Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

"Ονειροδιαβάτης", και στην "Άκρη του Δάσους"...του George Trakl, (Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος)


"Ονειροδιαβάτης"

Δημοσιεύτηκε το Νοέμβριο του 1908

σε εφημερίδα του Salzburg.

Που είσαι εσύ που με συντρόφευες,
Που βρίσκεσαι, ουράνιο πρόσωπο;
Ένας αγέρας σκληρός χλευάζει μες τ’ αυτί μου:
ανόητε εσύ!
Ένα όνειρο! Ένα όνειρο! Τρελέ εσύ!
Κι όμως, κι όμως! Πως ήταν κάποτε,
Πριν βαδίσω μες την ερημιά και τη νύχτα;
Μα το ξέρεις, ανόητε εσύ, τρελέ εσύ!
Ηχώ της ψυχής μου, ο σκληρός αγέρας:
Ω τρελέ! Ω ανόητε!
Ικετευτικά τα χέρια της δεν ήταν,
Μ’ ένα θλιμμένο χαμόγελο γύρω απ’ το στόμα,
Τη νύχτα καλούσε και την ερημιά!
Μα τι καλούσε; Το ξέρεις μήπως;
Σαν ήχος αγάπης. Καμία ηχώ δεν επέστρεφε,
Σ’ αυτή δεν επέστρεφε αυτή η λέξη.
Ήταν αγάπη; Αλίμονο, ξέχασα!
Τριγύρω μου νύχτα μόνο και ερημιά,
Ηχώ της ψυχής μου - ο αγέρας!
Που χλευάζει και χλευάζει: Ω τρελέ! Ω ανόητε!

~ ~ ~

"Στην Άκρη του Δάσους"

Το ποίημα προέρχεται από ένα γράμμα του Τρακλ,

τον Μάιο του 1912, στον φίλο του Έρχαρντ Μπούσμπεκ.

Καστανιές. Σιωπηλά γλιστρούν οι γέροντες
Μες το ήρεμο βράδυ. Τα όμορφα φύλλα μαραίνονται
απαλά.
Στο κοιμητήρι ο κότσυφας αστειεύεται με τους νεκρούς
προγόνους.
Την Άντζελα συνοδεύει ο ξανθός δάσκαλος.Αμιγείς εικόνες θανάτου προβάλλουν στης εκκλησιάς
τα παράθυρα.
Το ματωμένο έδαφος φαντάζει θλιβερό πολύ και
σκοτεινό.
Η πύλη έμεινε σήμερα κλειστή. Ο φύλακας έχει
το κλειδί.
Στο κήπο η αδερφή κουβεντιάζει με φαντάσματα.

Στα παλιά κελάρια το κρασί ωριμάζει, χρυσό και
διάφανο.
Ευωδιάζουν τα μήλα. Εκεί κοντά λάμπει η χαρά.
Τις μεγάλες βραδιές τα παιδιά ακούνε παραμύθια.
Συχνά φανερώνεται μέσα σε γλυκιά τρέλα το χρυσό,
το αληθινό.

Γεμάτο ανθούς κυλά το γκρίζο – στα δωμάτια
το φως των κεριών.
Πρόθυμη είναι η λάμψη του και ταπεινή.
Την άκρη του δάσους διαβαίνει ένα έρημο πεπρωμένο.
Έρχεται η νύχτα, ο ήσυχος άγγελος, στο κατώφλι.

Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος