσες που δεν είναι πια αιτίες, το κουρασμένο ξεκίνημα απ’ την αρχή, τους κάδους που έγιναν τροφή, το ξέσπασμα πάνω σου σαν φεύγεις και δεν υπολογίζεις τίποτα σαν στον χορό τον τρομερό, μαντήλι σου κρατάνε πια πλοία με τραγωδίες.

Κοίτα να μετράς τα σπασμένα κόκαλα, ν’ ακούς τις βρομωδείες και να θυμάσαι πάντα πως δεν είμαστε πέτρινοι κι αναίμακτοι.

Το κείμενο είναι επηρεασμένο από το χθεσινοβραδινό live του Matt Elliott και ο τίτλος της ανάρτησης από το καινούργιο single του καλλιτέχνη.

Ένα αφιέρωμα για τον μουσικό είχε γραφτεί ΕΔΩ

O Πίνακας του Vania Zouravliov, ζωγράφου που κοσμεί σχεδόν όλες τις δουλειές του Elliott

Drinkin' Too Much

2011-10-19T18:14:00.000+03:00

Ευτυχώς που υπάρχουν δεκαέξι άλογα και η παλαβομάρα δίπλα από το φως

2011-10-16T22:18:00.003+03:00

Έρχονται και είναι λυπημένα, στα λένε κι έχουν χάσει το δρόμο. Κοιμούνται και δεν θυμούνται σαν δεν κάνουν τίποτα. Άσπρα άλογα που σταύρωσαν, κρασί χωρίς βραβείο κ’ οι τελευταίοι που έμαθαν το τίποτα. Που ήσουν, τι έκανες, αν μέθυσες, αν φώναξες, αν έφτυσες, αν χτύπησε το κεφάλι σου εκεί που οι μαύροι ουρανοί δεν βρήκαν το εκεί. Που στην κοπάνησε το τραγούδι που δεν άκουσαν οι ποιητές. Γιατί οι τελευταίοι είχαν παγκόσμιες μέρες, ατάλαντα έντεχνα λημάρια, διαβόλους χωρίς ουρές και όμορφες βραδιές με κεράκια στον κόρφο. Έτσι είναι.

Τα παιδιά πιστεύουν πάντα σε κάτι και οι παντρεμένες επίσης. Το χειρότερο απ’ τα δύο είναι πως οι παντρεμένες βλογάνε τα γαμήσια με τους άλλους όσο τα περιμένουν. Όσο για τα παιδιά…άστο να πάει! Η υπόθεση είναι μια ζωή, αλλά ευτυχώς που η υπόθεση δεν είναι εκεί. Γιατί κάτι δουλεύει, κάτι σε πάει πιο κάτω, κάτι σου λυγάει τις φλέβες και οι φλέβες είναι πολύ σημαντικές, μα όλα είναι σημαντικά, τι σημασία έχει άλλη μια ιστορία…Τα παιδιά, οι παντρεμένες, τα ζευγάρια, οι άντρες ποιητές πιο λίγοι απ’ τα’ αρχίδια τους!

Μην στέκεσαι εκεί. Μην δίνεις σημασία!

Ποτέ δεν ήμουν τυχερός, ποτέ η τύχη δεν το ‘παιξε μαζί μου. Είχα χωριά να μου τα λεν’ και χήρες ν’ ανοίγουν πόδια, τα κωλόπαιδα της νιότης να μου τρατάρουν τα δικά τους. Τα τύμπανα, τις γωνιές και τα ωραία. Δεν υπήρχαν όρια, δεν υπάρχει τίποτα, όλα είναι καλά μαζί μου κι όλα παίρνουν τη μεριά μου.

Θα μείνω εκεί. Στα έπιπλα

Ο θάνατος αργός, ο θάνατος στη κρεβατοκάμαρα, η μαύρη τρύπα, ο καπνός, τα δάχτυλα και το κουζινομάχαιρο.

Κάποτε είχαμε αγάπη. Και μαζί μ’ αυτή πένθος, σκοτεινό κονιάκ και λίγη σάλτσα. Κάποτε είχαμε όμορφα σκυλιά, λεπίδια στο πέτο και σ’ ένα στενό το χέρι να δείχνει που υπάρχεις. Κάποτε είχαμε μίσος, σκληρή αγάπη, τραγούδια που δεν μας πέθαιναν, σεντόνια που δεν μας σκέπαζαν και πάντα γιορτές! Γαμημένα σκληροί για να αντέχουμε κι όταν τ’ ακούμε, οι προσευχές να φτύνουν τη μάνα μας. Ο πατέρας εκεί…πεθαμένος… σκληρόπετσος, αλλά πεθαμένος. Να τον περιμένεις, γιατί κάθε ώρα είναι το τηλέφωνο που θα χτυπήσει, το φέρετρο που θα σταθεί, ο εγγονός που θα γελάσει, η νύφη που δεν ήρθε, ο γιος που ήπιε περισσότερο απ’ αυτόν τα βράδια, τα ασύδοτα, καφενείου γι’ αυτόν, βρωμωδείες για τον άλλον, γυαλί με χρώμα άχρωμο για όλους.

Δεν ξέρουμε τι γράφουμε, δεν ξέρουμε τι είπαμε, τι νιώσαμε. Τίποτα δεν καταλάβαμε, τι μας ξεκίνησε να πίνουμε και τι μας τέλειωσε να τα τελειώσουμε. Σιχαίνεσαι το πατέρα σου, θες να του σκάσεις τα άντερα στα δύο. Τη μάνα σου όμως στην αγκαλιά…στην αγκαλιά και να της σφίγγεις απ’ αγάπη το λαρύγγι και μια ζωή χαμόγελο στο τραπέζι το μεσημεριανό με μια ζωή επανάληψη. Υπήρξαν βραδιές που δεν σηκωθήκαμε, αρνηθήκαμε, δεν υπήρχε λόγος, κάποιες φορές απλά δεν υπάρχει λόγος. Πέφτεις κι όλα έχουν νόημα, δεν τρως κι όλα σε ταΐζουν, γαμάς και δεν υπάρχεις, ερωτεύεσαι και δεν είσαι εκεί. Κουνάς το χέρι και δεν ξέρεις αν είναι δικό σου. Τα γράφεις παντού, είναι δικά σου, τίποτα δεν είναι δικό σου μέχρι να σε μαχαιρώσει, τίποτα!

Είδα ανθρώπους που λύσσαξαν, γυναίκες που δεν τους έκανα έρωτα γιατί ήθελα να τους κάνω έρωτα, άντρες που ήθελαν να γίνουν φίλοι μου και απλά δεν τους θυμάμαι. Ήπια…ήπια πολύ και καμιά φορά σκέφτομαι πως καλά έκανα και καλά ήτανε. Άλλοι μου λένε πως πρέπει να τα θυμάμαι όλα αυτά, εγώ σκέφτομαι πως αν τα θυμόμουν θα είχα ήδη τινάξει τα μυαλά μου στον αέρα. Δεν τα αντέχω όλα αυτά, ποτέ δεν άντεχα τον κόσμο, γιατί να τον αντέχεις. Το να ξυπνάς το πρωί δεν είναι εύκολο, για κάποιους είναι, όχι για μένα. Για μένα είναι φυσιολογικά τα βράδια που δεν με φτιάχνει κανένας και με φτιάχνουν όλοι. Τα μπαρ που πεθαίνουν κάποιοι απ’ το αλκοόλ, οι δρόμοι που στρώνουν τα βράδια του αλκοόλ, οι φίλοι που ‘κόψαν το αλκοόλ, οι πάντες που ζητάνε αλκοόλ.

Έχω δυο φίλους, ο ένας στον βορά κι ο άλλος στο νότο. Κι έτσι είναι η τύχη όταν τα θες και δεν σου ‘ρχονται. Φταίνε βλέπεις τα τρένα που έχεις σταθεί, οι στάσεις, οι άνθρωποι που αποχαιρέτησες και τους ξέκανες τελικά για πάντα. Φταίει η ώρα η κακή, η λάθος ώρα γιατί όταν είσαι καλά τα πάντα σου πάνε αλλιώς και το αντίθετο σε κοροϊδεύει.

Τα τύμπανα παίζουν, τα τύμπανα πάντα θα παίζουν. Το να χάσεις το μυαλό σου είναι σοβαρό, αλλά καμιά φορά τη νύχτα που η μουσική δεν χτυπάει κι απ’ τους τοίχους του σπιτιού ακούς πράγματα που δεν υπάρχουν, μάλλον πρέπει να φτιάξεις ανθρώπους με αυτούς τους ήχους, κ’ οι άνθρωποι δεν υπάρχουν, κ οι ήχοι δεν υπάρχουν και όλα αυτά που σας έλεγα τόση ώρα είναι κάτι ρημάδια που βγήκαν απ’ το κεφάλι μου καθώς πέτυχα τον άτιμο που μπήκε απ’ την αυλή μου στη βεράντα κι απ’ αυτήν στο δωμάτιο που δεν κοιμάμαι για μέρες και λέρωσε την φλοκάτη της γιαγιάς μου με το παπούτσι το κακό και δύο λεπτά πριν το ξημέρωμα δεν ξέρω που στα σκατά είναι, μ’ εμένα να ‘χω αίμα στον αγκώνα, αίμα σε μια κάλτσα και αίμα στο δεξιό μπατζάκι του περσινού μου παντελονιού.

Protest Song

2011-10-13T14:15:00.006+03:00

Ζω τη δικιά μου ζωή -κάνω ότι θέλω - λέω ότι εννοώ

Κι εσύ έχεις τη δικιά σου ελπίδα

μια παράξενη φιλοδοξία - διαφορετικά όνειρα

Ποιός είσαι λοιπόν εσύ να μου πεις πως είμαι λάθος;

Και ποιός είμαι εγώ να πω πως είμαι σωστός;

Μολονότι ζούμε με διαφορετικούς τρόπους,

γιατί συζητάμε, γιατί πάντα τσακωνόμαστε;

Ένας άνδρας που διαφώνησε με το καθεστώς κρίθηκε ως ύποπτος.

Κάποια βραδιά, μερικοί άντρες τον πλησίασαν –

«διαβάσαμε τα βιβλία σου, θα 'θέλαμε να ‘χουμε μια κουβέντα μαζί σου».

Κι έπειτα τον κλώτσησαν γύρω σ' όλο το κελί

Έκαψαν το πρόσωπό του με τσιγάρα

Είπαν: «Να θυμάσαι, εμείς είμαστε ο νόμος. Αγαπάς την οικογένεια και το σπίτι σου»;

Φαίνεται πως οι ηλίθιοι ελέγχουν τον κόσμο,

το πυρηνικό κουμπί, το δηλητηριώδες στυλό.

Οι περισσότεροι από μας βρισκόμαστε στο σκοτάδι,

αλλά τότε είμαστε μόνο «μικροί» άντρες.

Αλλά οι «μικροί» άντρες έχουν στόματα να ταΐσουν

Και οι «μικροί» άντρες δεν θέλουν να σκοτώνουν

Έτσι οι «μικροί» άντρες δε σκοτώνουν ποτέ,

εκτός κι αν βέβαια, η γη είναι ακόμα όρθια.

Έχουμε μια ψαλμωδία, δεν έχει ρεφραίν, δεν έχει καν όνομα

Όμως μας βοηθά μες στη νύχτα να ξέρουμε πως το φταίξιμο δεν είναι δικό μας

Είναι απλώς άλλο ένα τραγούδι διαμαρτυρίας

(«Ω! τι όμορφο τραγούδι διαμαρτυρίας»)

Με λέξεις που προσπαθούν να σε κάνουν να σκεφτείς

(«νομίζω θα πάω να πιώ ένα ποτό»)

Αλλά επέστρεψε την αυγή ξανάρχισε να ψάχνεις

για την τελευταία σου δύναμη

Τον χαμένο σου κρίκο

Στίχοι: Mark Wilkins

Απόδοση στα Ελληνικά: Γιώτα Παναγιώτου

Ζωγραφιά: Jan Woolly

Τόλμη και Γοητεία

2011-10-09T23:25:00.003+03:00

Όλη η αλήθεια βρίσκεται
στο πύον μιας κατσαρίδας
και στο φλέμμα ενός αλήτη
που στρώνει χαρτόκουτα καμαρωτά
λίγο πιο κάτω απ' το σπίτι.
Ευτυχώς που απόψε δεν ήρθε ο Σαχτούρης
ούτε ο Ντοστογιέβσκι.
Πάλι καλά που δεν πάτησε το πόδι του
ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι
γιατί σ' αυτή τη γειτονιά
κουμάντα κάνουν κάτι Πολωνοί με μπύρα και σουγιάδες.
Λοιπόν, συζητούσα μια βραδιά μ' ένα φίλο
για τους ποιητές που τους επισκέφτονται άλλοι ποιητές
φυσικά αυτο γίνεται στα μυαλά τους
αλλά δεν έχω ακόμα καταφέρει να καταλάβω πως γίνεται.
Εμένα μ' επισκέφτεται ένα σκεπάρνι που πάιζει ζάρια στην Ακαδημίας
μαζί με την εννενηνταπεντάχρονη γιαγιά μου.
Την κλέβει
και σ' ένα αμάξι που πάει για μπάνιο
βλέπω την πιο όμορφη μάνα
που της πέταξα ένα φιλί λίγο έξω απ' το μαγαζί
την ώρα που ο γιός της κλωτσούσε ένα δέντρο.
Ποιητή πάντως
δεν είδα ποτέ να συζητά μαζί μου
κι ευτυχώς ποιήτρια δεν με φίλησε ακόμη.
Το παλεύω όμως!
Πως πάνε τελικά για καφέ με τον έναν;
τρώνε με τον άλλον;
πίνουν στο ίδιο ξύλο μ' έναν πεθαμένο
και πάντα βρέχει
και πάντα σύννεφα
και κάτι ουρανοί που είναι έτοιμοι να κλάψουν
με φεγγάρια μουσαφίρηδες
κι αστέρια κουμπαράδες.
Λοιπόν αυτό το "και" στα ποιήματα πρέπει να το κόψω
αλλά πριν το κάνω θα σας μιλήσω για το Χριστινάκι.
Το Χριστινάκι είναι πάνω από 100 κιλά
Έχει το μπακάλικο στη γωνία που αράζουν οι πάντες,
κάθε που της ζητάω το μπουκάλι μου λέει:
"πάρτο μόνος σου, τώρα βλέπω Τόλμη και Γοητεία"
κι εγώ αναρωτιέμαι:
"Αυτοί οι μπάσταρδοι τελικά, δεν έχουν πεθάνει ακόμη"
Ο Ριτζ
Η Μπρουκ
Η Κάρολάιν
που κάποτε ήμουν ερωτευμένος μαζί της,
όλοι αυτοί οι μόδιστροι που πηδιούνται μεταξύ τους
και δεν γερνάνε
ποτέ δεν γερνάνε
γιατί να γεράσεις όταν σε κάνει κάποιος άλλος;
έτσι δεν πάει;
έτσι λοιπόν αφού τελειώσει το επεισόδιο
"δεκαπέντε χρόνια και κάτι"
το Χριστινάκι κάποια στιγμή το κλείνει
και το κλείνει γιατι το ραδιόφωνο παίζει Ηλία Κλωναρίδη
που είναι ο αγαπημένος της
κι εγω 'κεινη την ώρα σκέφτομαι πως
μάλλον οι ποιητές δεν πάνε πια στα μπακάλικα
αλλά στα σουπερμάρκετ και στους πρώην αγανακτισμένους
με ασπροκόκκινα τάδε έφη ζαραφούστα πανωκατωφόρια.
Α! ρε Χριστινάκι
πόσοι Σαχτούρηδες
και Ριτζ
και Ντοστογιέβσκι
και Καρολάιν
και Μαγιακόβσκηδες
και Μπρουκ
και τόλμες γεμάτα ποιήματα
και γοητείες
γεμάτες λουλούδια
δεν πέρασαν δίπλα απ' τα σακιά με τις φακές
και τα φασόλια,
τα πακέτα με τα μακαρόνια,
τις θρούμπες ελιές
και το χύμα κρασί με τα τρία ευρώ το δίλιτρο.
Τα τσιγάρα Χριστινάκι
δίπλα σου,
απ' τα βαμμένα νύχια των εκατών κιλών που βαστάνε τα πόδια σου
και τα παγωτά που έφαγαν πεθαμένοι,
ζωντανοί και πλαστικοί αντικαταστάτες
κατακλείδες όμορφων άσχημων ποιημάτων.
Χριστινάκι πρέπει να το ξέρεις,
"η κατακλείδα σ' ένα ποίημα υπάρχει πάντα για να εξυπηρετεί το κείμενο"
κι ο Ριτζ ήταν πάντοτε ο γαμιάς των νιάτων μας.

πίνακας: Lucian Freud

Η Κότα...του Zbigniew Herbert

2011-10-05T17:30:00.005+03:00

Η κότα αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για το που οδηγεί η αδιάκοπη συμβίωση με τους ανθρώπους. Έχει χάσει εντελώς την ευκινησία και τη χάρη ενός πτηνού. Η ουρά της ορθώνεται πάνω από τον προεξέχοντα πισινό της σαν ένα πολύ μεγάλο καπέλο κακού γούστου. Οι σπάνιες στιγμές της έκστασης, όταν στέκεται στο ένα πόδι και γλαρώνει τα στρόγγυλα μάτια της με τα μεμβράνινα βλέφαρα, είναι τρομερά αηδιαστικές. Και πάνω απ' όλα, εκείνη η παρωδία τραγουδιού, λαρυγγοσπασμικές επικλήσεις για ένα πράγμα απερίγραπτα κωμικό: ένα στρογγυλό, άσπρο, λεκιασμένο αυγό.
Η κότα θυμίζει μερικούς ποιητές

Μετάφραση: Κλείτος Κύρου

Δώδεκα βήματα για τον Παράδεισο

2011-10-03T21:45:00.001+03:00

Αουγκούστ Στραμμ, Εσύ: Ερωτικά Ποιήματα (μετάφραση, σχόλιο: Νίκος Βουτυρόπουλος)

2011-10-02T22:26:00.004+03:00

Μελαγχολία

Βαδίζεις αγωνίζεσαι
Λαχταρά η ζωή
Ανατριχιάζεις ξεσηκώνεσαι
Οι ματιές αναζητούν
Ο θάνατος ωριμάζει
Η έλευση
Κραυγάζει!
Στο βάθος
Η σιωπή
Δικιά μας.

Ορμή

Τρομάζεις αγωνίζεσαι
Αμύνεσαι παλεύεις
Βογκάς κλαις
Καταρρέεις
Εσύ!
Θυμώνεις ποθείς
Σπαράζεις αρπάζεις
Ζέστη αδυναμία
Εγώ και συ!
Παραδίνεσαι γλιστράς
Στενάζεις κύματα
Χανόμαστε βρισκόμαστε
Εγώ με σένα εσύ!

~ ~ ~

Παραγνωρισμένος όσο και σημαντικός ποιητής, ο λοχαγός Αουγκούστ Στραμμ έστελνε ποιητικά τηλεγραφήματα από το μέτωπο, στη διάρκεια του 1ου παγκοσμίου πολέμου, στους εξπρεσιονιστές φίλους του στο Βερολίνο. Ο εκδότης του περιοδικού ΘΥΕΛΛΑ, Χέρβαρτ Βάλντεν, ήταν από τους πρώτους που αναγνώρισαν την ποιητική αξία του Στραμμ και φρόντισε να εκδοθούν τα έργα του. Ο ίδιος δεν πρόλαβε να τα δει τυπωμένα. Από το μέτωπο έστελνε τις διορθώσεις για την πρώτη του συλλογή με ερωτικά ποιήματα και προετοίμαζε τη δεύτερη: Το Αίμα Στάζει. Δυο θεατρικά του έγιναν αργότερα έργα για όπερα από τον Σένμπεργκ και τον Χίντεμιθ. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους ποιητές του 20ου αιώνα, έχοντας ουσιαστικά υπερβεί τη στιχοποιία της εποχής του, εστιάζοντας στον τόνο κάθε λέξης και συλλαβής. Σκοτώθηκε την 1η Σεπτέμβρη του 1915 σε μάχη σώμα με σώμα στο ρωσικό μέτωπο.

You don't always want what you get

2011-09-26T18:16:00.000+03:00

C R Avery...38 Bar Blues (απόδοση στα Ελληνικά Γιώτα Παναγιώτου)

2011-09-22T18:32:00.006+03:00

ΟΙ ΔΥΟ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΜΟΝΤΡΕΑΛ

Το μαύρο της σουτιέν πάνω στο μπουφέ,
μάλλινο μεταχειρισμένο παλτό στην πλάτη μου.
Ο Άγιος Λαυρέντιος προσεύχεται για έναν ξομολογητή,
Η Αγία Αικατερίνη διαφωνεί και ηγείται της επίθεσης.

Η στρατιά των εργατών μεταναστών είναι έτοιμη.
«Κανένας διάβολος στο Μόντρεαλ!»
Το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα,
κάθε μοτέλ το έβλεπε να πέφτει.

