Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Παύλος Ναθαναήλ / Plausus asino...

Φωτο: Λάμπρος Λάκκας


Παραμένεις υγιής
Συλλέγοντας γενέθλιες μαλακίες στο καλάθι των αχρήστων σου
Αντέχοντας ...
Ατάκες με καυλωμένο φρυδάκι
Τσιμεντόλiθες απόψεις  με ξερά χόρτα υπομονές
Μην πλατιά ζεις και μοίρασε χαρτί
μην περί χύνεσαι έξω απ΄ τις κονσέρβες και περίμενε το λεφωρείο
μην σκουριά ζεις κουρασμένος και μέτρα τον ήλιο μ΄ένα σπιρτόξυλο
μη σκατών εις την ηθικότης και βάρα το κεφάλι σου πάνω στο μουνί της
μη ζεις ότι επι καλείτο γκρεμνούς και πήδα απ΄το σκαλί του Κύρου στο κενόου
Μη πιστέψεις πως ο Marvin έπρεπε να ζούσε
κι όχι να έπεφτε νεκρός από χέρι μπινέ πατέρα
Τα έντερα σου πονάνε
"Μην μου"
Κι έχε γραμμένη στο παλιό σου τεράτωμα τα ψυχολογικά της Charlize
Οι σελέμηδες εχθροί σου επι βίωσαν και σκότωσαν ζώα αδέρφια
σαν αδέσποτοι ανθρώποι που κόλλησαν πάνω στο γαμήσι τους
χωρίς λουρί ... ωσάν βολεμένες ακριβές καπότες
μες τα μυαλά του μπαταρισμένου μίξερ σου  με μονωτική ταινία
Λες κι υπάρχουν ...  δυο  μάχες του νου σου
σαν 2 σφαλιστοί  κοτλέ αυνανισμοί
Ο κοινότοπος λένε με τους ανθρώπους είναι φύρα κότας τροφή
κι ο επικίνδυνος με το μέσα λες...
δωρεάν  τρόπος να φτάσεις κοντά στο κοτέτσι
Βρυσάτοι  "ασούμε" πεοκρούστες σου δήλωσαν εκεί κάτω ...
" Αν σ΄αηδιάζουν η ηλιοθεραπεία  στα πάρκα
οι τζάμπα πατεράδες και τα ριγέ παντελόνια που σου φέρναν εμετό τόσα χρόνια
είσαι σε χλόης δρόμο"
Απατεώνες βοθρομαλακίες ξέρεις ...
... σαν κακός ιδρώτας μονολιθικών μαλακοπιτωραίων ..
... σε φρικασέ πλημμύρα κοπριάς περιστεριών σου...
... κι ασήκωτα κοβόρια σαν τα νυχτωμένα πρωινά κακοποιών της ψυχής των
Έτσι μόνο κάποτε γίνεσαι σπουδαία μοδίστρα
Γανωτής τεντζερέδων με στεντόρεια φωνή Καζαντζίδη
πουλώντας τίποτα στο τίποτα και διώκτης αυτών
που δεν πρόλαβαν να χτυπήσουν με ρείκι δύναμη τα παππούδια μας
Ράβεις μια τζάμπα σημαία στην παλιά Singer της μάνας
Την μπογιατίζεις  με τζιλά και τη μπατανόβουρτσα των εμμονών σου
και μετά ... την κυματίζεις
γονατισμένος μπρος τον μπόζο θάνατο των άλλων μέσα σου...
που ξέρεις ...μέχρι να πλαγιάσεις στου γολομυτά το τελευταίο χώμα στρώμα
πως οι πτυχές της δεν θα ξεφτίσουν ποτές γεννημένο ψέμα
Σαν άσπρο εσώρουχο γυναίκας μοιάζει .... ξέρεις ε;
Αυτό που πάλευες να τα βρεις μαζί του για μια εκαυλωμένη χωρίς αρρώστιες  ζωή
Αυτές οι εγκόσμιες ερυγές
θα σου πετάνε βελάκια σύμβολα ψευτο θυμού
σπουδαίας αγένειας
κι άγνωστης ανάγκης
για να παίρνεις αξεδίψαστα και να δίνεις μπαλωματής φιλιά σε ακατάλληλα στόματα
που φάγανε περισπούδαστα 'μη" από σκατοτσολιάδες
Στρυφνό...  να ξέρεις γιατί ότι δεν έδωσες τζάμπα
και δεν πήρες πεινασμένα από στερημένο εγωιστιλίκι
Κι η ζωή σου είχε τουλούμπα θεό νερό
αλλά και τον κατασκευασμένο διάολο τους για κλωτσίδια με μυτερό Disco βυσσινί σκαρπίνι
Είχε πισινούς  και σούρες υφασμάτων χυμένα πάνω  στην αυτοπυρπόληση της καύλας σου
μ΄ ένα μπιτόνι εαυτό στο χέρι
από τηλεκατευθυνόμενους θεούς με κοιλιές αερόσακους
και φτωχά φαγιά πριν το μεσημέρι της προσευχής των βουβαλιών
"Άντε γαμήσου με τις θεές σκάτζες μας θεέ μου...."  θα πεις
... η ζωή σου ...
