Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Το Χαμένο Σαββατοκύριακο

Ήταν η εξάντληση. Σωματικά, είχε φτάσει στα όριά του, στον πάτο. Στον πάτο; Όχι, διάβολε, δεν υπήρχε πάτος όσο είχες ακόμα τη ν επιθυμία, την παρόρμηση, την πρόθεση, την ανάγκη. Η καρδιά και τα πνευμόνια σου ακόμα λειτουργούν – κατά κάποιον τρόπο. Τα μάτια σου είναι ορθάνοιχτα, μπορείς ν’ ακούς, μπορείς να σκέφτεσαι. Τι άλλο χρειάζεσαι λοιπόν; Αυτές ήταν ικανότητες. Προς χρήσιν. Σηκώθηκε. Αλλά, μάταια. Στεκόταν εκεί, τρέμοντας άρρωστος και εξασθενημένος. Κάθισε πάλι. Θα μπορούσες ,άραγε, να φτάσεις μέχρι την 58η οδό; Αν ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου; Κουβαλώντας μαζί σου μια παλιά γραφομηχανή; Κι όχι μόνο να φτάσεις ως εκεί, αλλά και να γυρίσεις πίσω; Και να πρέπει ν’ αντέξεις την κυκλοφορία στους δρόμους που θα σε τρόμαζε και θα σε τρομοκρατούσε, ν’ αντέξεις το θόρυβο και τη χλαλοή της υπερβολικά ζωντανής πόλης, τη βουή και το πάθος και το φως της μέρας που τόσο σε φοβίζουν. Να ‘σαι τρομοκρατημένος, φοβισμένος, με το μυαλό σου να σκέφτεται συνεχώς το απόγευμα που έμελλε να έρθει, μόνος, εδώ, ολομόναχος δίχως κανέναν και τίποτα.

Charles Jackson
Το Χαμένο Σαββατοκύριακο
μτφ. Γ.Ι.Μπαμπασάκης
εκδ. Ερατώ
photo: Ο Ray Milland στο Χαμένο Σαββατοκύριακο
του Billy Wilder