Προστατευμένος κάτω στο υπόγειο του καταστήματος υπολογιστών της,
Παρακολουθούμενο από ένα ακριβό μαγαζί,
στην άκρη της Chinatown, νεκρικά ήσυχος,
Προσεύχομαι για τον Άγιο Λαυρέντιο, την Αγία Αικατερίνη και τους μετανάστες του πολέμου.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Ο ήλιος έχει πάει να κοιμηθεί σε μια στοίβα από καλοκαιρινά φορέματα.
Η σελήνη του Μέξικο δεν έχει σηκωθεί απ’το πτυσσόμενό της κρεβάτι
για τη βραδινή βάρδια των μείων 9 βαθμών.
Σε παρακαλώ άναψε τα φώτα στα παράθυρα των διαμερισμάτων του χωριού μας.
Είν’οι μοναδικοί μοναχικοί μας οδηγοί
μέσα απ’το καρβουνιάρικο κρύο των πρόστυχων μυστηρίων της σελήνης.
Θα λάμψουν και θα φωτίσουν μαύρα αξύριστα μπούτια
φτάνοντας μέχρι τα μπλε βασιλικά της εσώρουχα,
περιμένοντας ωραία νεαρά αγόρια που είναι στ’αλήθεια νεαρές λεσβίες
με σουγιάδες κρυμμένους κάτω απ’τους μανδύες τους
για να φωτίσουν τα ορφανά αστέρια.

Κάπνισε δίπλα στο βρεγμένο παράθυρο του τρένου σου.
Η τάξη μου, αυτή της ιστορίας της τέχνης, ζωγράφιζε γυμνές γυναίκες
που θα μπορούσαν να χάριζαν στον Πικάσο μια στύση
και το αιδοίο της Big Momma Horton υγρό.

Καθώς λουζόμαστε σε μισάκριβο κόκκινο κρασί,
όλοι μας εναλλασσόμαστε ως πρότυπα και ως παρατηρητές.
Ο ένας σε αργό στριπτήζ με κόκκινα μάγουλα,
ο άλλος επιστρέφοντας απ’το μπάνιο μη φορώντας τίποτα παρά μονάχα ένα μπομπέ καπέλο.
Κι οι δυο όμορφοι σαν τη ρόδα λούνα πάρκ του Coney Island,
αξιολάτρευτοι σαν αλεπούδες μες στο κοτέτσι.
Έχεις δει ποτέ σου έναν αλήτη γυμνό;
Μοιάζει μ’εκατομμυριούχο.

Απ’το μπαλκόνι του 4ου ορόφου,
μια παραμορφωμένη γάτα γρυλλίζει σ’ένα στενοσόκακο από κάτω,
δίπλα στον ανοιχτόχρωμο μπλε σκουπιδοτενεκέ που γράφει “smells like teen spirit”,
ένα βρώμικο τριαντάφυλλο στα κιτρινισμένα δόντια της
και σύντομα στην πεινασμένη κοιλιά της,
καθώς το μεγαλόστηθο φεγγάρι σκαρφαλώνει τις σκάλες προς το ταχυδρομικό της κουτί.

Γελάει αδιάφορα στο σκοτάδι του σύγχρονου κόσμου,
κατακτώντας το σύμπαν.

Τώρα οι γυναίκες είναι ντυμένες και σιωπηλές σε ξεχωριστά δωμάτια
καθώς ο άντρας κτυπά τη γραφομηχανή στην έξοδο κινδύνου
σαν το Γέρο Χρόνο.
Δυστυχώς, η τάξη που σχεδιάζει δε βασίζεται πια στο λάδι και στη γύμνια
σε μια ζωγραφισμένη όπερα με μολύβι των 3 πεντάρων
της συγκίνησης και της διάφανης ποδιάς.

Μα κοίτα έξω απ’το βρεγμένο παράθυρο του τρένου σου.
Μπορείς να διαβάσεις για μια περίοδο στην ιστορία της τέχνης
η οποία ξεγυμνώθηκε απ’το φως της λάμπας,
εδώ πέρα στο μικρό μας χωριό.

ΑΝΤΡΑΣ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ

Τον ρώτησα αν ήταν μουσικός:
είπε, “Όχι”
"Ωστόσο, γράφω ποίηση.”, πρόσθεσε,
Αργότερα εκείνο το βράδυ
τον ρώτησα πότε άρχισε να γράφει.
“Όταν με παράτησε η γυναίκα μου,” απάντησε,
έπειτα έστρεψε το βλέμμα στη φωτιά καθώς αυτή κροτάλιζε ζεσταίνοντάς μας μες τη βροχή
και πρόσθεσε,
“Ήταν κάπου εκεί γύρω στην ίδια εποχή
Που άρχισα επίσης να κάνω παρέα μ’εγκληματίες".

ΑΡΚΤΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Η γυναίκα μου έχει ένα τατουάζ στην πλάτη
που κανένας δε βλέπει.

Εμφανίζεται μόνο όταν το χέρι μου γλιστρά κάτω απ' το λαιμό της
μέχρι το σημάδι στο δέρμα της από μια σφιχτοδεμένη ζώνη.
Είναι εξαιρετικά λεπτομερές, γιγάντια φτερά πεταλούδας Μονάρχη.

Καθώς κάνουμε έρωτα, φτερουγίζουν σαν έλικας ελικοπτέρου,
ανεμίζοντας τα σώματά μας σαν αρκτικός άνεμος
ή σαν μια ανοιχτή παγωνιέρα.

Καθώς ξαπλώνουμε στο κρεβάτι
κι αφού έχουμε φιλήσει ο ένας τον άλλον στο μέσα μέρος του αυτιού
με το ραδιόφωνο απ' το ξυπνητήρι,
μ’ένα μπουκάλι απαγορευμένο ποτό,
καπνίζοντας ικανοποιημένοι,
βλέπω το μελάνι να τρέχει
στο πορτοκαλί του Halloween
και στο μπλε της μαύρης γλυκόριζας,
στάζοντας κάτω στον γλυκό της κώλο
τον οποίο φυσικά και ζουλάω,
τα φτερά της τώρα κρυμμένα απ’τον κόσμο.

~ ~ ~

Για τον C R Avery τα είχαμε πει κάποτε εδώ σε μια μεταμεσονυχτισμένη γεμάτη μουσική και αλκοοόλ ανάρτηση όταν είχε κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ που έκανε τον Tom Waits να παραμιλάει. Ο ίδιος ο Avery μπορεί βέβαια να ξέρει να παίζει ένα σωρό όργανα μόνος του αλλά αυτό είναι απλά η τρέλα του πάνω στη σκηνή. Ο Avery πάνω απ' όλα είναι ένας ποιητής που του αρέσει να ρολάρει τα λόγια του με μια φυσαρμόνικα και το στόμα του. Φέτος κυκλοφόρησε την δεύτερη ποιητική του συλλογή με 38 μπαρόβια ποιήματα-μπλουζ ιστορίες. Τέσσερα απ' αυτά στη σημερινή ανάρτηση σε απόδοση από τη Γιώτα Παναγιώτου...κι ένα δείγμα απ' τα μουσικά του τερτίπια από κάτω...

Δεν υπάρχει αλήθεια στη νύχτα...

2011-09-19T22:14:00.001+03:00

Κλάψε σκύλε κλάψε

2011-09-19T00:41:00.003+03:00

Από κάτω δεν είναι κανένας

πέρα απ' τη στάχτη

και το χρόνο απ’ τα λιανισμένα κόκαλα.

Τα περασμένα δεν κάθονται ήσυχα

κι έτσι μόνιασα με τον παρδαλό το σκύλο

που ήσυχος φυλάει τη νύχτα μη προγκίξει.

Κάπου αλλού έξω

στα σύννεφα πάνες

συμβαίνει ένα γλέντι

ετοιμάζοντας μύθους

να προκόψει

για να ουρλιάξει το παιδί

στου λύκου το τομάρι.

Λοιπόν που λες

απόψε

το μάθημα θα είν’ το ίδιο.

Ήρθες εδώ για να εγκαινιάσεις γέλια

κάλεσες τους πάντες για να σηκωθείς να φύγεις

φρόντισες γυναίκες για να μπορείς να πιεις

δεν πίστεψες σε τίποτα

κι έφυγες πάλι

για να κρατήσεις το σουγιά

με αντίθετο το χέρι.

Κρατάω άσσο μαύρο

τούτη τη φορά

ας δούμε τι θα γίνει.

Τα Βίτσια των αντρών...της Joyce Mansour

2011-08-27T20:53:00.002+03:00

Τα βίτσια των αντρών
είναι η επικράτειά μου
οι πληγές τους τα γλυκίσματά μου
αγαπάω να μασώ τις χαμερπείς τους σκέψεις
γιατί η ασκήμια τους κάνει την ομορφιά μου

από τις "Κραυγές"
απόδοση Έκτωρ Κακναβάτος
Εκδόσεις Άγρα

Νεκρή...της Βίκυς Δερμάνη

2011-08-22T22:20:00.002+03:00

Πίκρα του οικείου απόψε. απόψε σε μήτρα σπηλιά. ξενυχτούν και σήμερα τα μάτια. περπατούν αθόρυβα. παλίρροια στους παλμούς. η μνήμη λάβαρο. η μνήμη. σκαρφαλώνει μέσα μου. το δρασκέλισμα ακούω. τα σάλια μου λασπόνερα από βάλτους. με καταπίνουν. γλείφω το νερό και ολισθαίνω. αρνούμαι επικαλούμαι διαβαίνω. την μνήμη. το άγριο μελίσσι της πλάνης. στεγνή άδεια άπνους. φορώ τον θρήνο. σαν ρούχο κυριακάτικο. πέφτω. πέφτω. πέφτω. τρέχουν νευρώνες απ' τα μάτια. τρέχουν τα μάτια στις παλάμες. τρέχουν οι παλάμες στον θώρακα. τρέχει ο θώρακας και τυλίγεται στα γόνατα. τρέχουν τα γόνατα και φιλάνε το πάτωμα. σηκώνεται το πάτωμα και γίνεται ταβάνι. μνήμες πάσσαλοι. καρφωμένοι στο μυαλό. που είσαι; που είσαι; που είσαι; που είσαι; και εγώ που; μιλάω. μιλάω πού; κάθομαι εδώ και βρέχομαι. βρέχει χωρίς να βρέχει. κάθομαι εδώ και κάθομαι. εγώ εδώ. απέναντι η σκιά μου. και πιο μακριά ο αντίλαλος. έτσι για να φαινόμαστε πολλοί. κάθε που μετράει το άδειο. φυσάει άδειο δωμάτιο. πιάνομαι γερά μη με σαρώσει ο αγέρας. βρέχει. ανεβαίνω το νερό. μόνη. το κορμί μονάχο. ούτε κουπί ούτε τίποτα. κυλούσα χρόνια. έτσι κυλούσα. χρόνια. μέχρι κάτω χαμηλά. μέχρι το μαύρο. μόνη. εγώ και το μαύρο. μόνοι μας. απόγευμα. δεν είχε δύσει ο ήλιος. είχε αραιό σκοτάδι. ανάμεσα στα φύλλα και στους μίσχους. φλογερό. αβάσταχτο σκοτάδι. ένα σκοτάδι έτοιμο από χρόνια. ένα δέντρο σηκώνεται από το στήθος μου. με κρύβει. ένα πυκνό ανήμερο δέντρο. κλαδιά και φύλλα τυλίγονται πάνω μου. και το μαύρο σιωπηλό. σαν άδειο δωμάτιο. φοβάμαι. δεν έχω λόγια και μιλάω με φθόγγους. φοβάμαι. τα μάτια. τα μάτια στάζουν χιόνι. δεν λένε τίποτα. ούτε μια αλήθεια. τίποτα. τα μάτια τίποτα. τίποτα τα μάτια. ούτε μια αλήθεια. φοβάμαι. μη φοβάσαι. αν φοβηθείς καταδικάζομαι. καταλαβαίνεις; δεν θα μπορούσες να μ' έχεις. καταλαβαίνεις; έχω πεθάνει πολύ πριν σε γνωρίσω. είμαι νεκρή πριν σε βρω. δεν σε πρόλαβα. δεν ήξερα ότι θα έρθεις και πήγα και πέθανα. δεν το ήξερα. συγνώμη. δεν μπορείς να με έχεις. είμαι νεκρή. δεν μπορείς. δεν ήξερα ότι θα έρθεις. δεν το ήξερα. συγνώμη. δεν ήξερα και πέθανα. αν το ήξερα θα άντεχα λίγο παραπάνω. δεν μπορείς να με έχεις. δεν μπορείς. συγνώμη. κάθε μέρα αγγίζω τα χέρια τα πόδια το κεφάλι. να μην ξεχνάω ότι υπάρχω. ύστερα μόνη μένω. με ένα ξένο σώμα. άγνωστο σώμα. σώμα μου. δεν με γνωρίζω πια. δεν υπάρχω πια. δεν θέλω πια. φοβάμαι. φοβάμαι. κρυώνω. σκέπασέ με. κρυώνω. πονάει το κορμί μου απ' το κρύο. μη με αφήνεις μόνη. σε χρειάζομαι. χρειάζομαι τα δόντια σου. τα μάτια σου. τη φωνή σου. τη γλώσσα σου. τα νύχια σου. μην με αφήνεις να πεθάνω. φίλα με. φίλα όσο αντέχεις. φίλα με. θέλω να κατοικήσω στο στήθος σου. φίλα με. κράτα με. φίλα με. φοβάμαι. χωρίς εσένα. φοβάμαι. αγκάλιασέ με. φίλα με. κοίτα με στα μάτια. να με θυμάσαι. ακούς; να με θυμάσαι. τώρα είναι η ώρα. που οι τοίχοι άρχισαν να ξεφτίζουν. που το δωμάτιο βαριανασαίνει. που η γλώσσα γδάρθηκε. μου λείπεις. οι διαδρομές των χεριών σου. μου λείπουν. έχεις όμορφα δάχτυλα. όμορφα δάχτυλα έχεις. έχεις δάχτυλα.δεν αγγιχτήκαμε. μαζί δεν. δεν μαζί. έχεις δόντια. δόντια όμορφα. το δάγκωμά σου. δαγκώνω. το δάγκωμά σου. μοβ λεπτομέρεια. το δάγκωμά σου ανεμώνη. μοβ πολύ. εγώ λεπτομέρεια. ύπερος κυανός. πάνω στο δάγκωμά σου. φίλα με. απόψε. μην φύγεις. σκέπασε το κορμί μου. με το βλέμμα σου. οι κουβέρτες έλιωσαν. κρυώνω. η παγωνιά. γκρέμισε τη σκεπή. οι νυχτερίδες. πετούνε χαμηλά. κρυώνω. βοριάς σαρώνει. γέμισε κι αυτό το ποτήρι. διψώ. μιαν ανάσα ζεστή κέρασέ με. μου λείπεις. κρυώνω. κενό. κρυώνω. χιονίζει παντού απουσία. σπασμένοι φράχτες. σκουριασμένα κλειδιά. φόβοι ανθοδέσμες. κίτρινα κρίνα κόβω. δακρύζει ο βλαστός. κίτρινο κλάμα. κουρνιάζει στα χέρια η σιωπή. σιωπή άσπρη. έξω αιώνια χιονίζει. έξω ερημιά. να με θυμάσαι. υποσχέσου. να με θυμάσαι. έβαλα πλώρη. φεύγω. χωρίς άνεμο. χωρίς πανιά. ξυλάρμενη. οπτικό πεδίο. πλώρη. στροφή. κίνδυνος. ακτή αφιλόξενη. φεύγω. στο γαλάζιο της ψυχής τ' απέραντο. φεύγω. δεν. δέντρο. φύτρωσα. ξεράθηκα. είμαι. ήμουν. να με θυμάσαι. όλη μου τη ζωή. όλη μου τη ζωή ήθελα κάποιον να με θυμάται.

από την ποιητική συλλογή: Λέξεις βρύα της ψυχής
Εκδόσεις ΑΩ, 2010

Deep insa "M" fucka...του Παύλου Ναθαναήλ

2011-08-18T23:04:00.004+03:00

Οι παλιές μανάδες με τις στενές φούστες με ντρέπονταν
Εγώ κάτω από την καρέκλα τους μανιασμένος σαν φίδι
έψαχνα να δω το ολόγιομο βρακί τους
κι αυτές
έπνιγαν στα μπούτια τους τα 4 πρώτα μου χρόνια
Σκουριασμένα καρφιά άνοιγαν γυάλινες κλεμμένες κόκα κόλες
φυλακωμένες σε φωταγωγούς
κι ο τρελός της γειτονιάς γαμοσταύριζε ότι δεν ζούσε
Οικόπεδα...
τόσα πολλά ελεύθερα οικόπεδα είχε αυτό το κωλομέρος κάποτε
να παίξεις, να χέσεις, να μαζέψεις πασχαλίτσες
να ξυπνήσεις από τον ύπνο τους πανέμορφες οχιές
που κουλουριάζονταν στα πόδια σου,
κατηφόρες για να γδάρεις λοβό, γόνατα, αναμνήσεις μετά,
μα ...
Οι παλιές μανάδες ήταν η ζωή
που γεννούσε και ζούσε μαζί με τον αταίριαστο ερωτισμό μου
Φινιστρίνια καύλας σε τουαλέτες
τσιμεντόλιθοι σκαμνάκι κι αγωνία για το θα φανεί
παλιοσίδερα,
τρύπια ακορντεόν,
τσιγάρα φόρα παρτίδα στην αυλή,
ξύλο το βράδυ από γιδομασίστες
και το πρωί ξανά στα χώματα,
με βαθιές υπνωτισμένες ανάσες, καμένες κάμπιες, καμένα όνειρα,
θαμμένες ζωές μετά
Το παλιό φορτηγό,
το κορίτσι με νοητική στέρηση στο διώροφο μπαλκόνι,
ο γύφτος με την ελιά που έπαιζε κλαρίνο,
ο ηθοποιός με τις παχιές μαύρες σακούλες κάτω απ΄το τα μάτια
κι ο πούστης τραγουδιστής,
οι καλοί επώνυμοι γείτονες....
μα...
Oι παλιές μανάδες μύριζαν θηλή και ιδρώτα κάθε φορά
που περπατούσαν προς την '70ς αυθεντική Έβγα της γειτονιάς μου

Η Αθήνα που έζησα πέθανε μάνα!
Ζήτω η γκαγκαρία σας μωρά μου!

Καύλα και Ζήτω ακόμα στις παλιές μανάδες
που σκάβουν κήπο με κασμά,
ανοίγουν τα πόδια σε καταθλιπτικούς τιμητές γαμιάδες ,
σε αφήνουν να ξεροχύσεις μέσα σε σούπερ μάρκετ πίσω τους
τρίβουν με γυαλόχαρτο τα γαλλικά παντζούρια του σπιτιού τους
και φοράνε πανέμορφα πανιά εσώρουχα πάνω στην λεκάνη τους
κι όχι επινοημένα ακαύλωτα κορδόνια μιας δήθεν κούλας

Στις παλιές μανάδες χρωστώ τη ζωή μου...
Πάντα θα με σώζουν από τον χαμό!

Πάντα εχθρέ μαλάκα!

από το ιστολόγιο του φίλου Παύλου
φωτογραφία: Bernard Plossu

Burroughs The Movie

2011-08-01T23:00:00.004+03:00

...αν και σιχαίνομαι τα μνημόσυνα
κλικ στην εικόνα...
Ψηλέ απ' τον βορρά...
Για σένα που με καταλαβαίνεις...

The Future is Unwritten

2011-07-26T23:05:00.003+03:00

Τώρα μπορώ να πω ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν ότι θελήσουν, τα πάντα. Όλοι ακολουθούμε το δικό μας μονοπάτι. Έτσι έκανα κι εγώ. Δεν πρέπει να ακολουθούμε μόνο το δικό μας μονοπάτι. Οι άνθρωποι μπορούν να καταφέρουν τα πάντα. Είναι κάτι που τώρα άρχισα να μαθαίνω. Οι άνθρωποι κάνουν κακό ο ένας στον άλλον επειδή έχουν χάσει την ανθρωπιά τους. Ήρθε η ώρα να ξαναβάλουμε την ανθρωπιά στο κέντρο και να λειτουργήσουμε βάση αυτής. Η απληστία δεν οδηγεί πουθενά. Αυτό θα πρέπει να το βάλουν σε πινακίδα στην Times Square. Χωρίς ανθρώπους είμαστε ένα τίποτα.
Αυτό είχα να πω.

Joe Strummer

Rowland S Howard...Sleep Alone

2011-07-23T00:51:00.003+03:00

Πρώτα έσβησα τ'άστρα
γιατί είπες πως αυτά μας κυριαρχούσαν
Έπειτα δολοφόνησα τον Άρη
ήταν ο πιο άσπλαχνος.
Ακολούθησε μετά η ερωμένη του αυτοκτονώντας
Οι άλλοι στέκονταν εκεί βουβοί
καθώς προσπαθούσα να βρω την ηρεμία του μυαλού

Κάνε με να σκάσω
Σβήσε με
Δοκίμασέ με αν μπορείς
Αγάπη μου, δε θα σου δείξω τίποτα
είμαι ένας μισάνθρωπος

Αυτό είναι το ταξίδι,
στην άκρη της νύχτας,
δεν έχω συντρόφους
μόνο τον Σελίν στο πλάι μου
Δε χρειάζομαι τίποτα κι από κανέναν
η βελόνα είναι στο κόκκινο,
τίποτα για να χάσω,
τα πάντα είναι νεκρά.