Είχε δειλές υποταγές φοβισμένων αντιπάλων
που ξορκίσαν της ανυπαρξίας το κωλομετερίζι
και με πακτωμένους σε καλάθια απολογισμούς
χώρεσαν σε σιφόνι δημόσιας ασφάλτου καμπινέ τα υπάρχοντα τους
Πριν πεθάνεις
πρέπει να καταφέρεις να νιώσεις αχνιστό ταγμένο κόπρανο στην αγκαλιά του "0"
με υποτροπιάζουσα καταθλιπτική διαταραχή στα χαρτιά των ψυχιάτρων
Δεν είναι καρμπόν τζάμπα μαγκιά του μπαμπάκα μας αυτό
Παρά λάθος έκφραση περί προσδόκιμου ζωής από μαλάκες ψυχιάτρους
που τσιμπάνε 50ουρα και σε στιγματίζουν για πάντα
Τα υπόλοιπα συνορεύουν τσίμα τσίμα με το πέος τα λούσα και τα χωρατά μας
Εκεί κάτω αδερφή γυναίκα μου
Δε θα πληρώσεις ούτε θα πληρωθείς ψυχής μαραφέτια
Κι οι τρόποι οι αγνώριστοι μετά από χρόνια γελοιότητας μες σε σώμα αθάνατο
οι αυτοπροσβολες και οι αρωματικοί μύθοι των πορδώνε
από ανθρώπους που τους τρώνε τα παιδιά μιας μύγας
τα πάρκα και τα μπικίνια με νόημα γεμάτα από το ... ¨ζω την στιγμή¨ των άλλων"
θα μείνουν πάνω στο πανί  του συμβόλου που εράψαμε
μακρινά απ΄ το “γιατί τ΄αφήνεις να σου κάμει έρωτα ακόμα”
Στη μέση του χωραφιού το σάπιο σου κορμί κάποτε
θα κυματίζει το συν ευρισκόμενο μας σύμβολο
Και θα ξέρουμε...
... πως δεν ήμασταν ποτέ άρρωστοι
ούτε ψυχής κάμωμα
ούτε σώματος κώμα
Ούτε  θα μάθουμε πως να το καταλάβουμε
Χωρίς...
χωρίς να πεις ποτές .... ¨στ΄ αχαμνό που σου απέμεινε¨
Ότι σε φόβισε ......
θα το τραβήξεις με το δεξί στα άκρα.... σαν μαλακία
για να νιώθεις αδιάλειπτα αν μπορεί να σε σκοτώσει
Θα μας σκοτώσει έτσι κι αλλιώς ... μα ...
Έτσι πιστεύεις πως ξεμπερδεύει κανείς με το...
" Τα γράφω στα φρύδια μου και παραιτούμαι
απ΄ την άρνηση της ζωής."
Κι η πλέμπα απαλλαγή φράση του πλανήτη έβοσκε σε άλλο λιβάδι
με σπιτάκια, ασφάλειας και βραδινούς αερισμούς
Κι όχι!
Δεν ήμασταν ερωτευμένοι με το χαΐρι του να ζεις την στιγμή
Εσείς...
 ... κι εμείς
Οι τουρίστες του ξεκωλιάρη Αυγούστου δεν μασουρίσαμε
σαν ήθελαν όλοι κάτι στεφανωμένο με σπαραγμό εκεί κάτω
από το τίποτα των νεκρώνε και το παν των δαχτύλων τους
καμώνοντας την πιο ύψιστη φράση
που τελευτή  και ζει η ίδια ... το ανίκητο σου ....
" Ξέχνα το"
Γιατίς
 η κουλτούρα του φόβου σε έχει ήδη σκοτώσει....
Σαν τη πουστάρα δολοφόνο μπαμπάκα του Marvin.