Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

Νίκος Βουτυρόπουλος / ΦΕΜΙΝΙΣΤΗΣ


Είχε πιεί πολύ. Το μάτι θολωμένο.
Είπα να της πάρω το ποτό, αλλιώς δε θα γαμούσα.
Δεν πρόλαβα, της έπεσε απ’ τα χέρια.
«Πάμε;» ρώτησε.
«Όπου με πας, γλυκιά μου, μόνο να φτάσουμε…»
Φτάσαμε, γδυθήκαμε.
«Είμαι φεμινιστής» δήλωσα.
«Κάνε μου ό, τι θες» είπε «πειράζει που γουστάρω γυναίκες;»
«Έχουμε τα ίδια γούστα» απάντησα.
Πήρε το σεντόνι, το ‘βαλε ανάμεσα στα σκέλια
κι άρχισε να το τρίβει σαν πριόνι.
«Θα σου γλύψω τον κώλο και μετά θα τον γαμήσω».
Έτσι κι έγινε. Ήταν παρθένα από πίσω, είπε.
Ανάψαμε τσιγάρο.
«Θες να μιλήσουμε;» ρώτησε.
«Δεν παραγγέλνουμε καμιά πίτσα καλύτερα;»
«Είσαι απαίσιος!»
«Φεμινιστής, γλυκιά μου, φεμινιστής…» και γαμηθήκαμε ξανά.




Πίνακας
Lovers (1909)
του Ernst Ludwig Kirchner