Κάνε με να σκάσω,
Σβήσε με,
Σταμάτα με αν μπορείς.
Αγάπη μου, δε θα σου πω τίποτα
είμαι ένας μισάνθρωπος.

Ο ουρανός είν'άδειος/βουβός,
Η Γη ακόμα σαν πέτρα,
κι έτσι τίποτα δε βρίσκεται απάνω μου
Τώρα μπορώ να κοιμηθώ μόνος

Μετάφραση: ένα κορίτσι απ τη Λευκωσία κι ένα αγόρι απ' την Αθήνα

πάτα το play από κάτω τώρα

Ο Γάτος...του Πολύβιου Δημητρακόπουλου

2011-07-20T19:22:00.004+03:00

Βρε ζούδι καψερό, που νιαουρίζεις
κι ούλο το χρόνο κοπανάς τα ίδια,
και πας ούλες τσι ρούγες και γυρίζεις
πάνου τση γειτονιάς τα κεραμίδια,

πες μου, μωρέ, αιστάνεσαι θυμό,
όντας αρχίζει εκείνος ο καβγάς,
κι έτσι έχεις και συ κρυφόν καημό,
την ώρα που τσι γάτες κυνηγάς;

Χτυπάει η καρδιά σου; Σου ’ρχεται ζαλάδα;
Σου πιάνετ’ η φωνή; Σου ’ρχονται γέλια;
Και τι τση λες, μωρέ, αφ’ την καμινάδα,
όντας περνάει με την ουρά στα σκέλια;

Κι όντας, καληώρα, παύουνε οι μουρμούρες,
και πάει με το καλό το πανηγύρι,
τση λες και χωρατά; τση κόβεις κούρες;
τση κάνεις κάποτε το νοικοκύρη;...

Άκου, μωρέ, μια συμβουλή από μένα,
κι αν ίσως στη στιγμή δεν πιάκει τόπο,
να’ ρθεις μ’ ούλα τα νύχια σου ανοιγμένα
μόμολο να με κάνεις των ανθρώπω!

Την ώρα που τση λες τα ’στήματά σου,
νιάου-νιάου, και την παίρνεις το ξοπίσω,
και κείνη φεύγει και τση σκούζεις: "-Στάσου,
στάσου, μωρή, δυο λόγια να σ’ ορίσω!",

αν τύχει κι έτσι δα την ξεγελάσεις
και τη ζυγώσεις κάνοντας το φίλο,
την ώρα σου, βρε γάτο μου, μη χάσεις,
και βούτα τη, και δος τση ένα ξύλο!

Και ποδοκύλησέ τη μες στα χώματα,
και πάρ ’τση τον αέρα με την πρώτη –
να ιδείς, σου ξανακάνει πια καμώματα,
όντας εσύ τση κάνεις τον ιππότη;...

Τ’ άκουσες, μωρέ γάτο;... Τώρα τράβα
και φκιάσ’ τση ούλες τούτες τσι φερσίες –
κι αν δεν την έχεις δούλα σου και σκλάβα,
ναρθείς και να μου δώκεις δυο φτυσίες!

Το πρόβλημα πια έχει να κάνει...

2011-07-17T02:37:00.005+03:00

αν χέζονται τα αφράτα κωλομέρια σου
απ' τα χέρια των μεταναστών.
Περίμενε λοιπόν μαλάκα ποιητη να δεις τι σου 'ρχεται
απ' τη γαμοφάρα σου
που ακομα την παίζεις με το άλλοθι των αρχαίων,
κράτα καλά το χέρι της μάνας σου
ετοίμασε τη σκηνή σου για Σεπτέμβρη,
κάνε τις διακοπές σου
και στην Σταδίου
το όμορφο καμένο νεκροταφείο
σε περιμένει.
Θα 'ρθεί η δόξα
μην τρελαίνεσαι
θα 'ρθει
και θα σου χει
χρώμα
άντρες
γυναίκες
ιστολόγια
χοντρούς πολιτικούς
χοντρούς ποιητές
χοντρούς συνθέτες
χοντρους σε όλα,
θα σ' αρεσει μπαγάσα
πάντα σ' αρέσει
να φτιάχνεις λέξεις
να κάνεις μαγείες
να είσαι μαζί με τα όμορφα στοιχειά
και με αράδες σχόλια.

Εγώ απλα ακούω ενα τραγούδι,
περιμένω ενα κορίτσι
που δεν ξέρω καν πως είναι
αλλα του χω αγοράσει ενα δαχτυλίδι γάμου.
Η διαφορά μεταξύ σ' εμένα κι εσένα
ειναι ότι εσύ παίρνεις πολύ σοβαρά τον εαυτό σου
κι εγώ τον έχω χεσμένο.
Η διαφορά μεταξύ ποίησης και πραγματικότητας πια
έχει να κάνει μ' ένα πληκτρολόγιο
μια οθόνη
και δυο ωραία λογάκια

τώρα εσυ θες
ένα ποίημα να διαβάσεις

έχει πολλά εκεί έξω...

Georg Trakl...Μπαλλάντες (μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος)

2011-07-09T20:37:00.002+03:00

Ι

Στην άμμο σχεδίαζε ένας τρελός.
Χλωμή κοπέλα έστεκε μπρος.
Τραγούδαγε η θάλασσα τραγούδια χίλια.

Κόκκινη βαριά σαν αίμα,
Κούπα που φεγγοβολούσε,
Στο χέρι η κοπέλα αυτή κρατούσε.

Κουβέντα δεν είπαμε καμία-βράδιασε.
Πήρε ο τρελός την κούπα
Και την άδειασε.

Έσβησε το φως στου τρελού το χέρι,
Τα σχέδια στην άμμο σκόρπισε τ' αγέρι.
Τραγούδαγε η θάλασσα τραγούδια χίλια.

ΙΙ

Καρδιοθρήνι: πουθενά δεν υπάρχεις,
Ζεις πλέον σε μακρινή χώρα.
Όψη παράξενη που θα 'χεις!
Σε πύλη της νύχτας το κλάμα τώρα!

Σε μαρμάρινη αίθουσα καίει το φως.
Κάτι ακούστηκε! Είν' του θανάτου η ώρα!
Ψίθυρος: πως χάθηκες, πως!
Σε πύλη της νύχτας το κλάμα τώρα.

Ένας λυγμός: υπήρχε κάποτε φως!
Ήρθε πάλι του σκότους η ώρα-
Κι άλλος λυγμός: προσεύχεται ο αδερφός;
Σε πύλη της νύχτας το κλάμα τώρα.

ΙΙΙ

Αποπνιχτικός ήταν τη νύχτα ο κήπος.
Εκεί που τη φρίκη μας κρύβαμε.
Ξυπνούσε της καρδιάς μας ο χτύπος.
Απ' της σιωπής το βάρος λυγίζαμε.

Δεν έλαμπε αστέρι κανένα.
Ούτε υπήρχε για μας προσευχή.
Το γέλιο αντηχούσε ενός δαίμονα.
Καταραμένοι να 'στε! Ήταν η ευχή.

Γραμμένες στα τέλη του 1908 και στις αρχές του 1909, οι τρεις αυτές μπαλλάντες δείχνουν τον σκοτεινό λυρισμό του Trakl που εκείνη την εποχή σπούδαζε στη Φαρμακευτική Σχολή της Βιέννης. Οι μπαλλάντες, μαζί με ορισμένα ακόμη ποιήματα, περιέχονται στη χειρόγραφη "Συλλογή του 1909", που έστειλε ο ποιητής στον φίλο του και εκδότη Erhard Buschbeck, με την παράκληση να δημοσιευτούν σε κάποια εφημερίδα.

Νίκος Βουτυρόπουλος

Η Κριλένια

2011-07-03T19:35:00.002+03:00

Η Κριλένια ήταν το γηραιότερο πλάσμα που ‘χα δει ποτέ μου, οι κασέτες της σου σακάτευαν το μυαλό, τα πράγματά της στριφογύριζαν ανάμεσα στα δάχτυλα σαν ερμαφρόδιτα διαόλια κ’ η σβούρα με το φιλί και το μήλο χόρευε αιώνια πάνω σε τετράδια φρίκης που ζορίζονταν από ζωγραφιές μιας άλλης νοημοσύνης. Έκοβε τα μαλλιά της πάντα μόνη και οι παλάμες της ήταν οι πιο παράξενες γυναικείες παλάμες που είχα δει στη ζωή μου. Αυλακιασμένες με χιλιάδες ζαριές να πνίγονται μέσα τους. Την βγάζαμε πίνοντας μπύρες σε σκαλοπάτια πολυκατοικιών περιμένοντας κάποιον γνωστό μας να πεθάνει, κοροϊδεύαμε τους περαστικούς, ανακατεύαμε ο ένας τα μαλλιά του άλλου καθώς κάναμε έρωτα σε σπίτια που δε μας ξανάβλεπαν και καταλήγαμε σε πάρκα και πλατείες μαθαίνοντας ένα πρεζάκι πώς να χορέψει χωρίς να του πέσει η δόση. Τα ξημερώματα φεύγαμε τρέχοντας απ’ τα μπαρ δίχως να πληρώσουμε κι όταν έβρεχε καθόμασταν κάτω από υπόστεγα λέγοντας ιστορίες ανατριχιαστικές ο ένας στον άλλον για να δούμε ποιος θα κάνει πίσω πρώτος. Μιλάγαμε για τρένα που οι νεκροί χορεύουν μέσα τους καθώς σακάτηδες κάνουν τα θεριά να τρομάζουν τη νύχτα, νάνους με παραμορφωμένες κοιλιές να τρέχουν στις πουτάνες μετά από κάθε παράσταση τσίρκου, σμπαραλιασμένα κεφάλια σε ασφάλτους και χυμένα μυαλά σε παλιές καραβάνες, χιλιοφτυσμένες από τραγικούς φαντάρους με καμένα πρόσωπα και δάκρυα στη στάχτη. Όλα ζωντανοί πίνακες από τα έγκατα των κεφαλιών μας. Της άρεσε να την φωτογραφίζω κάνοντας τις κουρτίνες φορέματα και μάσκες, γδυνόταν εκεί που δεν το περίμενες και μ’ έπαιρνε πάντα απ’ το χέρι όταν έβλεπε γάτα να ανασηκώνει την ραχοκοκαλιά της. Της φοβόταν τις γάτες, έλεγε πως είναι οι πιο ύπουλες γυναίκες στην ιστορία, κάποτε θα γίνω κι εγώ γάτα, αλλά πρώτα θα έχω φροντίσει να με κάψουν, έλεγε. Στα δεκαοκτώ της έβαλε φωτιά σ’ ένα λούνα παρκ και το ίδιο βράδυ με βελόνι και μελάνια χάραξε λίγο πιο κάτω απ’ το στήθος της, μάτια, γέλιο και κόκκινη μύτη κλόουν. Ήταν το ίδιο βράδυ που είχε βρει στο δρόμο τη σβούρα με το φιλί και το μήλο που φύλαγε πάντα μαζί. Όταν με γνώρισε την έκανε να χορέψει πάνω στη μπότα μου και μου ‘πε πως αν η τρέλα χορέψει μέχρι το τέλος πάνω στο μαύρο τότε θα με χαράξει στον ώμο μια για πάντα. Περπατούσαμε όλο το βράδυ στη πόλη, εγώ με καφέ αίμα, σκισμένη μπλούζα τρεις χαρακιές και μπύρα ενώ εκείνη με το She’s lost control again παντιέρα στο λαρύγγι. Κυνηγούσε τις κατσαρίδες μες στη λεωφόρο, μύριζε τα άσχημα σαν αρπαχτικό κάνοντας τον βάτραχο αν την πλησίαζαν οι μύγες. Αναθεματισμένες μύγες, έκρωζε, όλες θα σας καταπιώ, ποτέ δεν έφαγε μια ρημάδα αλλά πάντα παριστούσε πως το είχε κάνει. Ένα καλοκαίρι φύγαμε για το αγαπημένο της νησί με πέντε χιλιάρικα ο καθένας στην τσέπη, ξέραμε πώς να το κάνουμε, είχαμε μάθει, η πόλη μας είχε μάθει και μέναμε πάλι όπου βρίσκαμε και πίναμε και τρώγαμε δίχως να πληρώσουμε πουθενά. Μετά από δυο βδομάδες την παράτησα, αφού είχε βρει αυτό που πάντα ήθελε όπως έλεγε. Έναν σκύλο, ένα σπίτι στο νησί με θέα εκεί που όλοι χειροκροτούν τον ήλιο ώστε να τους κοροϊδεύει κι έναν άντρα να της κάνει όλα τα χατίρια. Κάναμε έρωτα κλαίγοντας για τελευταία φορά ξέροντας πως δεν θα ξαναδεί ποτέ ο ένας τον άλλον. Δεν έγινε, μετά από χρόνια την βρήκα σε μια πλατεία της πόλης μ’ ένα σκυλί να την ακολουθεί, πήγαμε στο σπίτι που είχε αυτοκτονήσει ο Άσιμος και την κέρασα μπύρες, μου είπε πως ήθελε να πεθάνει και πως από τότε που έχασε τη σβούρα με το φιλί και το μήλο όλα πήγαιναν κατά διαόλου. Μίλαγε ασυνάρτητα και κάθε τόσο γάβγιζε στον σκύλο της, εκείνος απλά την κοιτούσε σα να την λυπόταν. Το σώμα της ήταν συνέχεια προς τα κάτω και οι παλάμες της είχαν γεράσει ακόμα περισσότερο. Γέλαγε χωρίς λόγο κι έξυνε τα πόδια της συνέχεια. Όταν αποχαιρετιστήκαμε μου είπε πως δεν θέλει να με ξαναχάσει, της έδωσα τον αριθμό μου, δεν με πήρε ποτέ, δεν την πήρα ποτέ. Τα χρόνια πέρασαν και την Κριλένια δεν την πέτυχα πουθενά, δίπλα σε κανέναν σκύλο, σε κανένα, υπόστεγο, σε κανένα σπίτι, σε κανένα μπαρ, σε καμία πλατεία.
Προχθές το βράδυ κι ενώ πάλευα με κρασί την αϋπνία κατά τη μία μετά τα μεσάνυχτα, χτύπησε το τηλέφωνο. Το τηλέφωνο ήταν υπεραστικό όπως και κάθε θάνατος είναι περαστικός. Η Κριλένια είχε πεθάνει, μου είπε ένας τύπος απ’ την άλλη πλευρά, η Κριλένια είχε πιει ένα μάτσο χάπια, είχε πέσει για ύπνο και δεν ξανασηκώθηκε ποτέ, η Κριλένια με τις γερασμένες παλάμες που έκανε τον βάτραχο στις μύγες και την ακολουθούσαν πάντα τα σκυλιά στις πλατείες κι έκοβε πάντα μόνη τα μαλλιά της και κάναμε έρωτα σε σπίτια που δεν μας ξανάβλεπαν δεν υπήρχε πια. Ο τύπος μου ‘πε πως είχε αφήσει ένα τσίγκινο κουτί, ένα ζωγραφισμένο τσίγκινο κουτί που στον πάτο του είχε γραμμένο το τηλέφωνό μου και μέσα του μια σβούρα, μια σβούρα μ’ ένα φιλί πάνω σ’ ένα μήλο και πως αυτή η σβούρα είχε χαραγμένα τα’ αρχικά μου και πως έπρεπε να με βρει. Του ‘δωσα την διεύθυνσή μου και το ‘κλεισα. Επί δύο μέρες κάθομαι σε τούτο το κρεβάτι. Πίνω, κλαίω, κοιμάμαι και είμαι προετοιμασμένος για το τσίγκινο κουτί που θα μου φέρει την Κριλένια.
Αντίο αγάπη μου!

πίνακας: Lavely Miller

Το Πρόσωπο στο Πάτωμα του Μπαρ...του Hugh Antoine D'Arcy (απόδοση στα ελληνικά Νίκος Βουτυρόπουλος)

2011-06-29T20:16:00.006+03:00

Γλυκό ήταν βράδυ του καλοκαιριού
Με εύθυμη παρέα
Που γέμιζε σχεδόν το μπαρ του Τζο
Στη άκρη της πλατείας.
Τραγούδια κι έξυπνες ιστορίες
Φτάναν απ' έξω.
Ένας αλήτης σύρθηκε μέσα
Και στρώθηκε στο πάτωμα.
"Από που ήρθε τούτο;" είπε κάποιος.
"Ο αέρας το έσπρωξε 'δω μέσα".
"Και τι ζητά;" φώναξε ένας άλλος.
"Ουίσκι, ρούμι ή τζιν;"
"Εδώ Τόμπυ, δώσε",
Το στομάχι σου πολλά αντέχει,
Αλλά αυτόν εδώ με τίποτα,
Βρωμιάρης σαν Τούρκος που 'ναι".
Τότε ο αλήτης αυτός ο άθλιος φτωχός έλαμψε με στωική ευγένια
Και χαμογέλασε σαν σκέφτηκε πως
Στο κατάλληλο ήρθε μέρος.
"Ελάτε παιδιά! Ξέρω πως υπάρχουν ευγενικές καρδιές
Σε τούτη την όμορφη συντροφιά,
Ακόμη κι ένας παπάς περήφανος θα ένιωθε,
Αν βρισκόταν με τόσο καλή παρέα.
Ένα ποτό, αυτό θέλω μόνο.
Λεφτά δεν έχω, ξέρετε, τα 'δωσα τη συμμορία να κεράσω.
Το παιδί αυτό ποτέ δεν αργούσε. Τι γελάς σα να σκέφτεσαι;
Η τσέπη αυτή ποτέ δεν κράτησε πεντάρα.
Φτιαγμένος ήμουν κάποτε, φίλοι μου, όπως όλοι σας.
Τις ευχαριστίες μου, αυτό με τόνωσε.
Ευλόγησον κύριε, μια κι έξω. Όταν ξανάρθω στο όμορφο αυτό σαλούν,
Θα σας μιλήσω πάλι.
Να τραγουδήσω; Όχι δεν μπορώ.
Πέρασε ο καιρός των τραγουδιών.
Σπασμένη η φωνή μου,
Άχρηστο το λαρύγγι μου,
Και γρήγορα λαχανιάζω.
Έι, άλλο ένα ουίσκι και θα σας πω τι συνέβη.
Μια ιστορία αστεία θα σας πω, στην ουσία πρόκειται για δύο.
Δεν ήμουν πάντα έτσι,
Ούτε φαντάζεστε πως ήμουνα.
Πάνε τώρα τέσσερα ή πέντε χρόνια.
Βάλε μου άλλο ένα".
"Γέμισέ το Τζο, να ζωντανέψει λίγο αυτό το γέρικο σκιάχτρο".
"Τέτοια φτωχά ποτά για αλήτη σαν κι εμένα
Μίζερα είναι.
Στα πέντε δάχτυλα, έτσι πρέπει,
και στο μπουκάλι και στο ποτήρι.
Λοιπόν, φίλοι μου και κύριε,
Τους σεβασμούς μου έχετε,
Ωραία με κεράσατε.
Και να σας πω θα 'θελα τώρα
Πως έγινα ο βρωμιάρης που πριν δεν ήμουνα.
Όπως είπα πριν, άντρας ήμουν,
Καλοβαλμένος, μυώδης κι όλο υγεία,
Αλλά για ένα λάθος, πρέπει να 'χεις μυαλό καθάριο.
Ζωγράφος ήμουν, δεν ζωγράφιζα σε τούβλα και ξύλο,
Αλλ' ήμουν καλλιτέχνης, για την ηλικία μου καλός.
Σκληρά δούλευα ν' αναδειχτώ κι έβλεπα της δόξας μου τ' αστέρι ν' ανατέλλει.
Ζωγράφισα, ίσως το ξέρετε,
Της Φήμης τ' Αστέρι.
Δεκαπέντε χιλιάδες λίρες έβγαλα
Κι έγινα γνωστός.
Τότε γνώρισα μια γυναίκα, τώρα αρχίζει τ' αστείο:
Είχε μάτια που το μυαλό μου πέτρωναν, και στην καρδιά μου βυθίζονταν.
Γιατί δεν γελάτε τώρα; Δεν είναι αστείο που ο αλήτης μπροστά σας
Μπορούσε ποτέ να 'χει τέτοια γυναίκα και την αγάπη της να καρτερά;
Έτσι ακριβώς ήταν, και για ένα δύο μήνες τα χαμόγελά της μου χάριζε,
Κι όταν τα χείλη της τ' αγαπημένα αγγίζαν τα δικά μου, νόμιζα πως ήμουν στον ουρανό.
Παιδιά, είδατε ποτέ κοπέλα που θα δίνατε και την ψυχή σας,
Να μοιάζει στην Αφροδίτη της Μήλου, τόσο όμορφη,
Με μάτια πιο λαμπρά κι απ' το διαμάντι του Κόχι - Νουρ,
Και με μαλλιά πλούσια καστανά;
Τέτοια αν είδατε ποτέ κοπέλα, ήταν αυτή, από κάθε άνδρα ποθητή.
Ένα απόγευμα του Μάη,
Το πορτραίτο δούλευα ενός φίλου κοντινού.
Προς μεγάλη μου έκπληξη,
Η κυρά μου το θαύμασε
Και είπε πως θέλει να γνωρίσει τον φίλο μου
Με τα τόσο υπέροχα μάτια
Καιρός δεν πέρασε πολύς, λιγότερο από μήνας,
Κι έψαξε και τον βρήκε.
Ο φίλος μου έκλεψε την αγάπη μου,
Κι έμεινα μόνος.
Πέρασε ένας μίζερος χρόνος.
Το πολύτιμο ξεθώριασε κόσμημά μου και χάθηκε.
Να γιατί άρχισα να πίνω. Αλλά γιατί δεν γελάτε πια;
Νόμιζα πως ήσασταν ευχάριστα παιδιά και συνέχεια γελάτε.
Τι συμβαίνει φίλε; Σε βλέπω να δακρύζεις.
Έλα, γέλα όπως εγώ. Μόνο γυναίκες και μωρά θα 'πρεπε να κλαίνε.
Παιδιά, αν με κεράσετε άλλο ένα, θα 'μαι ευτυχισμένος.
Τώρα αμέσως θα ζωγραφίσω το πρόσωπο που μ' οδήγησε στην τρέλα.
Δως μου την κιμωλία που έχετε για τους αγώνες του μπέιζμπολ.
Και θα δείτε την ποθητή κυρά στο πάτωμα του μπαρ".
Μ' ένα ποτό ακόμη και την κιμωλία στο χέρι, ο αλήτης ξεκινά
Να ζωγραφίζει το πρόσωπο που θα μπορούσε να κερδίσει την ψυχή κάθε άντρα.
Και καθώς σχεδίαζε μια τούφα σ' αυτό το όμορφο κεφάλι,
Μια κραυγή έβγαλε τρόμου,
Και με φόρα πάνω στην εικόνα έπεσε - νεκρός!

