Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Τυχαία...του Alvaro de Campos

Σ' έναν τυχαίο δρόμο, συνάντησα τυχαία το ξανθό κορίτσι.
Όχι, όχι, δεν είναι εκείνη.

Η άλλη ήταν σ' άλλο δρόμο, σ' άλλη πόλη, κι εγώ ήμουν
άλλος.

Χάνω ξαφνικά την εικόνα μπροστά μου,
είμαι γι' άλλη μια φορά στην άλλη πόλη, στον άλλο δρόμο,
και το άλλο κορίτσι περνάει.

Τι μεγάλο προνόμιο να θυμάσαι αδιάλλακτα.
Τώρα λυπάμαι που δεν είδα ποτέ το άλλο κορίτσι,
λυπάμαι που τελικά δεν κοίταξα ούτε κι αυτό.

Τι μεγάλο προνόμιο να φοράς την ψυχή σου το μέσα έξω!
Τουλάχιστον γράφεις στίχους.
Γράφεις στίχους, σε περνάν για τρελό, κι έπειτα για
ιδιοφυία, ενδεχομένως,
ενδεχομένως, ή ακόμη μη ενδεχομένως,
θαύμα των διασημοτήτων!

Έλεγα λοιπόν πως τουλάχιστον έτσι γράφεις στίχους...
Αλλά το έλεγα εξαιτίας μιας κοπέλας,
μιας ξανθιάς κοπέλας,
αλλά ποιάς απ' όλες;
Ήταν μια που είδα πριν πολύ καιρό σε μια άλλη πόλη,
σε κάποιον άλλο δρόμο
κι είναι αυτή που είδα πριν πολύ καιρό σε μια άλλη πόλη,
σε κάποιον άλλο δρόμο
γιατί όλες οι αναμνήσεις είναι η ίδια ανάμνηση,
όλα όσα υπήρξαν είναι ο ίδιος ο θάνατος,
χτες, σήμερα, ποιός ξέρει αν ακόμη κι αύριο;

Ένας περαστικός με κοιτάζει με περιστασιακή περιέργεια.
Μήπως κάνω στίχους με χειρονομίες και μορφασμούς;
Μπορεί... Η ξανθιά κοπέλα;
Τελικά είναι η ίδια...
Όλα τελικά είναι τα ίδια...

Μόνο εγώ κατά κάποιον τρόπο δεν είμαι ο ίδιος, αλλά
τελικά κι αυτό είναι το ίδιο.


Άλβαρο ντε Κάμπος
"Η Θαλασσινή ωδή" και άλλα ποιήματα
Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα
Εκδόσεις Εξάντας