Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Νίκος Πριόβολος / Έρωτας στα χρόνια του fb

Εικονικέ έρωτα
πόσα like θυσιάζονται
στο βωμό σου
πληκτρολογείς και ποθείς
ευθέως ανάλογα
φαντάζομαι σιτίζεσαι
με θερμιδικές λέξεις
και στίχους πλούσιους
σε λιπαρά pixel.
Υψηλής ανάλυσης
η ευκρίνεια του προσώπου σου
αν κι η φωτογραφία
σ’αδικεί
κατάφωρα παράταιρη.
Σαν τον σκύλο στο
πείραμα του Παβλόφ
αντιδράς μ’ έκκριση σάλιου
σε κάθε επαναλαμβανόμενη
φωτεινή ειδοποίηση
εξαρτημένα ανακλαστικά
ενδεχόμενα ασυμβίβαστα
μεταξύ τους,
πόση γραμμικότητα χωράει
ακόμη στις μέρες σου;
Ποιος μηχανισμός ρυθμίζει
τη συνήθεια
συνηθίζεις να μηχανεύεσαι
άλλες όψεις της ιδίας
πραγματικότητας.
Δεν υπάρχει όριο στα ml
της ιδίας έκκρισης
στο περιβάλλον του
ηλεκτρονικού αντιφεγγίσματος
κάθε επόμενη κίνηση
συνοδεύεται
απ’ ένα
μεθύστερο
λάκτισμα
κάθε λεπτό μια διακριτή
μονάδα χώρου αξεχώριστο
απ’ το timeline που το
δημιούργησε
λειτουργείς αυτόνομα
δομικός λίθος του ίδιου του
τείχους που δημιούργησες
τοίχος το σύνορο ανάμεσα
στην έξω και τη
φαινόμενη πραγματικότητα
μεμβράνη διαπερατή και
προς τις δυο κατευθύνσεις.
Ποιο το όριο πλέον του
μέσα κι έξω;

Με ποιο άθροισμα
μένεις ικανοποιημένος από
στιγμές
όταν το υπόλοιπο που
ονομάζεις ευτυχία
δεν είναι παρά ό,τι
απέμεινε απ’ όλες τις
αφαιρέσεις που δέχτηκες;
Επίχρυση η επιφάνεια του εγώ
με μόνιμες ανακλαστικές
ιδιότητες.
Να υποθέσω ότι το
φίλτρο πλέον έγινε
ημιπερατό,
έχεις αποπειραθεί ποτέ
ν’ αντικρύσεις το φως
π’ εκπέμπεται απ’ τα μάτια
της;

Νιώθεις ασφαλής πίσω
απ’ την ηλεκτρονική σου
πανοπλία
σε μικρές δόσεις
ψευδαίσθηση ανασφάλειας
Υπάρχει άραγε μοναδικός
τρόπος να
εκφέρεις το σ’ αγαπώ;


Από την ποιητική συλλογή «Συνήθεια να ξύνεις τις πληγές σου»
Εκδ. bibliotheque