Πίνακας
The Face on the Barroom Floor
by Herndon Davis

Το παρόν ποίημα γράφτηκε το 1887 από τον Γάλλο ποιητή Hugh Antoine d' Arcy.
To 1914 o μέγας Charlie Chaplin που στήριξε σχεδόν την μισή του καριέρα παριστάνοντας μέθυσους κι αλκοολικούς "πάτησε" πάνω στο ποίημα κι έφτιαξε μια ταινία με τον συγκεκριμένο τίτλο. Εννέα χρόνια μετά ο John Ford σκηνοθέτησε ένα"χαμένο" ωριαίο φιλμ για το Πρόσωπο στο Πάτωμα του Μπαρ ενώ το 1936 ο πίνακας του Herndon Davis που κοσμεί την σημερινή ανάρτηση και το πάτωμα του Teller House bar στο Κολοράντο είναι μια ιστορία που θα πούμε μια άλλη στιγμή. Το 1954 οι κομίστες Jack Davis και Basil Wolverton, έστησαν για λογαριασμό του Mad magazine ένα κόμικ πάνω στο "Face on the Barroom Floor". To 1959 oι στίχοι του μελλοποιήθηκαν από τον γνωστό country μουσικό Tex Ritter για τον δίσκο του "Blood on the Saddle" καθώς και από τον Hank Snow το 1968 για το άλμπουμ του "Tales of the Yukon". Το 1978 το ποίημα σε σχέση με την ιστορία του πίνακα μεταφέρεται στην όπερα και το λιμπρέτο γράφει ο John S. Bowman. Πολλά χρόνια αργότερα o Max Decharne, μουσικός και τραγουδιστής της συμμορίας των Flaming Stars, συγγραφέας που δυστυχώς δεν θα τον διαβάσουμε ποτέ μεταφρασμένο στη χώρα μας παίρνει τον τίτλο του ποιήματος, γράφει την δικιά του μεθυσμένη σύνθεση σ' ένα από τα γνωστά μπαρόβια τραγούδια της μπάντας και κερνάει λήθη στο πάτωμα.
Το ποίημα μετέφρασε κι απέδωσε στα Ελληνικά ο φίλος και ποιητής Νίκος Βουτυρόπουλος με ολίγη τηλεφωνική βοήθεια από τον γράφοντα. Κάποια στιγμή όλες αυτές οι ιστορίες θα γίνουν ένα τεράστιο ποστ. Cheers!

S.P

2011-06-25T22:34:00.001+03:00

Ένα μικρό ντοκυμανταίρ για τον ψυχίατρο και ποιητή Σωτήρη Παστάκα
Παραγωγή και σκηνοθεσία Παναγιώτης Τριλιανός

μεθυσμένο σε φακ ελάσσονα

2011-06-21T01:44:00.003+03:00

Σκέφτομαι όλα αυτά τα παιδιά
στην ίδια ηλικία με μένα
με τα ποιήματά τους
και τα ιστολόγιά τους
με την βιασύνη τους
και τα καθημερινά ποιήματά τους
κρεμασμένα εκεί
με φωτογραφίες γεμάτες στόμφο
ύφος
χρώματα
νεραιδες
φεγγαρια
θαλασσες
και αλλα τετοια σκατα
βαρύγδουπα
ρομαντικά
και σουρελιστικούς πόνους
τα βλέπω και δεν καταλαβαίνω τίποτα
καμιά φορά αφήνουν σχόλια
σε ποιητικούς τόπους
και μιλούν χειρότερα από εξηντάρηδες
συγκαμένους ματαιόδοξους μπάσταρδους
που νομίζουν ότι η ζωή τους χρωστά κάτι
πολλά παιδιά απ' αυτά μάλλον ακούνε
έντεχνες κουράδες
λατρεύουν τη Δημουλά
έχουν αριστερές όμορφες ιδέες
αλλάζουν σώβρακα στο φέισμπουκ
και την βγάζουν χαζογελώντας στις πλατείες
με μπύρες και τρεμούρα
μερικοί το παίζουν καταστροφικοί
άλλοι παρακμιακοί
επαναστάτες
αγανακτισμένοι
οργισμένοι μαρμελάδας
μάγια ωραία
ζωές καλά προστατευμένες
χαρτί με φράγκα από πίσω
ποιος μοιράζει τελικά;
ποιός χώνει;
έλα εδώ αν μπορείς
και δώσε...
Ένα τελευταίο φιλί στα μάτια της τρέλας
που κρυφακούει από τα πιο λυπημένα ξοδέματα
και λίγο νερό στο μέτωπο
για την κατήφεια του νέου κοριτσιού
που ξύπνησε ταγμένη
να υποφέρει
την καινούργια δεκαετία.
είναι ωραία τελικά να εισαι νεκρός
και διαλυμένος

πίνακας: utrillo

No Stars in

2011-06-18T00:02:00.004+03:00

Μου φέρνει ύπνο η ανάγνωση των ποιημάτων μου

Κι ωστόσο έχουνε γραφτεί με αίμα.

Φτάνει να κοιτάξεις τον ήλιο

μέσα από το καπνισμένο τζάμι

για να δεις ότι τα πράγματα παν’ άσχημα:

η μήπως και σας φαίνεται πως παν’ καλά?

Είχανε δίκιο οι παλιοί:

Θα πρέπει να ξαναρχίσουμε να μαγειρεύουμε με ξύλα.

Μέσα στο κλουβί έχεις τροφή

Λίγη, ωστόσο έχεις.

Έξω απ’ αυτό έχεις μονάχα απέραντη ελευθερία.

Σήμερα σταυροκοπιόμαστε απορώντας γιατί γράφανε αυτά τα πράγματα.

Για να τρομάξουν τον μικροαστό?

Άδικα χαμένος χρόνος.

Ο μικροαστός δεν αντιδρά

Παρά μονάχα όταν θίγεται η κοιλιά του.

Σιγά μη τον τρομάξουν τα ποιήματα.

Ας γράφουνε οι νέοι ότι θέλουνε

Στο ύφος που τους φαίνεται καλύτερο

Πάρα πολύ αίμα κύλησε κάτω από τις γέφυρες

Για να εμμένουμε στην πίστη – έτσι πιστεύω-

Πως μια είναι η σωστή οδός:

Στην ποίηση τα πάντα επιτρέπονται.

Και ο ταξιδιώτης που κοιτάζει προς τα πίσω

Διατρέχει τον σοβαρό κίνδυνο

Να μην θέλει η σκιά του να τον ακολουθήσει

Για τελευταία φορά το ξαναλέω…

Το γαμήσι είναι πράξη λογοτεχνική

Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμου

Πες μου πόσα μήλα υπάρχουν στον γήινο παράδεισο…

Κάνε μου την χάρη να μου πεις την ώρα

Δώσ’ μου μαλί να φτιάξω ένα πουλόβερ

Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμου

Άσε μας να γαμούμε εν ειρήνη:

Μη χώνεις την μύτη σου σ’ αυτή την ιερή υπόθεση.

Ακόμη κάτι θέλω να ξεκαθαρίσω:

Είναι ανυπόστατη η ευρέως διαδομένη πίστη

Ότι η Δημιουργία κράτησε μέρες εφτά

- είναι να πεθαίνει κανείς απ’ τα γέλια –

η Δημιουργία ακόμη δεν τέλειωσε:

η Δημιουργία μόλις ξεκινά!

text: Nicanor Parra (κολάζ από ποιήματα του βιβλίου "Ποιήματα επείγουσας ανάγκης", μετάφραση: Αργύρης Χιόνης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2008.

music: No Stars in Tokyo των Because of the Ghosts, από το The Tomorrow We Were Promised Yesterday CD, Feral Media records 2006.

από το ιστολόγιο του φίλου saunterer

ο βιασμός της Παρθένου Μαρίας...του Charles Bukowski

2011-06-14T22:11:00.003+03:00

το να ξεγυμνώνεσαι στο χαρτί
κάποιους τους τρομοκρατεί
κι έτσι πρέπει:
όσο πιο πολλά αποκαλύπτεις
τόσο πιο εκτεθειμένο αφήνεις τον
εαυτό σου
σ' αυτούς που αυτοαποκαλούνται
"κριτικοί",
προσβάλλονται τούτοι από τ' απρο-
κάλυπτα καμώματα των
τρελαμένων.
προτιμάνε η ποίησίς τους να είναι
καλυμμένη
ήπια και
σχεδόν
ανερμήνευτη.
το παιχνίδι τους έχει παραμείνει α-
πρόσβλητο εδώ και
αιώνες.
υπήρξε ανέκαθεν ο ναός των
ξιπασμένων και των
υποκριτών.
το να παραβιάζεις αυτό το άδυτο
είναι γι' αυτούς κάτι σαν
τον Βιασμό της Παρθένου Μαρίας.

και πέρα απ' αυτό, θα τους κόστιζε
επίσης
τις συζύγους τους
τ' αυτοκίνητά τους
τις φιλενάδες τους
τις δουλειές τους στο
Πανεπιστήμιο.
οι Ακαδημαικοί έχουν πολλά να
φοβούνται
και θα πολεμήσουν πολύ βρόμικα πριν
πεθάνουν

εμείς όμως
είμαστε έτοιμοι από καιρό

ερχόμαστε απ' τα σοκάκια
κι από τα μπαρ κι από τις
φυλακές
δεν μας νοιάζει πως γράφουν
εκείνοι την ποίηση

επιμένουμε όμως πως υπάρχουν
κι άλλες φωνές
κι άλλοι τρόποι να δημιουργήσεις
κι άλλοι τρόποι να ζήσεις τη
ζωή

και σκοπεύουμε ν'
ακουστούμε, ν' ακουστούμε, ν'
ακουστούμε

σε αυτήν τη μάχη ενάντια στους
Αιώνες του Εγγενούς
Θανάτου

ας γίνει γνωστό πως
είμαστε εδώ και πως
σκοπεύουμε να
μείνουμε.

Μετάφραση: Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος
Charles Bukowski
70 Χρόνια Φαγούρα
εκδόσεις ηλέκτρα

Ballad for Beelzebub

2011-06-13T17:35:00.000+03:00

Επειδή δεν είχε τίτλο η θέα...του Βάιου Καλογριά

2011-06-11T00:39:00.005+03:00

Εδώ που οδηγηθήκαμε,
από μόνοι μας
Θέλω,
για μια φορά να ανακαλύψω έναν κόσμο
Χωρίς αναμονές
Και τώρα
Η αιτία που ανέτρεψε (το περιμέναμε)
την υπομονετική σου καλλιέργεια
Θα έχει, τη φιγούρα ενός ανθρώπου
Που δεν θες να 'σαι
ούτε κοντά
τέτοιοι πρεσβεύουν
τα λιγοστά που απόμειναν
να εμπνέουν έλξη
πέρα απ’ το σώμα,
τα προσωπεία
οι πρεσβευτές
εκείνων που αγαπάμε
μισημένοι
κάτι άλλο ηγούνται
Κι εμείς να επιμένουμε
να αγαπούμε
ο,τι έρχεται κοντά μας
ώρες
που αποφασίζουμε
πως παύουμε να το αναζητάμε
κύριοι και κυρίες
-ναφθαλίνες πολυτελείας-
το βάρος σας (μες στα ενδύματα – όχι στα εσώρουχα)
κρύβει τη θέα μου

φωτογραφία: Michael Ackerman

Falling...

2011-06-07T20:10:00.000+03:00

Για κάτι πενηντάρηδες δημόσιους υπάλληλους κουλτούρας

2011-06-05T18:08:00.006+03:00

Οι ιδέες έχουν πεθάνει σαν τα ξεβράκωτα λόγια και τον τοίχο που σκάει σοβατεπιά μετά από ένα καλό σφυρί στο δέρμα. Κάτι παιδοβούβαλα που έφαγαν κι έχασαν, ξαναθυμούνται τον Σαββόπουλο. Οι μουσάτοι του πολυτεχνείου, κουτσομπόληδες κομμωτηρίου. Ποιος θα σκίσει ποιον. Αυτή ειναι η υπόθεση. Το κόμμα, το σωματείο, ο ήλιος ο πράσινος, η φλόγα απ' το χωνάκι, το σφυροδρέπανο που πρέπει να γίνει βότκα και ο κώλος του Κολοκοτρώνη για σήμα του σταυρού. Παράνοια, της εθνικής ο κώλος η παράνοια. Κολήστε ένσημα λοιπόν, πατήστε τα πενήντα, τρέξτε στα δικαστήρια και ανοίξτε το φάκελο, γίνεται σπουδαίοι, σαλιάστε μπλογκάκι με ψευδώνυμο, χαμουρευτείτε με κορασίδες του πελάγους, υμνείστε το μπλε, ανοίξτε πόλεμο με σκύλους, καθίστε στην οθόνη - χιλιόμετρα οι ώρες. Μεταφράστε, φιλήστε τα παιδιά σας, πληκτρολογήστε, ακούστε έντεχνους θανάτους που ο Χατζιδάκις θα τους μοίραζε κλοτσιές...κλαυτείτε με την επικαιρότητα, μάθετε τα κόλπα που δεν ξέρατε και περιμένετε υπομονετικά σ' ένα τραπέζι που δεν το πάει μέχρι τέλους. Έχετε λουριά, εννοώ νεαρά λουριά, να κλέβετε, να γαμάτε, να γλύφετε, να γίνεται ένθετα σε αυτούς που είναι ένθετα. Χαιδέψτε τα μούσια σας, μην πίνετα πια, τρομάξτε απ' το ζάχαρο, καπνίστε στα κρυφά σε δωματιάκα μακριά απ' τις δεύτερες γυναίκες σας και κοντά στα φαντάσματα των πρώτων, στις σελίδες του απεταξάμην που η εφηβεία σταμάτησε τα κωλοδάχτυλα. Μιλήστε στα τηλέφωνα, πείτε τα όλα αν έχετε άντερα αλλά τ' άντερα είναι για τους πεθαμένους που στα νεκροτομεία τους γυρνάνε σαν σακιά, τη ζωή που δεν υπάρχει σε όλα αυτά γιατί είναι ένα τσεκούρι πια πάνω απ τα κεφάλια μας.
Ένα φάντασμα που ήρθε στριγγλίζει στ' αυτί σου, παγώνει τη ραχοκοκαλιά σου, άσχημο νύχι ο σουγιάς σου, ξελεπίζει τη πλάτη, φοράει το κρύο και σ' αφήνει εκεί. Υπάρχει κάτι άλλο...κάτι που δεν...απλά δεν...γιατί όταν θα ‘ρθούν και θα ‘μαστε εδώ, χωρίς ιδέες και μ’ ένα σύνθημα να μας λέει: «καλή τύχη», δεν θα ‘χουμε ήλιο, θα γράφει ο μήνας μια μέρα και θα χουμε ξεχάσει κάτι κτίρια από πέτρα, ίσως μια παγκόσμια ώρα γεννησιμιού. Να στρίψουμε ένα τσιγάρο για τον παλαβό της γειτονιάς, να μην πληρώσουμε το νοίκι, να μην κατεβάσουμε το παντελόνι, να μην κάνουμε τίποτα παρά μονάχα να βουτήξουμε ένα μαχαίρι που κάποτε κόψαμε τον εαυτό μας, περιμένοντας ένα λαιμό που ούτε καν το σκέφτηκε να του ρημάξουμε τις φλέβες κι αυτό απλά να μας ξενοιάσει.
Φωτια και λεπίδι είναι όλα
κι αν δεν το πιασες για λίγο
ευχήσου μας μόνο μην τρελαθούμε!

oil on panel by Goran Djurovic
"Open atelier"

John Fante...Ρώτα τον Άνεμο (απόσπασμα)

2011-05-31T18:28:00.003+03:00

Όμως ο τρόπος μου δεν ήταν φαίνεται αυτός που έπρεπε και της έξυνα την πληγή της, ήταν χωμένη βαθιά μέσα στην κόλαση που η ίδια είχε φτιάξει, τόσο μακριά από μένα που έφτανε μόνο ο αντίλαλος της φωνής μου και μεγάλωνε το χάσμα. Έκανα προσπάθεια να μιλήσω μαζί της για τελείως διαφορετικά πράγματα, σκέφτηκα να την κάνω να γελάσει με τις δικές μου έμμονες ιδέες. Κοίτα δω, κυρά μου, τον Αρτούρο Μπαντίνι, έχει κι αυτός τις βίδες του! Και τράβηξα κάτω από το μαξιλάρι το σκουφάκι της Καμίγια με τη φούντα.
«Κοίτα δω, κυρά μου! Κι εγώ έχω τα δικά σου σκατά. Και ξέρεις, κυρά μου,τι κάνω; Παίρνω αυτό το μαύρο σκουφάκι μαζί μου στο κρεβάτι και του λέω: σ’ αγαπώ, ω, πόσο σ’ αγαπώ, μικρή μου πριγκηπέσα!» Και ύστερα απ'αυτό της είπα κι άλλα. Αχ, όχι ότι ήμoυνα κανένας άγγελος· κι η δική μου ψυχή είχε τα πάνω της και τα κάτω της· μη νιώθεις, λοιπόν, ότι είσαι μόνη, κυρά μου: γιατί έχεις πολλούς για συντροφιά· έχεις τον Αρτούρο Μπαντίνι που έχει τόσα και τόσα να σου διηγηθεί. 'Ακου κι αυτό εδώ: ξέρεις τι έκανα μια βραδιά; Ο Αρτούρο εξομολογείται τα πάντα: ξέρεις, λοιπόν, τι φοβερό έχω κάνει; Κάποια νύχτα πέρασε μπροστά μου μια γυναίκα που ήταν πολύ όμορφη γι'αυτό τον κόσμο, μέσα σ' ένα σύννεφο από αρώματα, δεν μπόρεσα να το αντέξω, δεν έμαθα ποτέ ποια ήταν, μια γυναίκα με μια κόκκινη αλεπού στους ώμους κι ένα καπελάκι, κι ο Μπαντίνι ξεχύθηκε πίσω της, γιατί ήταν πιο όμορφη κι απ' το πιο όμορφο όνειρο, την είδα λοιπόν που μπήκε στο Μπέρνσταϊνς Φις Γκρόττο και την κοίταζα μαγεμένος μέσα από τα τζάμια των ενυδρείων που κολύμπαγαν βατράχια και πέστροφες, την κοίταζα που έτρωγε μόνη της. Κι όταν τελείωσε κι έφυγε, ξέρεις τι έκανα, κυρά μου; Άκου, λοιπόν, και σταμάτα να κλαις γιατί δεν έχεις ακούσει ακόμη τίποτε, είμαι άθλιος, κυρά μου, κι η καρδιά μου είναι πιο μαύρη από κατράμι: εγώ,λοιπόν, ο Αρτούρο Μπαντίνι, μπήκα κατευθείαν μέσα στο Μπέρνσταϊνς και κάθισα στην ίδια ακριβώς καρέκλα που καθόταν εκείνη κι ανατρίχιαζα από ευχαρίστηση καθώς έπιανα με τα δάχτυλά μου την πετσέτα που εκείνη είχε σκουπιστεί και τότε είδα εκείνο το αποτσίγαρο με ίχνη από κραγιόν των χειλιών της επάνω, ξέρεις, λοιπόν, τι έκανα, κυρά μου; Εσύ και τ' αστεία μικροπροβλήματά σου, το έφαγα το αποτσίγαρο, το έκοψα σε μικρά κομματάκια, καπνό, χαρτί, όλα και τα κατάπια και είχε καλή γεύση, έτσι ένιωθα γιατί εκείνη η γυναίκα ήταν πανέμορφη και κει δίπλα στο πιάτο ήταν ακουμπισμένο το κουτάλι και το 'χωσα στην τσέπη μου και σε κάθε ευκαιρία το βγάζω από την τσέπη και το χώνω στο στόμα μου, γιατί, γιατί ήταν πανέμορφη. Έρωτας με το μέτρο, λοιπόν, μια ηρωίδα που δε στοιχίζει τίποτε, τελείως τσάμπα, ολόκληρη για τη μαύρη σαν καλιακούδα καρδιά του Αρτούρο Μπαντίνι. Μην κλαις λοιπόν, κυρά μου, κράτα τα δάκρυά σου για τον Αρτούρο Μπαντίνι, γιατί αυτός έχει τα μεγάλα προβλήματα, τις πραγματικές σκοτούρες κι ακόμη δε σου έχω πει τίποτε, θα μπορούσα να σου μιλήσω για κείνη τη νύχτα στην αμμουδιά με τη μελαχρινή πριγκίπισσα, για το κορμί της που δε μου έλεγε τίποτε, για τα φιλιά της που ήταν πεθαμένα λουλούδια, χωρίς άρωμα, στον κήπο του δικού μου πάθους.
Όμως εκείνη δεν έδινε καμιά προσοχή σ' αυτά που έλεγα, σηκώθηκε παραπαίοντας απ' το κρεβάτι και ρίχτηκε στα πόδια μου εκλιπαρώντας με να της πω ότι δε με αηδιάζει.
«Πες μου!» έλεγε μέσα σ' αναφιλητά και λυγμούς «πες μου μόνο ότι είμαι κι εγώ ωραία όπως οι άλλες γυναίκες».
«Μα και βέβαια είσαι! Είσαι στ' αλήθεια πανέμορφη!»

