Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Η Κότα...του Zbigniew Herbert

Η κότα αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για το που οδηγεί η αδιάκοπη συμβίωση με τους ανθρώπους. Έχει χάσει εντελώς την ευκινησία και τη χάρη ενός πτηνού. Η ουρά της ορθώνεται πάνω από τον προεξέχοντα πισινό της σαν ένα πολύ μεγάλο καπέλο κακού γούστου. Οι σπάνιες στιγμές της έκστασης, όταν στέκεται στο ένα πόδι και γλαρώνει τα στρόγγυλα μάτια της με τα μεμβράνινα βλέφαρα, είναι τρομερά αηδιαστικές. Και πάνω απ' όλα, εκείνη η παρωδία τραγουδιού, λαρυγγοσπασμικές επικλήσεις για ένα πράγμα απερίγραπτα κωμικό: ένα στρογγυλό, άσπρο, λεκιασμένο αυγό.
Η κότα θυμίζει μερικούς ποιητές

Μετάφραση: Κλείτος Κύρου