Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Casta Diva ...του Durs Grünbein


1
Καταπονημένος, από καμένες μέρες χαυνωμένος,
Στέκεις μέσα σε άδεια δωμάτια ανόητα νέος.
Σε κουράζει να παρακολουθείς από κοντά τον θάνατο
Των ιδεών σ' όλες τις λεπτομέρειες. Αστράφτοντας
Όπως ασημένια ψάρια χάνονται μέσα στη βρωμιά.
Από δίπλα βαθιά μες από στρώμματα κρεβατιών
Ανεβαίνουν αναστεναγμοί ηδονής και βήχας...Η Νόρμα
Του Μπελλίνι, στο ραδιόφωνο να βασανίζεται, σε ξυπνάει.
Έτσι συνεχίζειςνα ζεις, κι εσύ, φυσιολογικός κατά κάποιο τρόπο.

2
Φυσιολογικός, σωστός - αποστεωμένες λέξεις.
Μ' αυτές σε προσαρμόζει ο χρόνος στην αρμογή
Τοίχου κοντινού που είν' εδώ τόσο λεπτός
Όσο ένα δεύτερο δέρμα με ουλές γεμάτο.
Παραπίσω κόσμος (και ό,τι σαν τέτοιο θεωρείς).
Παραδέξου πως σ' αυτή τη στενωπό νιώθεις το αίμα σου
Όπως υπό εμβόλου υψηλή πίεση να πάλλει
Πάνω στο μέτωπο σε χτυπά υπόκωφα όσο να εφ-
Αρμόσεις. Γκρινιάζεις και ημικρανία κακιά τρώει το μυαλό σου.

3
Τί το μυαλό; Των τοίχων οι λεπτές δονήσεις είναι
Σαν τα χτυπήματα πάνω στου κρανίου σου το καύκαλο.
Ένας σάπφειρος αμβλύς το βρέγμα γρατσουνάει και μετα-
Φέρει αυτό που μέσα στων νοικιασμένων σπιτιών
Την κλεισούρα μόνο αχνά απλώνεται...Τους μονολόγους,
Τα γαυγίσματα της μοναξιάς, των παιδιών τα ουρλιάσματα,
Τον οργασμό στους στάβλους, βρισιές, κατσάδες,
Μέσα στη θανατερή ζητωκραυγή της γυναικείας φωνής,
Με αυτήν που ατελείωτα αργά τελειώνει.

4
"Πήγαινε για μένα μέχρι το τέλος καβατίνα..."
Τραγουδά με ποικιλμένο ίσο βηματισμό ο σοπράνος,
Το ραδιόφωνο τρίζει σαν ένας σωρός αναμμένα ξύλα
Και καθώς φαίνεται είσαι εσύ (όλο παράσιτα
Το μυαλό σου, η καρδιά σου) που παραμορφώνει τη μουσική.
Ένα νοικιασμένο σπίτι είναι τόπος για μελοδράματα.
Εκεί που διχόνοια θλιβερή θροίζοντας ζαλίζει,
Οι νευρώσεις κίτρινες ανθούν, απομένει η βεβαιότητα,
Κάποτε τίποτ' άλλο παρά απλά και μόνο εδώ να είσαι.

5
Να είσαι εδώ σαν συνουσία κυττάρων...σε μονόκλινα κύτταρα;
Ακόμη κι εσύ, για την ταινία του χρόνου χρωμοσωματικά
Πιστά αντιγραμμένος, είσαι βαθιά χωμένος στο κελί σου.
Δεν σε ρώτησε κανένας αν το θέλεις.
Γεννήθηκες όπως θα πεθάνεις:
Από σύμπτωση που κουκουλώνεται τώρα με αγάπη,
Με δόλο, πόθο...νέα...σπέρμα.
Και άριες κάποτεμες απ' το κούφιο δόντι
Σφυριγμένες στην όπερα της νύχτας.

6
Καληνύχτα. Αργά, όταν πέσει κι ο τελευταίος κύβος,
Κατά λάθος πιάνεται το παλιό απ' το νέο, τα παιδιά
Απ' τα ζώα. Στο γαμήλιο κρεβάτι απ' τη διαστροφή γεννιέται
Χυδαιότητα. Ένα σήμα κινδύνου αρπάζετ' εκκωφαντικά στις τηλε-
Φωνικές γραμμές από κάποια που ο κατάλογος δεν έχει.
Δίχως τόπο στην εκπομπή της που ακούγεται σ' όλον τον ουρανό:
Είναι αυτή η Domina που δεν ανταπαντά ποτέ στο τηλε-
Φώνημά σου; Κάτω στην αυλή, αποσιωπώντας τη μέρα,
Μια εφημερίδα κείται πάνω στα σκουπίδια.

7
Πνιγμένος στα σκουπίδια - θα είναι σε λίγο μία νέα νεκρολογία,
Που θ' αναγράφεται πάνω σε κάθε δεύτερο μνήμα.
Τίποτε πια από έρωτα πεθαίνοντας σε ανοιχτή σκηνή,
Παραφορά της όπερας, πάθος και πάθη.
Σε καιρούς που είναι βέβαια χαμένοι,
Που ακόμη τους αναζητάς ενόσω χάνονται,
Πεθαίνεις μέσα στη δική σου ανήκουστη βρωμιά.
Κιόλας αρκετό, αν το πρωί στο κρεβάτι νεκρός
Κάποια αγνή θεά δεν σου γυρίσει αδιάφορα την πλάτη.
Γύρνα προς τον τοίχο. Κοιμήσου. Το ραδιόφωνο σιωπά.

Durs Grünbein
"Απομακρυσμένη Επιγραφή"
Μετάφραση: Αθανάσιος Λάμπρου
Εκδόσεις ΥΠΕΡΙΩΝ