Μετάφραση Τέος Ρόμβος
Εκδόσεις Απόπειρα

Rainer Maria Rilke, Ο ποιητής (Τρεις μεταφραστικές εκδοχές)

2011-05-28T13:19:00.003+03:00

Fugitive moment! how fast you escape me:
how you can wound with each stroke of your wing!
All alone: then what was I given my tongue for?
why was I given these nights, or these days?

I have no particular place here,
no beloved, no house of my own.
Though I enrich every thing that I enter,
enriched, it will easily spend me again.

(Stephen Cohn)

~ ~ ~

Μακριά από μένα φεύγεις, ώρα.
Και το φτεροκόπημά σου με πληγώνει ακόμα.
Μόνος: τι να το κάνω πια το στόμα;
τι τη νύχτα μου; τι να κάνω τη μέρα μου τώρα;

Δεν έχω σπίτι, δεν έχω αγαπημένη,
γωνιά δεν έχω η ζωή μου ν’ ακουμπήσει.
Το κάθε τι που του δίνομαι πλουταίνει
και θα με σπαταλήσει.

(Άρης Δικταίος)

~ ~ ~

Στιγμή εσύ, φεύγεις μακριά.
Των φτερών σου με πληγώνει ο κτύπος.
Ερημιά: τα λόγια τι τα θέλω πια;
χρειάζομαι τη νύχτα; τη μέρα μήπως;

Σπίτι δεν έχω, ούτε αγαπημένη,
δεν έχω τόπο να σταθώ.
Σ’ ό, τι πράγμα κι αν δοθώ,
πλούσιο αυτό να με φτωχαίνει.

(Νίκος Βουτυρόπουλος)

Μαρία Θεοφιλάκου...ΑΝ [ΩΝ] ΥΜΑ

2011-05-22T13:15:00.002+03:00

Δύσκολες ανατολές

Ανασαίνουμε νύχτα

ελεύθεροι, γιατί είναι μοναξιά
σε κάθε μας τυφλό βήμα,
τρεκλίζον
Κλείνουν τα θέατρα
Θεριεύουν οι σκιές
Οι αλήθειες αλαλάζουν στα βουνά
και πεινασμένες κατεβαίνουν προς την πόλη

Ανασαίνουμε νύχτα
Σφικτά ταμπουρωμένα σώματα
μα είμαστε πιο πάνω από τις σάρκες˙
κείνες δεν είναι παρά μια αφορμή
Τα αγρίμια ας κοπιάσουν,
μας γνωρίζουν
Στα πόδια μας εμπρός
θε να κουρνιάσουν

Ελεύθεροι, γιατ’ είναι μοναξιά
από τη διαλεχτή
που αρνείται τις κρυψώνες
και σκίζει των αυλών τα δηλητηριασμένα ρόδα,
έτσι εισπνέουμε τη νύχτα
πηκτή στο λάρυγγα
στο χνώτο όμως ρημάδι
και βγάζουμε το πρώτο φώς

~ ~ ~

Παρακμή [ή η εύλογη απορία]

Ξάφνου ο χρόνος σώθηκε,
αφήνοντας μας όλους σαστισμένους
Εν όψει και της σύγκρισης μας με τους άλλους,
έμελλε καθώς φαίνεται σ' εμάς
άδικα το κακό να πέσει
Τώρα τι να λογίζουν τα κιτάπια μας;
Και στα παιδιά πώς να εξηγηθούμε,
για αυτό το εκνευριστικό τικ τακ
που τίποτα δε μένει να μετράει;

Από την Ποιητική συλλογή της
Μαρίας Θεοφιλάκου
ΑΝ [ΩΝ] ΥΜΑ
Εκδόσεις Δωδώνη, 2010

Go away! I'm trying to die!

2011-05-20T22:53:00.001+03:00

"Sally: Are you all right?
Baron Munchausen: Am I dead?
Sally: No.
Baron Munchausen: Blast!
Sally: Who are you really?
Baron Munchausen: [groans]
Sally: Baron Munchausen isn't real, he's only in stories.
Baron Munchausen: Go away! I'm trying to die!
Sally: Why?
Baron Munchausen: Because I'm tired of the world and the world is evidently tired of me.
Sally: But why? Why?
Baron Munchausen: Why, why, why! Because it's all logic and reason now. Science, progress, laws of hydraulics, laws of social dynamics, laws of this, that, and the other. No place for three-legged cyclops in the South Seas. No place for cucumber trees and oceans of wine. No place for me.

Σε σκαλοπάτια παρακμής...

2011-05-17T13:12:00.008+03:00

Περιμένοντας στη γύρα να πεθάνουμε
μ' ένα φως
λαδωμένο εκεί
για να πιούμε τις ασπιρίνες
που μάλλον τις ήπιαμε
και στο πρώτο δωμάτιο που μισθώσαμε
να κόψουμε τις φλέβες μας
πριν αποφασίσουμε πως θα το κάνουμε.
Το φεγγάρι ήταν ψηλά
σαν πρώτος στίχος πάντα,
οι κατσαρόλες ανακάτευαν θανάτους
στο μάτι με τα ίδια μαχαίρια
και τα χαρτιά κιλού σε τζάμια
με αμμωνία Κυριακής
σε διαολόστελμα φυγής
απ' το λαρύγγι του απορροφητήρα.
Είναι που τ' ακορντεόν είχε ένα τάμα
να κρυφακούει από τα πιο λυπημένα ξοδέματα
και το νερό στο μέτωπο του κοριτσιού
ταγμένου να υποφέρει
ένα τελευταίο φιλί στα μάτια της τρέλας
που κοιτάει το ποτήρι απ' το τηλέφωνο
κι εκείνο το σπέρμα στο σεντόνι
κι αυτό το αίμα απ' το μπαλκόνι
ξερνάει τα λυσσακά του.
Είναι που πουλήσαμε ρούχα μέθυσου
νεκρού από γεννητούρια,
λήξαμε κλάμματα μαμάς
σε μάτι ψίχας λάδι,
λογίσαμε όνειδου σιωπή
μυρίζοντας τις φρίκες
κι απ’ του ζογκλέρ το θυμιατό
ξεκοκαλίσαμε πατέρες.
Μια λεπίδα και μία πρέζα κότσια
δεν έφτασαν ποτέ
για να περάσεις απ' τον ένα κόσμο
στον άλλο
με μία άχνα
κι ένα λευκό καρτελάκι
στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού σου ποδιού.

Σου λέω
πρόσεχε κορίτσι...

αφιερωμένο στο κορίτσι του βορρά...

Γιάννης Λειβαδάς...Κάποιοι Ποιητές Μεθούν

2011-05-09T13:36:00.003+03:00

κάποιοι όχι κάποιοι σταματούν
τη ζωή κάποιοι συνεχίζουν ασταμάτητοι
κι ο κόσμος βαριέται ν' ακούει
για μεθυσμένους ειδικά αν είναι ποιητές αυτοί
ή δεν είναι;

Στις 12 το επόμενο μεσημέρι
μιλήσαμε στο τηλέφωνο
με ρώτησες τι κάνω πόσο
ήπια χθες σ' αγαπώ είπα είμαι ακόμα
μεθυσμένος γεμάτος μπουκαλοφαντασίες
και ποτηροφαντασίες
αγγελιαφόρος σ' έναν κόσμο
που φοβάται τα μπουκάλια
όπως φοβάται την κατσαρίδα
όπως φοβάται τα νεκροταφεία
με τους νεκρούς μέσα
φοβάται τη φοβερή αρκούδα
και τη φοβερή αδέσποτη γάτα
επίσης τον σκύλο, τον λύκο, τον ελέφαντα
και τη λιμπελούλα -

κάποιοι σταματούν τη ζωή κάποιοι συνεχίζουν
ασταμάτητοι
φοβούνται της ζωής το άδειο μπουκάλι
μ' ένα τσιγάρο στον πάτο τρέμουν
στην όψη της αλκοολούχας τρυφερότητας
όταν έκλεισες το τηλέφωνο βόγγηξα
καθισμένος στην παλιά σαλονιάρικη καρέκλα
κοιτώντας έξω απ' το φωτεινό παράθυρο
τις ψυχές ν' αλυσοδένονται μαύρες
στ' αμπάρια του Θανάτου που τα χνώτα του
βρωμούσαν λικέρ της Αθανασίας.

από το Παράρτημα Ευκρατής Συγκίνησης
Εκδόσεις Ίνδικτος (2003)

"Φιλμ # 1 Μια Διαταραχή"

2011-05-06T23:37:00.003+03:00

Written & Directed by: Alexander Koyk
Assistant Director: Marios Bar
Music by: Nikos Kokolakis
Cinematography by: Alexander Koyk
Editing by: Marios Bar
Technical Assistance: Aristophanes - Kalliopi
Cast:
Marios Bar
Vaios Kalogrias
Lucy NTepp
Athanasios Ma Kis

Produced by: Alexander Koyk
Copyright 2011, All Rights Reserved
Contact : koykalexander@gmail.com

Μισό λίτρο κονιάκ στην Πατησίων

2011-05-02T22:27:00.003+03:00

Είναι εδώ και κάμποσο καιρό
που δεν αισθάνομαι τίποτα,
το σώμα μου είναι προέκταση χαρτόκουτου
κι αυτή η φυλλάδα
κρατάει το κρύο μακριά απ’ τα εντόσθια μου.
Τα βράδια για να κοιμηθώ
χρειάζομαι το μπουκάλι με το ούζο,
που όταν είμαι τυχερός έχει ρακί,
κονιάκ κηδείας
και στις καλύτερες τσίπουρο
χαρισμένο από καφενείο.
Ονειρεύομαι ήλιο
μα στο τέλος της μέρας υποφέρω
και φοβάμαι μη χάσω κάνα δάχτυλο.
Οι άνθρωποι είναι τρελοί
αλλά κοιτάζουν εμένα σαν τρελό.
Οι άνθρωποι κάνουν ένα σωρό παρανοϊκά πράγματα
και μυξοκλαίνε για το κάθε τι.
Τα ψιλά στις γιορτές γίνονται χοντρά
οι σταυροί βοηθάνε την πείνα να χορτάσει
η βροχή αμαρτάνει τα κορμιά τους
κι όταν λένε πως βρήκαν ένα δρόμο
απλά δεν έχουν προλάβει τίποτα.
Νοιάζομαι για το κρύο
τις κόρνες και τις εκρήξεις στα σκουπίδια
που η λάβρα ζυγώνει το φαΐ μου,
ένα λουκάνικο από σάντουιτς βγαλμένο,
κρεμμύδι με σκυλόσκατο
τυλιγμένο με απόκομμα στοιχήματος χαμένου
και θέρμη απ’ τον Πινόκιο κρεμασμένο
με τα ξύλινα τρεμάμενα ποδάρια του
προσάναμμα για μένα.
Καμιά φορά νιώθω κάτι
για τη μαύρη πουτάνα της Tρίτης Σεπτεμβρίου
μ’ αμολημένο το βυζί στα δύο
τα λευκά της δόντια, φως σε καύλες
το χορό του γέλιου της
αφού έχει σνιφάρει
και βλέπει κοιλιές, αρχίδια και σηκωμένες υποσχόμενες ψωλές.
Την βλέπω λες κ’ είμαστε στην ίδια κοιλάδα
στην ίδια πόλη
στην ίδια μοίρα
να μας κοιτάζει το μάτι που δεν θέλουμε να μας κοιτάζει
όταν η λύπηση κ’ η ικανοποίηση δεν έχουν καμία διαφορά.
Βλέπεις είμαι ένας hobo που λένε οι αμερικάνοι
ολόκληρης γενιάς κουλτούρα
που έγραψε, ήπιε και πέθανε.
Εδώ δεν είμαι τίποτα
παρά μονάχα ένας αλήτης
το επιχείρημα της πείνας
από σαπιοκοιλιάδες και μαυροφορεμένους με κουκούλες
που καίνε το φαΐ μου.

Δεν με νοιάζει
ποτέ δεν με ένοιαξε.

Δώσ’ μου ένα χαρτόκουτο
λίγο αλκοόλ να ζεσταθώ
μια χαλασμένη τυρόπιτα
μια είσοδο μαγαζιού
μια αλυσίδα ξεκλείδωτη
τρεις γόπες ατελείωτες
και μακριά από μένα το
Για όλους έχει ο θεός

φωτογραφία: Κώστας Μπάρας

Πρωινό Ποίημα...του John Fles

2011-05-01T15:03:00.003+03:00

το βρίσκω δύσκολο να προσαρμοστώ με τον καιρό
ακόμα φορώ τα αναθεματισμένα καλοκαιρινά μου ρούχα φθινοπωριάτικα

σήμερα το πρωί, λόγουχάρη, τα πόδια μου είχαν παγώσει
(ομολογώ ότι το κρύο όμως προκάλεσε μερικά όμορφα όνειρα τη νύχτα)
ήμουν σκεπασμένος μόνο με μια κουβέρτα

ξαφνικά έπεσε χειμώνας
σαν παγοκολόνα στο κεφάλι μας
δεν είμαι προετοιμασμένος

ΠΑΛΙ ή βγαίνω έξω ντυμένος καλά και σκάω στη ζέστη
πόσο θα ήθελα μα πάρω οποιαδήποτε απόφαση τέλοσπάντων

δεν πειράζει, ξαπλωμένος στο κρεβάτι το πρωί, όπως σήμερα το πρωί
το ραδιόφωνο χωμένο κάτω από τα σκεπάσματα κοντά στο κεφάλι μου
για να φτάνω, μισοκοιμισμένος, το κουμπί...

η Ώρα των Αριστουργημάτων (Κάρλο Σαβέζ & Έκτωρ Βίλα - Λόμπος)
ένας ποιητής θα ονόμαζε αυτή την κατάσταση τέλος εποχής
ένας καθηγητής θα την έλεγε μεταβατική περίοδο

ευλογημένοι όλοι εσείς
ελπίζω να μην έχετε τόσα πολλά βάσανα όσο εγώ

Μετάφραση Γιώργου Μαυρογιάννη
από το βιβλίο: Η "Σκηνή" Μπιτ
Εκδόσεις Ερατώ, 1987

Ποιήματα που έγιναν τραγούδια...

2011-04-25T16:12:00.030+03:00

Ένα μουσικοποιητικό αφιέρωμα τυπωμένο σε φανταστικό βινύλιο από τον saunterer και τον γράφοντα.
Ακούμπα τη βελόνα και σημείωνε!

Εισαγωγικό σημείωμα...
Υπάρχει η ποίηση στη χορδή κ' η μουσική στο χαρτί, τα σκουπίδια στο δρόμο που δείχνουν με δάχτυλο τον κόλο μας κ' υπάρχουν και "αλήτες" στα πεζοδρόμια που ξεπαγιάζουν χωρίς την τρέλα. Οι γυναίκες στα μπαρ που φτιάχνουνε σχέδια για να ξεκάνουν κάποιον, οι στρατιώτες στον ουρανό που ήδη έχουν "κατεβάσει" στον άλλο κόσμο κάποιον. Οι μαγικές ώρες όταν οι τοίχοι είναι εκεί και δεν τους κουνάει τίποτα, η νύχτα που τραβάει κουπί για την μέρα, ξεδοντιάζοντας το μπλε και βάζοντας το μαύρο. Υπάρχουν οι πουλημένοι ποιητές, οι πουλημένοι μουσικοί, η δόξα που περνάει στο δέρμα σαν τη πρέζα, τα δωμάτια που κάποιοι υπολογίζουν μόνο πως θα την βγάλουν καθαρή μ' ένα άσπρο άλογο στο μπουκάλι και μια φωνή απ' τα ηχεία που δεν ξεχαρβαλώθηκαν ακόμα γιατί η τύχη καμιά φορά είναι μαζί τους όταν κανένας δεν είναι μαζί τους κ' υπάρχουν αυτά που έρχονται απ' τον πνιγμό, απ' οποιονδήποτε πνιγμό για να ρολάρουν το ρυθμό. Η ποίηση κ' η μουσική, η μουσική μέσα απ' την ποίηση κ' η ποίηση που χορταίνει τη μουσική. Μπορείς να παίξεις με τις λέξεις και τους ήχους για χιλιάδες ώρες και να τρελαθείς. Οι δυο αυτές όμως τέχνες υπήρχαν πάντα για να τραβάει η μία την καρέκλα ώστε να καθίσει η άλλη.
Ποιήματα που έγιναν τραγούδια, μουσικοί που διάβασαν τους στίχους κάποιων άλλων και σιγόπαιξαν στα χείλη τους μια μελωδία. Ποιητές που δίδαξαν στον μουσικό μια ιστορία και απ’ την ανάποδη. Μια νύχτα, μια οποιαδήποτε νύχτα, ένας μουσικός κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη και είδε έναν ποιητή να του προστάζει λόγια. Μιαν άλλη νύχτα, μιαν οποιαδήποτε άλλη νύχτα, ένας ποιητής έγραψε δυο λογάκια στο χαρτί, τα φαντάστηκε να τα σιγοτραγουδάει κάποιος κ’ ύστερα απόστρεψε το κεφάλι βάζοντας το ποίημα στην κολότσεπη.
Ένα φανταστικο βινύλιο λοιπόν, μια συλλογή που μάλλον δεν θα τελειώσει ποτέ. Ατόφια ποιήματα με την μουσική να υπάρχει ώστε να γίνουν τραγούδια. Ο saunterer κι ο γράφων, στις βιβλιοθήκες, στις δισκοθήκες, μακριά απ' τον κόσμο κι ακόμα πιο κοντά σε έναν άλλον.
Ladies and gents, ιδού το αποτέλεσμα!

Jeff Buckley...Ulalume
Ποίημα του Edgar Allan Poe
CD, "Closed On Account Of Rabies: Poems And Tales Of Edgar Allan Poe", (1997, Mercury)
"Και προχωρήσαμε έτσι στην αλέα ώσπου μια πόρτα μας σταμάτησε ενός τάφου- κι είχε στολίδι η πόρτα επιγραφή. Κι είπα "Σαν τί να λέει, γλυκιά αδερφή, η επιγραφή στην πόρτα αυτή του τάφου;" Μου απάντησε "Ουλαλούμα-Ουλαλούμα" “της πεθαμένης Ουλαλούμας σου είναι ο τάφος!"

Λίγο πριν κυκλοφορήσουν οι σκοταδιασμένες ιστορίες και ποιήματα του βρομιάρη του Έδγαρ μελοποιημένες ή απαγγελμένες σε τούτο το διπλό άλμπουμ, ο Jeff Buckley βούτηξε στο ποτάμι του λύκου και πέρασε από τον ένα κόσμο στον άλλο με μια τελευταία βουτιά. Πρόλαβε και ηχογράφησε όμως ίσως το καλύτερο ποίημα του Poe με μονάχα μια απόκοσμη ερημική κιθάρα και μια αγγελική φωνή σε μια ξέρα χαμού που προμήνυε τη φεγγαράδα του δικού του θανάτου. Η κατάρα ήταν πάντα σιμά στους όμορφους ανθρώπους!

Louis Tillett...Do not go gentle into that good night
Ποίημα του Dylan Thomas
CD, "Letters To A Dream", (1992, Citadel rec)
"Για ένα τραγούδι οι ατίθασοι, χτυπούν τον ήλιο στο φτερό / και το τραγούδι κάποτε θρήνος του ήλιου καταντά. / Όμως δεν πάνε αυτοί σιγά στο βράδυ το καλό".

Ήταν εκείνα τα γράμματα στο όνειρο χρόνια πριν όταν το πιάνο του Αυστραλού Tillett κύλαγε σαν τα καλύτερα πιοτά που είχε κατεβάσει το συκώτι του Dylan του Thomas και η ερμηνεία της Ellen Stringer απίθωνε τους στίχους του μεγάλου ποιητή μέσα στο βράδυ το καλό που αντιστέκεται στους φωτός τον τελειωμό. Η φωνή της πανώρια και η ερμηνεία της ανατριχιαστική σαν του ποτού το σκότος που τόσο αγάπησε ο Ουαλός ετούτος ποιητής.

