Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

14 Χρόνια…της Άννας Νιαράκη

Τα δυο σου χέρια πήρανε
βεργούλες και με δείρανε...
Ford fiesta, νυχτερινό δρομολόγιο
παραλαβή από το φροντιστήριο
και πίσω σπίτι…
και στη διαδρομή Βαμβακάρης και αγάπη.
Ακόμα δεν ξέρω πως τα καταφέραμε-
πώς γλύστρισε έτσι μες απ’ τα χέρια μας
ο χρόνος
και εκείνες οι πετονιές παραμένουν διπλωμένες
στην αποθήκη 14 χρόνια.
Δεν ξαναπήγα για ψάρεμα
φοβάμαι να στριφογυρίσω την πετονιά
και τον Βαμβακάρη φοβάμαι
έτσι όπως ξεπετάγεται από ανοιχτά ραδιόφωνα
ώρες νυχτερινές
και μιλάει για αυτές τις βεργούλες, – θυμάσαι ;-
μα δε βρίσκω πουθενά τα χέρια σου
και μένει το χάδι ορφανό και μετέωρο πάνω στα δικά μου