Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Από το Πιστοποιητικό Θανάτου...του Βαγγέλη Λάμπρου


...Αγανάκτησα με τον εαυτό μου. Σε τελική ανάλυση δεν ζούμε για ένα κείμενο, για έναν πίνακα ή μια καλή παράσταση. Ούτε για μια ιδέα ή για την ιστορία. Υπάρχουμε για να ζούμε τη ζωή και η ζωή δεν είναι μαθηματικός τύπος. Η ζωή δεν είναι πουθενά αλλού, αλλά δώ πέρα, δίπλα μας, μ' ένα σωρό ατέλειες είναι αλήθεια, μα και με πλούσιες και πολλαπλές προκλήσεις υποσχέσεων. Στο χέρι του καθένα βρίσκεται το ξεκίνημα για να ομορφήνει το ταξίδι του και η απλότητα στην κίνηση είναι η κατάκτηση της ουσίας για μένα. Όταν "συμβεί" και νοιώσεις την αισθαντικότητα της ζωής, έστω και για μια στιγμή, δεν θέλεις να πεθάνεις κι αν κάποτε έλεγα "να πεθάνουμε και να φωνάζουμε τί ωραία που πεθαίνουμε" εννοούσα πως είναι στο χέρι μας να ζήσουμε όμορφα. Άξιο σημασίας είναι για μένα νάσαι παντού έτοιμος. Δεν ξέρω ακριβώς για ποιο λόγο. Έχω βαθειά όμως την πεποίθηση πως όλα συμβαίνουν ξαφνικά, και για να το νοιώσεις χρειάζεται βαθιές επεξεργασίες και θα πω κάτι που δεν μ' αρέσει, αλλά οφείλω να το παραδεχτώ πως σε τέτοιες ιστορίες, σε τέτοιες φιλοδοξίες αν θέλετε, περνάς μέσα από έναν μεγάλο και τρανταχτό πόνο, μέσα από μια μεγάλη αρρώστια. Και αν το τέλος της είναι η ερημιά μη σε φοβίζει...