Leonard Cohen...Villanelle For Our Time
Ποίημα του Frank Scott
CD, "Dear Heather", (2004, Columbia)
"Τον κόσμο οι άνθρωποι θα γνωρίσουν ξανά / Απ’ της καρδιάς την πικρή αναζήτηση,
Το έξυπνο αγαπήσαμε και το απλό / Αλλά τώρα, με χέρι πιο οξύ και με μυαλό
Αναδυόμαστε έναν ρόλο μεγαλύτερο για να παίξουμε"

Ο μαύρος κόρακας που αναζήτησε κάποτε στο όρος Μπόλντι την αλήθεια και βρήκε του πόθου τη σοδειά. Ο Λεονάρδος ο Κοέν εφτά χρόνια πριν σε μια επιστροφή που ξενύχτησε σπίτια άγουρων εκκολαπτόμενων ποιητών και φτασμένων άλλων γερόλυκων. Ευγενής να χαιρετάει πάντοτε τις γυναίκες του κατεβάζοντας το καπέλο, πάντοτε μα πάντοτε ερωτικός ακόμα και στο γλυκό γέρμα της ζωής του. Ο ποιητής είναι ο σπουδαίος καναδός Frank Scott όπου πέρα από τις πολιτικές του βολές πρόλαβε κι έγραψε μερικά αξιέπαινα ποιητικά βιβλία! Ο τρόπος που ο Cohen απαγγέλλει την λέξη bitter, θαρρείς πως η πίκρα θα ‘χει για πάντα τον δικό της μουσικό.

Chris Eckman...Who Will light your path
Πεζό ποίημα του Dane Zajc
CD, "The Last Side Of the Mountain", (2008, Glitterhouse)
"Ποιος λοιπόν θα φωτίσει το μονοπάτι σου μες στη νύχτα. Όταν η νύχτα είναι γεμάτη ησυχία κι εσύ δεν αναγνωρίζεις".

Μια βραδιά και σ’ ένα μπαρ κοντά στο κέντρο της Λιουμπλιάνα, ένας φίλος κάνει δώρο σ’ έναν άλλο φίλο μια συλλογή ποιημάτων ενός σλοβένου ποιητή ονόματι Dane Zajc. Ο άλλος φίλος λέγεται Chris Eckman και βρίσκει στην ποίηση του Zajc τραχιά συναισθήματα και καταστάσεις που κι ο ίδιος έχει ξεβγάλει με τις μουσικές του σε ανύχτωτες πανδαισίες. Ο ποιητής πεθαίνει και ο μουσικός αποφασίζει να τον μελοποιήσει. Ο ποιητής έχει ξεμπερδέψει πια με τη ζωή μα ο μουσικός δεν καταφέρνει να ξεμπερδέψει ποτέ με τον ποιητή! Ένα φως ανάβει στην άκρη ενός σκοτεινού μονοπατιού! Ένα από τα καλύτερα τραγούδια – ποιήματα που έγραψε τα τελευταά χρόνια ο αγαπημένος Chris Eckman των ακόμα πιο πολύ αγαπημένων Walkabouts!

Tom Waits...Nirvana
Ποίημα του Charles Bukowski
LP, "Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards", (2007, Anti)
Ο Bukowski γράφει για μια Αμερική που το όνειρό σκουπίζει τον κώλο του με το σηκωμένο δεξί χέρι του αγάλματος της ελευθερίας. Σ’ ένα από τα ποιήματα του είπε μια ιστορία που τίποτα δεν συμβαίνει και τα πάντα έχουν νόημα. Ο Tom Waits πήρε βαθιές ανάσες, έβαλε ένα μουσικό αύπνωτο παιχνίδι από πίσω του και μια ερωτική ιστορία πέθανε πίσω απ’ τους λόφους στον ήχο μια μηχανής, στον ήχο απ’ τα λάστιχα, στον ήχο απ’ το χιόνι!

Nina Simone...Backlash Blues
Ποίημα του Langston Hughes
LP. "Nina Simone sings the Blues" (1967, RCA Victor)
"Ορκίζομαι στο Θεό / ακόμα δεν μπορώ να δω / γιατί η Δημοκρατία εννοεί / τα πάντα εκτός από μένα".

Ποιητής των φτωχογειτονιών του Harlem, θαμμένος στις τζαζόμπαρες με ποτά να τίκονται και μουσικές να παίρνουν το κεφάλι του, ο μέγας Langston Hughes ήθελε να γράφει όπως παιζόταν η τζαζ, ήθελε να ζει όπως ζούσε η τζαζ και πάνω απ'όλα ήθελε ν' αποτυπώσει με λόγια τη γενιά του και όλα τα σκατά που συνέβαιναν στην Αμερική στην εποχή των beat, στο σαξόφωνο του Charlie Parker και στους hobos που βολόδερναν εδώ κι εκεί σαν άγγελοι για μια νέα ελπίδα. Τα κατάφερε με τον πιο άμεσο τρόπο αφού αυτό που έζησε κάθισε και το 'γραψε. Λίγο πριν τον θάνατό του, (1967) κι αφού ο ψυχρός πόλεμος του Βιετνάμ κρατούσε καλά, φρόντισε το συγκεκριμένο ποίημα, το πάσαρε στην φιλενάδα του Nina Simone κι εκείνη σε ένα δίσκο που τραγουδούσε μόνο τα blues, τραγούδησε τα λόγια του φίλου της με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Το ποίημα αναφέρεται στον ρατσισμό, γεγονός που ο Hughes το βίωσε στο πετσί του απ' τα παιδικά του χρόνια και σε όλους αυτούς που ποτέ δεν φαντάζονταν πως στα μελλούμενα ο σπόρος τους θα φύτρωνε τον πρώτο Africanamerican president, στο λευκό τους στασίδι. Η τελευταία στροφή τα έδειχνε όλα: Mister Backlash, Mister Backlash, What do you think I got to lose? I'm gonna leave you, Mister Backlash, Singing your mean old backlash blues. / You're the one / Will have the blues. / not me / Wait and see!. Αναζητήστε επίσης και το album που έκανε με τον Leonard Feather και τον Charles Mingus, το 1958, με τον ίδιο να απαγγέλει την ποίησή του κι ένα σωρό μουσικούς να "παίζουν" από πάνω του. Το άλμπουμ λεγόταν The Weary Blues, πρωτοκυκλοφόρησε στην MGM και το '66 έγινε άλλη μια επανέκδοση στην Verve.

Donovan...The Song of the Wandering Aengus
Ποίημα του William Butler Yeats
LP. "H.M.S. Donovan", (1971, Dawn Records)
Για σχεδόν είκοσι χρόνια ο ιρλανδός, William Butler Yeats, ήταν ερωτευμένος με την φεμηνίστρια κι επαναστάτρια αγγλίδα, Maud Gonne. Μερικές προτάσεις γάμους από τον πρώτο και ισάριθμες αρνήσεις από την δεύτερη. Οι γυναίκες πάντοτε ήταν σκληρές αλλά ευτυχώς υπήρχαν πάντα τα ποιήματα να της ξορκίσουν. Την χρονιά του 1899 και σε ηλικία 34 χρονών, ο Yeats κυκλοφορεί την ποιητική συλλογή, "The Wind Among the Reeds". Εμπνευσμένος ως ήταν σύνηθες για 'κείνον, από έναν "άλλο" κόσμο, γεμάτο από τους Ιρλανδέζικους μύθους και ιστορίες με αλλόκοτες παραδόσεις, αλλά κι έντονο το φάντασμα του έρωτα από την δεσποινίς Gonne, ο Yeats καλεί όλα τα στοιχειά της φύσης στα χαρτιά και σ' ένα από αυτά του τα ποιήματα γράφει: "Though I am old with wandering / Through hollow lands and hilly lands, / I will find out where she has gone, / And kiss her lips and take her hands; / And walk among long dappled grass, / And pluck till time and times are done / The silver apples of the moon, / The golden apples of the sun". Η Gonne θα παντρευτεί έναν άλλο Ιρλανδό επαναστάτη, (John MacBride), ο γάμος του θα πάει κατά διαόλου και η ιστορία θα τους θυμάται μονάχα για την σχέση των δύο με τον μεγάλο Ιρλανδό ποιητή. Σχεδόν είκοσι χρόνια πριν συμπληρωθεί ένας αιώνας από εκείνη την ποιητική συλλογή, ο Donovan, θα μελλοποιήσει το The Song of the Wandering Aengus στον ένατο κατά σειρά δίσκο του, όπου στις τέσσερις πλευρές του διπλού βινυλίου κυλούσαν κι άλλα λόγια συγγραφέων και ποιητών, μεταξύ αυτών και ο πιο γνωστός Lewis Carroll με την μικρή Αλίκη του στη Χώρα των Θαυμάτων!

Shane MacGowan & Cafe Orchestra...An Irish Airman foressees his Death
Ποίημα του William Butler Yeats
CD. "Now & In Time to Be (A Musical Celebration Of The Works Of W.B. Yeats)", (1997, Grape rec.)
Και πάλι ο Ιρλανδός, αυτή τη φορά σ' ένα tribute album, μια μουσική γιορτή για τα έργα του, από Ιρλανδούς μουσικούς. Η επιλογή είναι εύκολη και καθαρά προσωπική. Ο Shane MacGowan κι αφού πρώτα του ετοιμάζει μια επικήδεια γιορτινή εισαγωγή με βιολιά και ακορντεόν η Cafe Orchestra, απαγγέλει τους στίχους σαν να ετοιμάζεται ένα πυρομαχικό αεροπλάνο να προσκρούσει στο έδαφος με τον πιλότο, έτοιμο να συναντήσει τον Κύριο. Αυτή είναι άλλωστε η ιστορία πίσω απ' το ποίημα. Ο Ιρλανδός πιλότος που μάχεται για τη χώρα του ώστε να αποκτήσει την ανεξαρτησία της από το Μεγάλο Νησί. Οι πρώτοι στίχοι τα λεν' με τον καλύτερο τρόπο το τι μπορεί να σκέφτεται ένας στρατιώτης καθώς οδεύει για τον θάνατο μονάχα για λίγα στρέματα γης. "I know that I shall meet my fate / Somewhere among the clouds above; / Those that I fight I do not hate, / Those that I guard I do not love". Το ποίημα συμπεριλαμβανόταν σε μια συλλογή του Yeats που κυκλοφόρησε το 1919 με τίτλο "The Wild Swans at Coole", και η ειρωνία είναι πως το ποίημα δημοσιεύτηκε μετά τον πόλεμο της Ιρλανδίας εναντίον της Αγγλίας για την ανεξαρτησία της.

Maggie Estep & The Spitters...Skid Row Wine
Ποίημα του Jack Kerouac
CD. "Kerouac - Kicks Joy Darkness", (1997, Rycodisc)
"To know that nothing matters after all / To know there's no real difference / between the rich and the poor / To know that eternity is neither drunk / nor sober, to know it young / and be a poet".

Ο "άγιος" Jack σ' ένα απ' τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα, από τη συλλογή "Pomes All Sizes". Η νουαροσυγγραφέας αλήτρα Maggie Estep, που πριν γίνει συγγραφέας και πριν σκάσει στις δόξες του MTV με μουσικές φιλοδοξίες ως άγριο γύναιο, έπλενε πιάτα, δούλευε σαν go-go dancer κι άλλα προς το ζην χαμάλικα επαγγέλματα, εδώ μαζί με τους φασαριόζους Spitters, - που ένας μύθος λέει πως ο μακαρίτης τραγουδιστής τους όταν έπαιζε σε μαγαζιά και τα 'σπαγε, γυρνούσε το επόμενο πρωί για να τα επισκευάσει - Σε τούτο το album τιμή και δόξα στον Jack Kerouac όπου παρελαύνουν τρομαχτικά ονόματα σαν τον Michael Stipe, Allen Ginsberg, Joe Strummer, Jeff Buckley, Patti Smith και μην συνεχίσω γιατι δεν τελειώνει η λίστα, μελλοποιούν το Skid Row Wine ωσάν grungόμπαντα των ένδοξων nineties. Η Maggie έχει την απαγγελία και όχι μόνο και οι Spitters το πιάνουν μουσικά από εκεί που του χρειάζεται.

C.R. Avery...New Stanzas for Amazing Grace
Ποίημα του Allen Ginsberg
CD. "Magic Hour Sailor Songs", (2008, Cornflakes Zoo)
Για τον C.R. Avery και για το συγκεκριμένο album τα είχαμε πει κάπου σε μια παλιότερη ανάρτηση. Όσοι δεν έχετε ακούσει το "Magic Hour Sailor Songs", αυτού του σπουδαίου ποιητή, μουσικού και γενικότερα καλλιτέχνη της λασπωμένης μεριάς των πραγμάτων, μάλλον δεν διαβάζετε ποιήματα, δεν πίνετε ούτε μια γουλιά αλκοόλ, δεν γουστάρετε τον Tom Waits, τον Johnny Cash, τον Charlie Parker, την ομορφιά που βγάζουν οι πουτάνες, το αίμα στα ούλα, τα πεζοδρόμια όπου μετράς ατυχία, την βρώμα, την ασυδοσία, την αποξένωση, τον Allen Ginsberg που μελλοποιεί εδώ σε ένα από τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο τύπος του Ουρλιαχτού, απ' τη συλλογη: "Death & Fame: Last Poems 1993-1997". Κάπου λίγο πριν το τέλος ο Ginsberg σαν γερασμένος μπάσταρδος και πούστης που τα 'κανε όλα και τα είδε όλα, γράφει: "So rich or poor no gold to talk / A smile on your face / The homeless ones where you may walk / Receive amazing grace". Τρία χρόνια μετά από αυτό το ποίημα ο Ginsberg αφήνει τα γήινα εδάφια αυτής της ζωής και τραβάει να ζεστάνει τον κώλο του σε μια άλλη. Ο C.R Avery μένει εδώ κι έχει βγάλει καινούργια ποιητική συλλογή με τον πολλά υποσχόμενα τίτλο: "38 Bar Blues". Αναζητούνται νεανίες, μπεκρήδες και ρεμάλια που δεν τους δείχνει ο χρόνος, να μεταφράσουν το ποιητικό έργο του Avery και στη χώρα μας. Μέχρι τότε,... άστο να πάει!

Kristin Asbjornsen...I wish to Weep
Ποίημα του Charles Bukowski
CD. "Factotum, OST", (2006 Milan Music)
all theories / like clichés / shot to hell, / all these small faces / looking up / beautiful and believing / I wish to weep / but sorrow is / stupid./ I wish to believe / but belief is a / graveyard / we have narrowed it down to / the butcherknife and the / mockingbird. / wish us / luck.

Ο Matt Dillon στο ρόλο του μέγα Bukowski, η Kristin Asbjornsen στην μουσική της ταινίας κι εδώ σε ένα ποίημα που είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ. Ο αρχικός του τίτλος ήταν "No title", η ταινία κόψιμο, ράψιμο από τον "Άνθρωπο για όλες τις δουλειές" και το soundtrack της ένα από τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων. Η μελοποίηση του No Title προυπήρχε στο Lost Love Chords, album που είχε κυκλοφορήσει το προηγούμενο συγκρότημα της Asbjornsen με το όνομα Dadafon.

Επιλογές ο γράφων!
Κατεβάστε τα κομμάτια από ΕΔΩ και γύρα σε κανά συνοικιακό βιβλιοπωλείο και δισκάδικο για τα βιβλία και τα albums!

Γύρνα πλευρά....δισκοθέτης ο saunterer!

Phil Shoenfelt and the Southern Cross...A dialogue between the soul and the body
Ποίημα του Andrew Marvell
CD, "Dead flowers for Alice", (1999, Indies rec.)
Είναι τα 1999 και ο Shoenfelt μετράει 3-4 χρόνια που έχει εγκατασταθεί στην Πράγα. Δεν ξέρω αν η ατμόσφαιρα της πόλης έπαιξε κάποιο ρόλο στο να επιλέξει να μελοποιήσει αυτό το ποίημα του «μεταφυσικού ποιητή» Andrew Marvell, φαντάζει πολύ φυσιολογική πάντως η εικόνα του Shoenfelt ένα χειμωνιάτικο σούρουπο να περπατάει στον πάλαι ποτέ δρόμο των αλχημιστών και να σιγομουρμουρίζει την μελωδία που θα γίνει το σάουντρακ αυτής της μέχρις εσχάτων μάχης ανάμεσα στην σάρκα και το πνεύμα. Μια φοβερή μελοποίηση σε έναν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους.

Bela Karoli...Some things that fly there be
Ποίημα της Emily Dickinson
CD, "Furnished Rooms", (2007, Helmet Room Recordings)
Η εύθραυστη ψυχή της Dickinson που στοιχειώνει ακόμη μέσα από την ποίηση της, δεν θα μπορούσε ίσως να βρει καταλληλότερη και πιο όμορφη μουσική και ερμηνεία από αυτήν που της επιφύλαξαν οι τούτες εδώ οι δεσποινίδες από το Denver. Brigid McAuliffe στο ακορντεόν, Carrie Beeder βιολί, και η Julie Davis στο κοντραμπάσο και στην φωνή. Ένα λιτό μικρό αριστούργημα εμπνευσμένο από ένα όμοιό του.

Mecano...Untitled
Ποίημα του Vladimir Mayakovsky
CD, "The Half Inch Universe (Complete Works '78 - 82), (1996, Lazy Dog rec.)
Εδώ ίσως να κλέβω λίγο μιας και ο Γιάννης έχει βάλει απαράβατο όρο την μελοποίηση ολόκληρου του ποιήματος, από το άλλη όμως αυτό το κομμάτι του τελευταίου ανολοκλήρωτου ποιήματος του Mayakovski, πριν να βάλει το πιστόλι στο κεφάλι έτσι όπως το αποδίδουν οι Mecano δεν μπορεί να μείνει απ’ έξω. Κρίμα που προσπάθησαν κάτι αντίστοιχο και σε κάποιο ποίημα του φίλου του Mayakovsky, και επίσης αυτόχειρα Sergei Yesenin.
Μάλλον το πιο γνωστό της Β πλευράς, και σίγουρα το καλύτερο τραγούδι αυτής. Περισσότερα για τους Mecano φρόντισε να μας μάθει η Lazy Dog, όσο για τον Mayakovski…η δύναμή του λόγου του είναι παρούσα κάθε φορά που σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς τα σύννεφα με παντελόνια.

In the Nursery...Byzantium
Ποίημα του William Butler Yeats
CD, "Anatomy for a poet", (1994, ITN Corporation)
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο William B. Yeats οραματίστηκε ένα ταξίδι στο Βυζάντιο αναζητώντας μέσα από υπερβατικές εικόνες την δική του πνευματική αλήθεια. Έξι δεκαετίες αργότερα οι In the nursery σε ένα άλμπουμ από μόνο του ένα ποίημα το έντυσαν με την μουσική τους. Αμέσως μετά στον δίσκο ακολουθεί η ελεγεία του Seventh Seal, και τα δύο στην σειρά μια ενδοσκοπική βουτιά στο εσώτερο διάστημα.

Jackie Leven...Stopped by woods on a snowy evening
Ποίημα του Robert Frost
CD, "Creatures of light and darkness", (2001, Cooking Vinyl)
Το αγαπημένο μου ποίημα του Robert Frost τραγουδισμένο από τον "orphan drug", Jackie Leven που συνεχίζει να πηγαίνει κόντρα στον κακότυχο άνεμο της ζωής του, κοιτώντας μόνο τον δρόμο μπροστά. Μια ακουστική κιθάρα, ένα ντέφι και η φωνή του Leven: "The woods are lovely, dark and deep. But I have promises to keep, And miles to go before I sleep, And miles to go before I sleep". Για το τέλος ο ποιητής αυτοπροσώπως «τραγουδάει» το πόνημά του με την συνοδεία της συμφωνικής ορχήστρας του NBC σε μουσική Frank Denning. Απόλυτη σιγή παρακαλώ να ακούσουμε τον παππού.

William S. Burroughs...A thanksgiving prayer (To John Dillinger and hope he is still alive. Thanksgiving Day November 28 1986)
Ποίημα φυσικά του William S. Burroughs
CD, "Dead city radio", (1990, Island)
Thanks for the wild turkey and
the passenger pigeons, destined
to be shat out through wholesome
American guts.
Thanks for a continent to despoil
and poison.
Thanks for Indians to provide
a modicum of challenge and danger.

Thanks for vast herds of bison to
kill and skin leaving the
carcasses to rot.

Thanks for bounties on wolves and coyotes.
Thanks for the American dream,
To vulgarize and to falsify until
the bare lies shine through
Thanks for the KKK.
For nigger-killin' lawmen,
feelin' their notches.

For decent church-goin' women,
with their mean, pinched, bitter,
evil faces.
Thanks for "Kill a Queer for
Christ" stickers.
Thanks for laboratory AIDS.
Thanks for Prohibition and the
war against drugs.

Thanks for a country where
nobody's allowed to mind the
own business.

Thanks for a nation of finks.

Yes, thanks for all the
memories-- all right let's see
your arms!
You always were a headache and
you always were a bore.

Thanks for the last and greatest
betrayal of the last and greatest
of human dreams.

