Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Μαρία Θεοφιλάκου...ΑΝ [ΩΝ] ΥΜΑ


Δύσκολες ανατολές

Ανασαίνουμε νύχτα
ελεύθεροι, γιατί είναι μοναξιά
σε κάθε μας τυφλό βήμα,
τρεκλίζον
Κλείνουν τα θέατρα
Θεριεύουν οι σκιές
Οι αλήθειες αλαλάζουν στα βουνά
και πεινασμένες κατεβαίνουν προς την πόλη

Ανασαίνουμε νύχτα
Σφικτά ταμπουρωμένα σώματα
μα είμαστε πιο πάνω από τις σάρκες˙
κείνες δεν είναι παρά μια αφορμή
Τα αγρίμια ας κοπιάσουν,
μας γνωρίζουν
Στα πόδια μας εμπρός
θε να κουρνιάσουν

Ελεύθεροι, γιατ’ είναι μοναξιά
από τη διαλεχτή
που αρνείται τις κρυψώνες
και σκίζει των αυλών τα δηλητηριασμένα ρόδα,
έτσι εισπνέουμε τη νύχτα
πηκτή στο λάρυγγα
στο χνώτο όμως ρημάδι
και βγάζουμε το πρώτο φώς

~ ~ ~

Παρακμή [ή η εύλογη απορία]

Ξάφνου ο χρόνος σώθηκε,
αφήνοντας μας όλους σαστισμένους
Εν όψει και της σύγκρισης μας με τους άλλους,
έμελλε καθώς φαίνεται σ' εμάς
άδικα το κακό να πέσει
Τώρα τι να λογίζουν τα κιτάπια μας;
Και στα παιδιά πώς να εξηγηθούμε,
για αυτό το εκνευριστικό τικ τακ
που τίποτα δε μένει να μετράει;


Από την Ποιητική συλλογή της
Μαρίας Θεοφιλάκου
ΑΝ [ΩΝ] ΥΜΑ
Εκδόσεις Δωδώνη, 2010