Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Στέλιος Ροΐδης / Δειλινό

Δεν μπορείς
Να γράψεις ποίηση με τέτοια μούτρα
Τώρα το έβλεπα καθαρά
Ο ταξιτζής μου έριξε μια κλεφτή ματιά
Κατέβαινα περήφανες λεωφόρους μια ζωή
Ασχολήθηκα με την κτηνωδία του στυλ
Να έχεις και να κλέβεις
Έτσι έκανα ότι έγραψα
Όσο και αν ρωτάς κανείς δεν θα σου πει ποτέ γιατί
Σου επιτρέπεται μόνο να θυμηθείς
Η φωνή της παλάβής θα τα χαλάσει όλα
Πλησιάζω το δωμάτιο που κατοικούν
Οι νέοι άνθρωποι
Την μοίρα τους λένε με ένα γυάλινο σφυρί
Περηφανεύονται ότι τα ξέρουν όλα
Σηκώνομαι και φεύγω
Δεν είχα τίποτα να γιατρέψω και ξαφνικά έχω
Αλλά δεν θέλω να με βλέπεις έτσι
Ερμητικά κυνηγημένο και ολοφάνερο, έτσι
Γιατί ζήλεψα τη χάρη του σκύλου
Όπως υπολόγιζε τη βροχή
Ξαφνικά είχα τόσο έρωτα που αναρωτιόμουν
Που να τον ξοδέψω
Αυτό με απασχολούσε
Η θηριωδία του ωραίου
Για να καταλήξω τελικά απλά να κάνω το κακό.
Αλλά βέβαια κρύβομαι πίσω από το γεγονός
Ότι είμαι άνθρωπος
Για να βρίσκω μια θέση ανάμεσά σας
Και αφού δεν βρίσκω
Τι άνθρωπος είμαι αναρωτιέμαι
Τις ώρες που κοιτάω το όμορφο δειλινό.
Κι όμως πάντα κάτι μπλέκεται
Στα πόδια μου
Και με κάνει πιο σοφό η ίδια του η τύχη
Μοιράζομαι τη ζωή μου με μπελάδες
Παρακολουθώ την κατάσταση στενά
Τίποτα οριστικό κι αμετάκλητο
Τίποτα όρθιο μετά από κάτι χρόνια
Θλίψη
Και η αγάπη να μην ξέρει τι μου γίνεται
Αρκεί να βρίσκει φλέβα ουρανό και αίμα.
Ωραία φάση θα πεις
Αλλά φυσικά δεν σας αξίζει
Έχετε ένα θαύμα που δεν ζήσατε
Τόσες ζωές τρυφερές
Μέσα έξω στο χειμωνιάτικο μαγαζί
Και κανείς δεν μου μιλάει
Και εγώ καταλαβαίνω ότι καταλαβαίνω
Για όλους
Για να το προσφέρω μετά
Να το θυσιάσω στους θεούς
Αφού απ’ τους ανθρώπους πήρα τα αρχίδια μου.


Στέλιος Ροΐδης
Κομμάτια δικά μου
εκδ. vakxikon.gr