Movie Star Junkies...A Poison Tree
Ποίημα του William Blake
LP, "A Poison Tree", (2010, Voodoo Rhythm)
Μετά τον Melville και το Moby Dick ο William Blake με τα Τραγούδια της Πείρας. (Εκδόσεις Ερατώ, οι ωραίες με τα σκληρά εξώφυλλα, νομίζω υπάρχει ακόμη προσφορά να πάτε να το πάρετε αν δεν το έχετε). Οι Movie Star Junkies αποδεικνύονται διαβαστεροί κι ας μοιάζουν για χουλιγκάνια στην πρώτη ματιά. Πέρα απ’ αυτό όμως κάνουν και μια από τις ωραιότερες μελοποιήσεις ποιήματος που έχω ακούσει, πράγμα καθόλου παράξενο για ένα από τα καλύτερα rock and roll συγκροτήματα αυτή την στιγμή στον κόσμο, - θα το φωνάζω όσο ζω! - Ο «Αρχαίος Βάρδος» συνεχίζει το τραγούδι του αναζητώντας την εξόριστη βυθισμένη στο σκοτάδι ψυχή του κόσμου, και ας γράφει το ημερολόγιο 2011 πια.

Twilight Singers...Strange Fruit
Ποίημα του Abel Meeropol
CD, "She Loves You", (2004, One Little Indian)
Κάποιες φορές στον Νότο (και αλλού) τα δένδρα καρπίζουν παράξενα φρούτα, μυρίζουν σάπιο αίμα από μακριά, στα κλαδιά τους κρέμονται την νύχτα, ίδια φαντάσματα δεμένα με σκοινιά, γαυγίζουν από κάτω των νοικοκυραίων τα σκυλιά.
Ένα ποίημα που έγραψε Εβραίος, το έκανε τραγούδι ο ίδιος, πριν το πάρει και με την φωνή της το αφήσει να πλανάται στην αιωνιότητα μια μαύρη. Το ιδανικό θα ήταν την διασκευή που επιλέγουμε να την τραγουδούσε ένας πούστης και κομουνιστής, αλλά είναι απλά ο Greg Dulli δίχως περεταίρω συστάσεις. Και κάτι άσχετο με το αφιέρωμα αλλά σχετικό με το παρακάτω: Ενώ υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο η Rykarda Parasol αυτός πάει και μου κάνει ντουέτο με την Annie Di Franco? Πλάκα μας κάνεις ρε Dulli?

Rykarda Parasol...Lonesome Place
Βασισμένο στην ποίηση του Langston Hughes
CD, "Our Hearts First Meet", (2006, Three Ring Records)
Μεσάνυχτα στο Τέξας, ο κόκκινος ποταμός κυλάει ατάραχος κάτω από τα δέντρα της όχθης και το μόνο που σπάει την σιγαλιά εκτός από τα σποραδικά αλυχτίσματα των σκυλιών (βλέπε προηγούμενο κομμάτι) είναι το θρόισμα των φύλλων και μια μακρινή δυσοίωνη μελωδία που ακούγεται από το ραδιόφωνο του Red River Bar. Μέσα ο μπάρμαν σκουπίζει ποτήρια και ρίχνει κλεφτές πλάγιες ματιές στον μοναδικό του πελάτη, αυτή την ξανθιά γκόμενα που έχει ακουμπήσει το κεφάλι της πάνω στο μπαρ. Ο Νότος (και ο Βορράς, και η Δύση, και η Ανατολή) κοιμάται βαθιά ασφαλής (νομίζει), ήσυχος και ευτυχισμένος με την σοδειά των δένδρων του, η ψυχή του Langston Hughes μαζί με χιλιάδες σαπισμένα φρούτα ρέει στο ποτάμι, και μια μοναχική γυναίκα επιβιώνει ακόμη ένα βράδυ σε ένα μοναχικό τόπο ενός μοναχικού κόσμου.

Trailer Bride...Hope is a thing with feathers
Ποίημα της Emily Dickinson
CD, "Hope Is A Thing With Feathers", (2003, Bloodshot Records)
To Jesco και το All Thine από το High Seas είναι τα αγαπημένα μου από τους Trailer Bride, αλλά και το γλυκόπικρο Hope is a thing with Feathers από τον ομώνυμο και τελευταίο δίσκο, με τους στίχους της Emily Dickinson (όσο κόλλημα έχουν οι άνδρες να μελοποιούν Poe και Blake, άλλο τόσο μοιάζει να έχουν και οι γυναίκες με την Emily), την φωνή της Melissa Swingle και το θέρεμιν να ίπταται δεν πάει πίσω. Ωραίες στιγμές από ένα συμπαθέστατο γκρουπ και μια φωνή που ενώ θα μπορούσε να είναι αγαπημένη, επέλεξε να χαραμίζεται στους Moaners.

The Byrds...Turn! Turn! Turn! (To everything there is a Season)
Εκκλησιαστής 3:1-8
LP, "Turn! Turn! Turn!", (1965, Columbia)
To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven:
A time to be born, and a time to die; a time to plant, a time to reap that which is planted;
A time to kill, and a time to heal; a time to break down, and a time to build up;
A time to weep, and a time to laugh; a time to mourn, and a time to dance;
A time to cast away stones, and a time to gather stones together; a time to embrace, and a time to refrain from embracing;
A time to get, and a time to lose; a time to keep, and a time to cast away;
A time to rend, and a time to sew; a time to keep silence, and a time to speak
A time to love, and a time to hate; a time of war, and a time of peace.

Την αρχή την έκανε ο Pete Seeger στα 1959 σκαρώνοντας μια ωραία και απλή μελωδία για το παραπάνω κομμάτι του τρίτου κεφαλαίου του Εκκλησιαστή (ένα από τα ωραιότερα βιβλία όλων των εποχών, αξεπέραστη σοφία τόσους αιώνες μετά και για πάντα), και προσθέτοντας την φράση Turn! Turn! Turn που επαναλαμβάνεται σε όλη την διάρκεια του τραγουδιού, μαζί με το I Swear it’s not too late στο τέλος να επιστεγάζει ελπιδοφόρα το A time for Peace. Το ηχογράφησε τρία χρόνια αργότερα, αλλά έπρεπε να περάσουν ακόμη τρία για να φτάσουμε στα 1965, όπου οι Byrds ανοίγουν το δεύτερό τους άλμπουμ με αυτό, καρφώνονται στο νούμερα ένα με το ομώνυμο single, και ανάμεσα σε αέρινα φωνητικά και δωδεκάχορδες Rickenbacker οριοθετούν αμετάκλητα εκείνο το νέο τότε είδος που ονομάστηκε Folk Rock, ενώ ταυτόχρονα σηκώνουν την αυλαία μιας ολόκληρης εποχής.
Επειδή όμως ούτε τα sixties έζησα, ούτε αισιόδοξος είμαι, θα αφαιρέσω τον πρόσθετο στίχο του Seeger, και θα επιλέξω να κλείσω με την πιο διάσημη (και σοφή) φράση του βιβλίου: Ματαιότης, ματαιοτήτων είπεν ο Εκκλησιαστής, ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης.

Mizar...Dumanje
Ποίημα του Konstadin Miladinov
CD, "Svjat Dreams", (1990, Helidon)
Από την πόλη που αναπαύεται ο Ζορμπάς, τα Σκόπια, οι Mizar σε ένα κομμάτι από τον δεύτερο δίσκο τους. Ποίηση του Konstadin Miladinov από τον 18ο αιώνα, φωνές από το λυκόφως του χρόνου, ήχοι από τα βάθη και τα ύψη του Αίμου, ο Πάνας αγκαλιάζει τον δεξιό ψάλτη, ο παπάς καίει λιβάνια η μπάμπο βοτάνια, η μελωδία σαν νερό που κυλάει, και τα χαλάσματα των γεφυρών στις όχθες στέκουν όρθια, χέρια που πασχίζουν για να ενωθούν ξανά. The Balkan is not Dead έχουμε ξαναπεί, και ένα τέτοιο τραγούδι θα μπορούσε να έχει στο μυαλό του ο αείμνηστος συμπολίτης τους όταν φώναζε στον μεγάλο Κρητικό τον Καζαντζάκη «Θαύμα αφεντικό, θαύμα! Δεν είναι θαύμα που υπάρχει μουσική?» Θαύμα είναι αφεντικό μου θαύμα! Θαύμα που υπάρχει μουσική και ποίηση θα πρόσθετα εγώ.

...και δύο bonus tracks στην cd έκδοση

Klaus Schulze...Geork Trakl
LP, "X 1978", (1978, Brain rec)

Αυτό δεν είναι κάποιο μελοποιημένο ποίημα, μα ένα κομμάτι αφιέρωση του Schulze στον Αυστριακό ποιητή Geork Trakl που έβαλε τέλος στην ζωή του στις 3 Νοέμβρη, πριν από 97 χρόνια. Έτσι, γιατί μέσα από τα ποιήματά του τον θυμόμαστε. (Θα βρεθεί άραγε ποτέ κανείς να μελοποιήσει το Nachtlied, έτσι όπως θα άρμοζε σε στίχους σαν το τελευταίο τρίστιχο του?).

"Ήσυχοι εσείς καθρέφτες της αλήθειας, στους φιλντισένιους κροτάφους του έρημου άνδρα, προβάλει έκπτωτων αγγέλων η ανταύγεια".

Rowland S. Howard...Undone
Από το ποίημα του John Donne, Elegy XX. To His Mistress Going to Bed
CD, "Teenage Snuff Film", (1999, Shock Records)

"License My roving hands and let them go
Above, before, between,
behind, below"

Αφιερωμένο στην πολύτιμη για όλα αυτά τα αφιερώματα γραμματειακή υποστήριξη…

Επιλογές ο saunterer.
Κατεβάστε τα κομμάτια από ΕΔΩ και γύρα σε κανά συνοικιακό βιβλιοπωλείο και δισκάδικο για τα βιβλία και τα albums!

to be continued...

Η πεταμένη Μαρία

2011-04-17T14:30:00.018+03:00

Έχω αυτή τη γυναίκα
που μου ζητάει ένα περίστροφο
πριν πιει τα χάπια της.
Βάφεται,
αγοράζει παπούτσια
και κομπινεζόν
που κοστίζουν όσο το νοίκι μου,
της πληρώνω τους καφέδες της
και ξεχνάει πως με λένε
όταν πάει να με συστήσει.
Παραπονιέται για την κοιλιά της
τις πιλάτες της
και τη σαλάτα με κοτόπουλο
που πρήζει το στομάχι της.
Στα μπαρ μιλάει με όλο τον κόσμο
για πράγματα
που δεν σου πάει το μυαλό
ότι συζητάνε οι άνθρωποι.
Γκρινιάζει για τη βροχή
και για τον καράφλα με παιδιά
που θέλει στο κρεβάτι της.
Ανεβάζει σαν μάγισσα
τα απαγορευτικά των μπάτσων
όταν η πόλη τρέμει μετανάστες
και λέει πως η μπεμβέ της
κοιμάται μόνο στα υπόστεγα.
Με μια διαολεμένη πειστική φωνή
μου κάνει νάζια όταν πίνω,
φοράω τα γυαλιά της το πρωί
κοιμάμαι στον καναπέ της το βράδυ
και μου πετάει ένα τυρί
για να χορτάσω σαν σκυλί
κάθε που ο ήλιος
μου δείχνει δυο σαγόνια.
Γυρνάμε σε μέρη που δεν θέλει,
σαν πεταμένος άγγελος
βάφει τα φτερά της
μου λέει για το όπλο
που θέλει το μυαλό της
για τα χάπια
που δεν χορταίνουν το κορμί της
για την σίγουρη αυτοκτονία της
με το αίμα να σκουπίζει
το κομπινεζόν της
και στο λαρύγγι απιθωμένη τη στρυχνίνη.
Δεν είναι ώρα για ποιήματα πια.
Ποτέ δεν ήταν.
Κάθε που γέρνω πίσω απο το δέρμα
ξέρω πως αυτή η Μαρία
κάποτε
ίσως και να τιναξει τα μυαλά της
στο δωμάτιο με τα δυο σκυλιά της.

λεπτομέρεια φωτογραφίας: Alex De Paola

The Misfortunates

2011-04-13T16:39:00.004+03:00

"Life went on...Of course, that's what sometimes makes it difficult."

Σε μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων, ο πρωταγωνιστής τα λέει όλα για τα τρένα...

"Το τρένο συνέχιζε να ανοίγει δρόμο μέσα στη ζωή μου. Αλλά για πολλά συγχωρείς ένα τρένο, κυρίως επειδή είναι ένα τρένο. Καμία σχέση με αυτοκίνητο, διασχίζει ότι σπάνιο έχει ο κόσμος. Τα μετρημένα σπίτια κοντά στο σταθμό έγιναν φτωχογειτονιά αλλά βλέπεις μόνο την παρακμή από την σιδηροδρομική γραμμή. Κανένα όχημα δεν δίνει μια πιο έντιμη εικόνα της χώρας από ένα τρένο. Κοιτά τους κήπους μας, τις σοφίτες, τους περιστερώνες, τα υπόστεγά μας. Βλέπει τα εσώρουχά μας απλωμένα στη σειρά, κοιτά τα φυτά στον κήπο μας, το σέλινο, τα πράσα μας, τις βεράντες και τις χτιστές ψησταριές μας. Πως οι αγελάδες κάνουν χώρο για τέρατα από τούβλα με την έγκριση της τράπεζας αλλά χωρίς γούστο και πως γέμισαν την φλαμανδική ύπαιθρο. Πάρε το τρένο και δες, μένοντας στο ίδιο σημείο, πως ένα κομμάτι τσιμέντο και μάρμαρο καλυμμένο με σκόνη στην άκρη, παρέχει τελικό σταθμό ξεκούρασης στους αγαπημένους μας".

Όλοι χαμένοι...

2011-04-11T21:43:00.002+03:00

Φαντάσου να γέρναγε η σιωπή,
όλοι χαμένοι θα ‘μασταν.

Ο Κόσμος...του Franz Kafka (Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος )

2011-04-03T23:34:00.002+03:00

Ο κόσμος
γυρίζει.
Οι άνθρωποι
γυρίζουν πάνω και κάτω.
Μακριά απ’ όλους πετώ
και τους βλέπω να γυρίζουν
και μένω ακίνητος.

Στον κόσμο υπάρχει ένας στεναγμός
και μια κραυγή,
που στα μάτια μου δεν εισχωρούν.
Τα βλέπω όλα αυτά. Ναι.
Αλλά δεν εισχωρούν στα μάτια μου.

Οι άνθρωποι
αγαπούν και υποφέρουν.
Βρίσκονται πάνω και κάτω
και στη μέση,
μέσα και έξω βρίσκονται.
Κι εγώ έξω είμαι στο ενδιάμεσο
και μέσα.

Η γλώσσα αρνείται,
χάρισέ μου τις λέξεις,
τις χρήσιμες λέξεις.
Λαχταρώ τις λέξεις να βρω
και τα εσώτερα μάτια.

Ο κόσμος γυρίζει συνέχεια,
εγώ όμως όχι.
Στέκομαι στο υπερπέραν,
στο πουθενά.

Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος

Gloomy Sunday

2011-04-03T15:40:00.000+03:00

"Ονειροδιαβάτης", και στην "Άκρη του Δάσους"...του George Trakl, (Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος)

2011-03-29T20:46:00.003+03:00

"Ονειροδιαβάτης"

Δημοσιεύτηκε το Νοέμβριο του 1908
σε εφημερίδα του Salzburg.

Που είσαι εσύ που με συντρόφευες,
Που βρίσκεσαι, ουράνιο πρόσωπο;
Ένας αγέρας σκληρός χλευάζει μες τ’ αυτί μου:
ανόητε εσύ!
Ένα όνειρο! Ένα όνειρο! Τρελέ εσύ!
Κι όμως, κι όμως! Πως ήταν κάποτε,
Πριν βαδίσω μες την ερημιά και τη νύχτα;
Μα το ξέρεις, ανόητε εσύ, τρελέ εσύ!
Ηχώ της ψυχής μου, ο σκληρός αγέρας:
Ω τρελέ! Ω ανόητε!
Ικετευτικά τα χέρια της δεν ήταν,
Μ’ ένα θλιμμένο χαμόγελο γύρω απ’ το στόμα,
Τη νύχτα καλούσε και την ερημιά!
Μα τι καλούσε; Το ξέρεις μήπως;
Σαν ήχος αγάπης. Καμία ηχώ δεν επέστρεφε,
Σ’ αυτή δεν επέστρεφε αυτή η λέξη.
Ήταν αγάπη; Αλίμονο, ξέχασα!
Τριγύρω μου νύχτα μόνο και ερημιά,
Ηχώ της ψυχής μου - ο αγέρας!
Που χλευάζει και χλευάζει: Ω τρελέ! Ω ανόητε!

~ ~ ~

"Στην Άκρη του Δάσους"

Το ποίημα προέρχεται από ένα γράμμα του Τρακλ,
τον Μάιο του 1912, στον φίλο του Έρχαρντ Μπούσμπεκ.

Καστανιές. Σιωπηλά γλιστρούν οι γέροντες
Μες το ήρεμο βράδυ. Τα όμορφα φύλλα μαραίνονται
απαλά.
Στο κοιμητήρι ο κότσυφας αστειεύεται με τους νεκρούς
προγόνους.
Την Άντζελα συνοδεύει ο ξανθός δάσκαλος.Αμιγείς εικόνες θανάτου προβάλλουν στης εκκλησιάς
τα παράθυρα.
Το ματωμένο έδαφος φαντάζει θλιβερό πολύ και
σκοτεινό.
Η πύλη έμεινε σήμερα κλειστή. Ο φύλακας έχει
το κλειδί.
Στο κήπο η αδερφή κουβεντιάζει με φαντάσματα.

Στα παλιά κελάρια το κρασί ωριμάζει, χρυσό και
διάφανο.
Ευωδιάζουν τα μήλα. Εκεί κοντά λάμπει η χαρά.
Τις μεγάλες βραδιές τα παιδιά ακούνε παραμύθια.
Συχνά φανερώνεται μέσα σε γλυκιά τρέλα το χρυσό,
το αληθινό.

Γεμάτο ανθούς κυλά το γκρίζο – στα δωμάτια
το φως των κεριών.
Πρόθυμη είναι η λάμψη του και ταπεινή.
Την άκρη του δάσους διαβαίνει ένα έρημο πεπρωμένο.
Έρχεται η νύχτα, ο ήσυχος άγγελος, στο κατώφλι.

Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος

Au pays des têtes...and...The Backwater Gospel

2011-03-27T18:10:00.002+03:00

The Backwater Gospel from The Animation Workshop on Vimeo.

Τα φχαριστιλίκια στον άνθρωπό μου Άκη Σπυριδάκη που μου τα στέλνει!
This is poetry boys and girls...!

Ο Μητσάρας και το ρήμα βασανίζομαι...

