Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Jim Thompson...Pop.1280 (απόσπασμα)

...Ε, λοιπόν, πιστέψτε με αν θέλετε, συμβαίνει κάτι το παράξενο, κάτι το φοβερό, απρόσμενο κι ακατανόητο. Γιατί αυτό που τραβάει την προσοχή μου, δεν είναι σε καμιά περίπτωση αυτό που νομίζετε. Δεν είναι η τρομοκρατημένη Ροζ που αναρωτιέται τι δεν πήγε καλά, δεν είναι η Μύρα κι ο Λέννι που σαρκάζουν μαζί της. Δεν είναι κάτι μέσα στο δωμάτιο. Είναι το τίποτα. Το κενό. Το απόλυτο κενό.
Έχω μπει σ' αυτό το σπίτι, όπως και σε τόσα άλλα, εκατό φορές τουλάχιστον. Ποτέ όμως δεν είχα συνηδητοποιήσει τι ακριβώς είναι. Δεν είναι καταφύγιο, δεν είναι μέρος όπου θα μπορούσαν να ζήσουν άνθρωποι, όχι! Είναι ένα τίποτα! Σανίδια πεύκου συναρμολογημένα γύρω απ' το κενό. Δεν υπάρχουν πίνακες, δεν υπάρχουν βιβλία, δεν υπάρχει τίποτα να κοιτάξεις, τίποτα που να μπορεί ν' απασχολήσει το μυαλό σου. Κενό μόνο, ένα κενό που λίγο λίγο γλιστράει και μέσα σου.
Και ξαφνικά, νιώθω πως το κενό αυτό δε βρίσκεται μόνο εδώ, είναι παντού, σ' όλα τα σπίτια. Κι ενώ είναι κενό, είναι συγχρόνως γεμάτο με θόρυβο, με ξεσπάσματα οργής, με όλα τα φοβερά κι απαίσια πράματα, που αυτό το ίδιο γεννάει.
Τα φτωχά τα κοριτσάκια, που κλαίνε ανυπεράσπιστα βλέποντας τον πατέρα τους να χώνεται στο κρεβάτι τους. Οι άνδρες που χτυπάνε τις γυναίκες τους και οι γυναίκες, που ουρλιάζουν ικετεύοντας. Τα πιτσιρίκια, που βρέχουν το κρεβάτι τους από φόβο και αγωνία κι οι μανάδες τους, που τα τιμωρούν με κόκκινο πιπέρι. Τα χλωμά αποβλακωμένα πρόσωπα, που έχει ρημάξει η ταινία και το σκορβούτο. Ο υποσιτισμός, τα χρέη. Η αγωνία για το τι θα φάμε, που θα κοιμηθούμε, πως θα σκεπάσουμε τη γύμνια μας. Η αγωνία, που όταν σου αδειάζει το μυαλό, είναι προτιμότερο να σκοτώνεσαι. Γιατί αυτό είναι το κενό της σκέψης, όταν είσαι ήδη νεκρός από μέσα σου κι όμως συνεχίζεις να σκορπίζεις γύρω σου τη βρομιά, την ντροπή του θανάτου σου. Του κενού σου δηλαδή.
Ανατριχιάζω και σκέφτομαι τη μεγαλοθυμία του Κυρίου, που δημιούργησε όλα αυτά τα αίσχη, ώστε σε σύγκριση μαζί τους, ένας φόνος να φαίνεται μικροδουλειά. Είναι στ' αλήθεια ευσπλαχνία και δείγμα της απέραντης καλοσύνης Του. Είναι ώρα πια να σταματήσω το μονόλογο και να προσέξω τα όσα γίνονται πίσω απ' το παράθυρο...


Μετάφραση: Σήφης Καμάρης
Συγραφέας: "Τζιμ Τόμσον"
Τίτλος: "Κάτοικοι 1280"
Εκδόσεις Γνώση