2011-03-25T01:04:00.002+02:00

"Βασανίζομαι", λέει στο παγκάκι και βλέπω τον Μητσάρα να ουρλιάζει στη μέση του δρόμου. Το ρήμα βέβαια δεν είναι μόνο στο παγκάκι αλλά μια γαμημένη μόδα που της αρέσει το μπογιάτισμα και η τεχνητή τρέλα. Ο Μητσάρας απ' την άλλη είναι εκείνος που βρωμάει σκατό, κάτουρο και όλη αυτή τη βρωμισμένη βελάδα που μπορεί να ντύσει τη σάρκα του αντρός που κάποτε τό 'χασε και συνεχίζει με τα χαμένα του. Κοιμάται στα νερά, χέζει βρακιά, καπνίζει τις γόπες που πετάν τα πρεζάκια στην Πατησίων και καμιά φορά αν και σπάνια, θυμάται πως το ημερολόγιο έχει δυο άσους μαύρους, ένα μηδέν μηδενικό κι ένα διπλό στην αρχή του για να πάει το μέτρημα από την δίσεκτη χρονιά. "Βασανίζομαι" και προχωράω. Η παιδική χαρά κουνάει τα πόδια και το κορμί πηγαίνει. Δεν μιλάω για την παιδική ηλικία γιατί όλοι τα ρίχνουν στην παιδική ηλικία. Μιλάω για όταν τό 'χασε ο Μητσάρας, ο πρεζάκιας κι ένας αλκοολικός αλλά ποτέ μα ποτέ δεν θα το χάσει αυτός που γράφει παντού ότι "βασανίζεται". Είναι εύκολο βλέπεις, να βγεις στους δρόμους αλλά το δύσκολο είναι να συνεχίσεις σ' αυτούς. Να κοιμάσαι, να περιφέρεσαι, να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να μην σε νοιάζει αν έχει μείον δυο ή δεκαδύο βαθμούς κάτω και άνω, να σταματάς μπροστά από μαγαζιά που κορίτσια κι αγόρια ψωνίζουν τα βρακιά τους, τις κρέμες τους, τα τσιγάρα τους κι εσύ να τό 'χεις χαμένο. Είναι φυσιολογικό να ουρλιάζεις γιατί δεν υπάρχει τίποτα δίπλα, παρά μονάχα οι εξωγήινοι του μυαλού σου και μια πυρκαγιά στο κάποτε σπίτι σου. Το μυαλό δεν λειτουργεί, αλλά και πάλι θα μου πείς ποιο μυαλό λειτουργεί; Αυτο που γράφει στον εαυτό του και το αφιερώνει στον εαυτό του; Αυτό που πληρώνει μακαρόνια σε κουζίνα που κοστίζει όσο δέκα πακέτα μακαρόνια; Αυτό που λαλεύει, ξοφλάει και ζει τις ώρες μέσα από τη ζωή κάποιου άλλου; Ο Μητσάρας δεν τα ξέρει αυτά, δεν θυμάται τίποτα απ' όλα αυτά, σαν τον αλκοολικό που κυνηγάει ένα μπουκάλι την επόμενη μέρα και προσπαθεί να βρει την πραγματικότητα της προηγούμενης. Δεν τον νοιάζει και πολύ. Δεν τον νοιάζει τίποτα. είναι τρελός λες εσύ...αλλά κάτσε και σκέψου αυτόν που γράφει πως "βασανίζεται", σε παγκάκια, τοίχους και τα ρέστα καθώς την άλλη μέρα παίρνει παγανιά όλα αυτά τα μέρη για να δει αν κάποιος άλλος "βασανίζεται" ή δεν "βασανίζεται" σαν αυτόν. Σκέψου ποιός είναι ο τρελός. Σκατά! Κάθομαι εδώ και κάμποση ώρα σ' ένα από αυτά τα γαμημένα παγκάκια που βασανίζουν μάλλον κάποιον που δεν βασανίζεται και το ρήμα και το σύνθημα έχουν γίνει για τα πανηγύρια. Μιλάω με τον Μητσάρα και όσοι μας κοιτάνε, αναρωτιούνται πως αντέχω την μπόχα του, τα σκατά, τα κατουρλιά κι όλη αυτή τη βρωμοκοπανημένη βελάδα που έχει για σάρκα. Εγώ ζέχνω χθεσινοβραδυνό πιοτό κι αυτός φρεσκορηγμένο κάτουρο. Οι άνθρωποι που περνάνε μπροστά μας, μου φαίνονται ακατανόητοι, το ίδιο και στον Μητσάρα που με ρωτάει αν έπαιξα ποτέ μπάλα στη ζωή μου σε μια φανταστική ομάδα που το μυαλό του έχει εφεύρει σε μια φανταστική χρονιά μιας φανταστικής ζωής που ποτέ δεν υπήρξε. Οι μπότες που φοράνε οι γυναίκες είναι για ταινία επιστημονικής φαντασίας μαζί με το τζιν σώβρακο στον κώλο τους. Ο Μητσάρας είναι ντυμένος καλά, βρωμάει λίγο αλλά είναι ντυμένος καλά. Καλύτερα απ' αυτές τις γυναίκες. Καθόμαστε στο ρήμα "βασανίζομαι" σ' αυτό το παγκάκι που του συζητάνε για την οικονομική κρίση, για τα φαρμακεία που κρατάνε ζωντανούς ανθρώπους και δεν έχουν πεθάνει, για ζευγάρια που όταν κάνουν έρωτα είναι πιο λογικά απ' τον Μητσάρα και πολλά άλλα πράγματα σ' αυτή τη ζωή. Ένας χοντρός, ένας θεόχοντρος τύπος που δεν βάζει το μυαλό σου πόσο μπορεί να φάει ένας άνθρωπος τόσο και να γίνει καντάρια αμέτρητα χοντρός, ανοίγει το μαγαζί του, φαίνεται τσακισμένος, διαλυμένος, η γυναίκα του, η κρίση, η ομάδα του που έχασε, ο γιος του που βγήκε κάτι άλλο, όλα μέσα στο μυαλό του μα όχι στο κορμί του. Στο κορμί του είναι τα σκατά, οι καβλωμένες που δεν γάμησε ποτέ και μια θέση με μια σκάφη από λουκάνικα να κατεβαίνουν στα κωλάντερά του. Ο Μητσάρας φεύγει, γιατί, δεν ξέρω, αλλά αυτός ξέρει για πιο λόγο πρέπει να φύγει κι εγώ πρέπει να μπω στο μαγαζί που ανοίγει ο χοντρός. Αυτός που γράφει παντού ότι "βασανίζεται" μάλλον δεν βασανίζεται αυτή τη στιγμή. Ο χοντρός μου δείνει τα κλειδιά γιατί παλεύει να σκύψει. Σκέψου γιατί παλεύουν κάποιοι άνθρωποι. Ο Μητσάρας ευωδιάζει σκατωμένη σάρκα το μισό συρφετό της ανθρωπότητας, δεν παλεύει και δεν βασανίζεται. Δεν το ξέρει αλλά και να το 'ξερε ποτέ δεν θα το γραφε κάπου. Ένας καφετζής άλλάζει το πάτωμα στο μαγαζί του 'κείνη την ώρα κι ο περιπτεράς που του αρέσει να γαμάει τους άλλους με την ομάδα του, καλύπτει την κάβλα του καθώς διαβάζει την αγαπημένη του εφημερίδα και βλέπει την κατά είκοσι χρόνια νεαρότερη υπάλληλο του δίπλα μαγαζιού να του λέει "καλημέρα". Ο Μητσάρας περπατάει και ουρλιάζει, εγω βασανίζομαι, αυτός βασανίζεται, ο άλλος βασανίζεται, εκείνος κι εκείνη βασανίζονται, όλοι βασανίζονται, μόνο ο Μητσάρας που λένε πως τα χει χαμένα δεν βασανίζεται. Προχωράει, ουρλιάζει, σηκώνει τα χέρια σαν μαέστρος, καπνίζει γόπες, βρωμάει όλα αυτά που τραβάνε τα καζανάκια μας και πάει σ' ενα δρόμο που το κρύο, η λίγδα, η τρέλα και ο χρόνος κοιτάνε τέσσερα νούμερα και μια ζωή μέσα από κάτι πέτρες, τσιμέντο και νερό που βαστάνε τα πόδια μας από τη μία ζωή στην άλλη.

Jim Thompson...Pop.1280 (απόσπασμα)

2011-03-18T23:10:00.003+02:00

...Ε, λοιπόν, πιστέψτε με αν θέλετε, συμβαίνει κάτι το παράξενο, κάτι το φοβερό, απρόσμενο κι ακατανόητο. Γιατί αυτό που τραβάει την προσοχή μου, δεν είναι σε καμιά περίπτωση αυτό που νομίζετε. Δεν είναι η τρομοκρατημένη Ροζ που αναρωτιέται τι δεν πήγε καλά, δεν είναι η Μύρα κι ο Λέννι που σαρκάζουν μαζί της. Δεν είναι κάτι μέσα στο δωμάτιο. Είναι το τίποτα. Το κενό. Το απόλυτο κενό.
Έχω μπει σ' αυτό το σπίτι, όπως και σε τόσα άλλα, εκατό φορές τουλάχιστον. Ποτέ όμως δεν είχα συνηδητοποιήσει τι ακριβώς είναι. Δεν είναι καταφύγιο, δεν είναι μέρος όπου θα μπορούσαν να ζήσουν άνθρωποι, όχι! Είναι ένα τίποτα! Σανίδια πεύκου συναρμολογημένα γύρω απ' το κενό. Δεν υπάρχουν πίνακες, δεν υπάρχουν βιβλία, δεν υπάρχει τίποτα να κοιτάξεις, τίποτα που να μπορεί ν' απασχολήσει το μυαλό σου. Κενό μόνο, ένα κενό που λίγο λίγο γλιστράει και μέσα σου.
Και ξαφνικά, νιώθω πως το κενό αυτό δε βρίσκεται μόνο εδώ, είναι παντού, σ' όλα τα σπίτια. Κι ενώ είναι κενό, είναι συγχρόνως γεμάτο με θόρυβο, με ξεσπάσματα οργής, με όλα τα φοβερά κι απαίσια πράματα, που αυτό το ίδιο γεννάει.
Τα φτωχά τα κοριτσάκια, που κλαίνε ανυπεράσπιστα βλέποντας τον πατέρα τους να χώνεται στο κρεβάτι τους. Οι άνδρες που χτυπάνε τις γυναίκες τους και οι γυναίκες, που ουρλιάζουν ικετεύοντας. Τα πιτσιρίκια, που βρέχουν το κρεβάτι τους από φόβο και αγωνία κι οι μανάδες τους, που τα τιμωρούν με κόκκινο πιπέρι. Τα χλωμά αποβλακωμένα πρόσωπα, που έχει ρημάξει η ταινία και το σκορβούτο. Ο υποσιτισμός, τα χρέη. Η αγωνία για το τι θα φάμε, που θα κοιμηθούμε, πως θα σκεπάσουμε τη γύμνια μας. Η αγωνία, που όταν σου αδειάζει το μυαλό, είναι προτιμότερο να σκοτώνεσαι. Γιατί αυτό είναι το κενό της σκέψης, όταν είσαι ήδη νεκρός από μέσα σου κι όμως συνεχίζεις να σκορπίζεις γύρω σου τη βρομιά, την ντροπή του θανάτου σου. Του κενού σου δηλαδή.
Ανατριχιάζω και σκέφτομαι τη μεγαλοθυμία του Κυρίου, που δημιούργησε όλα αυτά τα αίσχη, ώστε σε σύγκριση μαζί τους, ένας φόνος να φαίνεται μικροδουλειά. Είναι στ' αλήθεια ευσπλαχνία και δείγμα της απέραντης καλοσύνης Του. Είναι ώρα πια να σταματήσω το μονόλογο και να προσέξω τα όσα γίνονται πίσω απ' το παράθυρο...

Μετάφραση: Σήφης Καμάρης
Συγραφέας: "Τζιμ Τόμσον"
Τίτλος: "Κάτοικοι 1280"
Εκδόσεις Γνώση

Revolution...

2011-03-14T17:45:00.001+02:00

Well look out

Well I’m sick
I’m so sick
Of a lot of people
Tryin’ to tell me
What I can and can’t do
With my life

And I’m tired
I’m so tired
Of a lot of people
In a lot of high places
Don’t want you and me
To enjoy ourselves

Well I’m through with people
Who can’t get off their arse
To help themselves change this government
And better this society
‘Cos it’s shit

But hold on a second
I smell burning
And I see a change
Comin’ ‘round the bend
And I suggest to you
That it takes
Just five seconds
Just five seconds
Of decision
To realise
That the time
Is right
To start thinkin’ about
A little…
Revolution!

Υπνομουρμούρισμα της Νεκρής Μάγισσας

2011-03-11T01:07:00.004+02:00

Η Προσευχή της Τετάρτης Πρωινής...του Ηλία Λάγιου

2011-03-08T13:34:00.002+02:00

Κάπελα ημών, ο όπισθεν της μπάρας
αγιασθήτω το κοκτέιλ σου
ελθέτω η γενναιοδωρία σου
γεννηθήτω το κέρασμά σου, ως επί της βότκας και
επί του ουίσκι
την μέθην ημών την υπερούσιον δος ημίν απόψε
και άφες ημίν τα ξεσαλώματα ημών,
ως και ημείς αφίεμεν τοις συνδαιτυμόνοις ημών
και μη εισενέγκης ημάς εις λογαριασμόν, αλλά
ρύσαι ημάς από του ξεπαραδιασμού
ότι σου έστιν το "Ballantines", η "Stolichnaya" και το
"Gordon's" εις τας νυκτάς των νυκτών σουρωθήν

Ζωγραφιά: Τάσος Παυλόπουλος

You always hurt the ones you love

2011-03-06T12:52:00.000+02:00

Καινούρια Παράθυρα Δρόμου

2011-03-02T16:45:00.006+02:00

Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορεί στους Δρόμους της Πάτρας και της Αθήνας το τρίτο τεύχος του Παράθυρου Δρόμου. Σε κάθε πόλη το τεύχος θα είναι διαφορετικό. Στο Παράθυρο Δρόμου της Πάτρας φιλοξενούμε τους Αναστάση Καρατζά, Άτη Σολέρτη, Μαρία Δασκαλάκη, Δημήτρη Νίκου, Ευαγγελία Σολωμού και Θεόδωρο Πανάγο. Φωτογραφικό κολάζ: Άννα Νιαράκη με φωτογραφίες της ίδιας, του Τάκη Γραμμένου και του Swadesh Misra. Γραφιστική επιμέλεια Alex Ray.

Στο Παράθυρο Δρόμου της Αθήνας φιλοξενούνται οι Αθανασία Κρατημένου, Βάιος Καλογριάς, Νίκος Βουτυρόπουλος, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Κατερίνα Παπαδοπούλου. Επιμέλεια ύλης Γιάννης Ζελιαναίος, γραφιστική σχεδίαση S / Teclo.

περισσότερα για το Παράθυρο Δρόμου ΕΔΩ

Τα γκέμια μιας επικεφαλίδας

2011-02-27T17:34:00.002+02:00

"Μου λύπης"
τό 'γραψε λάθος κάποιος σ' ένα τοίχο στην επαρχία.
"Όσο μακριά κι αν είσαι εγώ Σ' αγαπάω"
έγραψε κάποιος άλλος δυο τετράγωνα πιο κάτω απ' το σπίτι
και πάλι σ' ένα τοίχο γηπέδου αυτοκτονίας.
Νυχτερίδες εντελώς
στρόου ντογκς
άπλυτα κόκκινα πιάτα
και βρόχα του Ζαμπέτα.
Αυτο δεν τό 'γραψε κανένας
εγώ το γράφω
στη μαξιλαροθήκη που ρούφηξε την τρέλα σου
ανοίγοντας τα σκέλια της νύχτας στα δύο.
Πάνω απ' όλα υπάρχει ο Θεός
η καλύτερη δικαιολογία
που μπορεί να βρεί το ανθρώπινο είδος
και για τον Έρωτα υπάρχουν τα τραγούδια
για να μαζεύουν πτώματα
που λείπουν χωρίς ύψιλον
μεταμεσονύχτιων σπρέι.
Μάλλον ξέρεις τι εννοώ
σαν το παντελόνι κατεβαίνει αργά
τα μάτια σου κοιτάνε χαμηλά
και θες μόνο να ρημάξεις μπας και ηρεμήσεις.
Γιατί ο έρωτας δεν θα είναι ποτέ όπως τον φαντάζεσαι
δεν παίζει βιολί
βρωμίζει δάχτυλο στο τασάκι
σκοτώνει ζώα σε παραθύρι
παλεύει μάτι για να δει
χύνει βρακί ιδρωμένο από κάτουρο ζεστό
κι ενώνει σάρκες παρακμής
που δεν τις νοιάζει τίποτε άλλο
παρά μονάχα το φευγιό
που λύνει αδιάφορα το σώμα
γκεμιάζοντας το επόμενο
για να πηδήξει
κάποιο άλλο.

Κάρβουνο: Έφη Ζελιαναίου

από την μικρού μήκους ταινία..."Las Palmas"

2011-02-20T13:46:00.001+02:00

Τέος Ρόμβος...Το Μαγικό Λεωφορείο

2011-02-17T23:07:00.002+02:00

“Το μαγικό λεωφορείο”. Ένα βίντεο του Βασίλη Κυριάκη εμπνευσμένο από το ομότιτλο διήγημα της συλλογής “Τρία φεγγάρια στην πλατεία”

ΕΔΩ το ιστολόγιο του Τέου Ρόμβου

Θανάσης Σβορώνος...Μηλόπιτα

2011-02-15T11:38:00.002+02:00

Βάλε τις παντούφλες σου
Άνοιξε το διακόπτη
Κι άφησε το καινούργιο απορρυπαντικό
της τηλεόρασης να σου πλύνει τον εγκέφαλο
Δώσε 1,80 στον εισπράκτορα
για τη χώρα των Γυμνών προσώπων
εκεί που ποιήματα ζουν και περιμένουν
να τ' ανακαλύψουμε.
Περνώντας τη νύχτα απ' το έρημο πάρκο
κοίτα τριγύρω αν σε βλέπει κανείς
κι αν βεβαιωθείς πως όχι
τότε
άγγιξε με το δείκτη του χεριού
το παγκάκι με την επιγραφή
ΜΗΝ ΕΓΓΙΖΕΤΕ, ΦΡΕΣΚΟ ΧΩΜΑ
Αύριο μπαίνοντας στο γραφείο
αργοπορημένος κατά δύο τουλάχιστον ώρες
κάνοντας να τα χάσουν
φορώντας τα ρούχα του Ναπολέοντα
και KED παπούτσια του μπάσκετ
μαρτίνι στο ένα χέρι
και πλαστικό καπέλο ζητιάνου στο άλλο
Ξαφνικά και εντελώς απροειδοποίητα
μπες σε μερικά δωμάτια του μυαλού σου
που δεν είχες ξαναεπισκεφθεί
χωρίς να χτυπήσεις την πόρτα
πριν είναι αργά
δέξου το παράλογο
αντί να τρέχεις μακριά
Μην απαντάς, αλλά ξέρνα
χάρτινες τρυπητές ταινίες
με αφάνταστη συχνότητα
Φάε όσο το δυνατό περισσότερα
χάμπουργκερς και ποπ-κορν
Μάθε απ' έξω κι ανακατωτά
όλα τα σλόγκαν του ραδιοφώνου
και της τηλεόρασης
θα σου χρειαστούν
Βγάλε τις παντόφλες σου και σχίσε
το τηλεφωνικό καρνέ σου
εν συνεχεία πέταξε το τηλέφωνο
στον αντικρινό τοίχο
ουρλιάζοντας: Αρκάν, Μάνταλα, Μηλόπιτα,
ώστε να γίνει 1,000 κομμάτια από τα γέλια
Κλείσε το διακόπτη
και διαλάλησε σ' όλο τον κόσμο
ότι οι έγκυες είναι παρανοϊκές
"Ένας από τις δυο πρέπει να λείψει"
Γκρέμισε τα κτηνώδη οικοδομήματα
τις λέξεις που σκύβουν να σε πλακώσουν
Χωρίς ν' αφήσεις τη συζήτηση ή
το φλιτζάνι του καφέ
γίνε θεατής του εαυτού σου
Παίξε το ρόλο σου κάνοντας και τα δυο σου
εγκεφαλικά ημισφαίρια
να βηματίσουν σκεπτικά
Φάει το εισητήριο επιδεικτικά
δείχνοντας ότι είναι πολύ νόστιμο
ακόμη και σκέτο
Τόλμησε ακόμα και να εντυπωσιάσεις
το κορίτσι της απέναντι πολυκατοικίας
με το καινούργιο σου κοστούμι
Φόρα το σώβρακό σου / Ύστερα τις κάλτσες σου
Μετά το παντελόνι σου / Και τα παπούτσια σου
Και το πουκάμισο
και κάνε μια σωστή και ωραία χωρίστρα
Ύστερα σφύριξε στον καθρέφτη
Η μεγάλη μέρα δ ε ν ήρθε ακόμη
(αλλά πίσω έχει η Αχλάδα την ουρά).

Ο ποιητής υπήρξε "παιδί θαύμα" κι έπαιζε πιάνο από τριών ετών έχοντας απορρίψει όλες τις προτάσεις για ανώτερες σπουδές. Το ποίημα είναι γραμμένο όταν ο Θανάσης Σβορώνος ήταν 17 ετών. Υπήρξε μία από τις ανακαλύψεις του Τάσου Φαληρέα. Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κούρος" Μάης 1971.

Από το βιβλίο του Λεωνίδα Χρηστάκη, "Τα Εξάρχεια δεν υπάρχουν στην ιστορία, στο χάρτη, στη ζωή". Εκδόσεις Τυφλόμυγα, 2008.
Σκίτσο: Λάζαρος Ζήκος

Από το Πιστοποιητικό Θανάτου...του Βαγγέλη Λάμπρου

2011-02-13T12:39:00.002+02:00

...Αγανάκτησα με τον εαυτό μου. Σε τελική ανάλυση δεν ζούμε για ένα κείμενο, για έναν πίνακα ή μια καλή παράσταση. Ούτε για μια ιδέα ή για την ιστορία. Υπάρχουμε για να ζούμε τη ζωή και η ζωή δεν είναι μαθηματικός τύπος. Η ζωή δεν είναι πουθενά αλλού, αλλά δώ πέρα, δίπλα μας, μ' ένα σωρό ατέλειες είναι αλήθεια, μα και με πλούσιες και πολλαπλές προκλήσεις υποσχέσεων. Στο χέρι του καθένα βρίσκεται το ξεκίνημα για να ομορφήνει το ταξίδι του και η απλότητα στην κίνηση είναι η κατάκτηση της ουσίας για μένα. Όταν "συμβεί" και νοιώσεις την αισθαντικότητα της ζωής, έστω και για μια στιγμή, δεν θέλεις να πεθάνεις κι αν κάποτε έλεγα "να πεθάνουμε και να φωνάζουμε τί ωραία που πεθαίνουμε" εννοούσα πως είναι στο χέρι μας να ζήσουμε όμορφα. Άξιο σημασίας είναι για μένα νάσαι παντού έτοιμος. Δεν ξέρω ακριβώς για ποιο λόγο. Έχω βαθειά όμως την πεποίθηση πως όλα συμβαίνουν ξαφνικά, και για να το νοιώσεις χρειάζεται βαθιές επεξεργασίες και θα πω κάτι που δεν μ' αρέσει, αλλά οφείλω να το παραδεχτώ πως σε τέτοιες ιστορίες, σε τέτοιες φιλοδοξίες αν θέλετε, περνάς μέσα από έναν μεγάλο και τρανταχτό πόνο, μέσα από μια μεγάλη αρρώστια. Και αν το τέλος της είναι η ερημιά μη σε φοβίζει...