Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Χαμένο Κορμί...του Σωτήρη Παστάκα

Προτού χάσω το κορμί μου
έχασα το μυαλό μου - Πάμε πάλι:
Πριν χάσω το μυαλό μου
έχασα το κορμί μου. - Απ' την αρχή:
Έχασα το μυαλό μου.
Έχασα το κορμί μου.
Πάμε πάλι από την αρχή:
Έχασα το κορμί μου.
Έχασα το μυαλό μου
σε χέρια που μια νύχτα
μου πρότειναν
τρεμάμενη σάρκα.

~ ~ ~

Ασώματος ων, διαρκώς κυνηγών
την αγκαλιά απ' το σώμα στο σώμα
που θα με ντύσει, το βλέμμα
που θα μου σιδερώσει τις ρυτίδες,
θα με αποκαταστήσει όμορφο
και ευπρεπή, αλλά κυρίως το σώμα
επιζητάω που θα μου δώσει πίσω
το χαμένο μου κορμί.

~ ~ ~

Λάμπει η γυμνή γάμπα σου μισή
έξω απ' την κουβέρτα.
Στον αέρα η ωμοπλάτη μου
ανεβοκατεβαίνει ασθμαίνουσα.
Κρότος και λάμψη
λάμψη και κρότος
οι αρθρώσεις μας,
κάθε που σμίγουν δυο χαμένα
κορμιά για μια νύχτα.

~ ~ ~

Ένας άντρας με το σκύλο του
στην αποβάθρα του Ναυπλίου,
Άνοιξη Κυριακή
δεν θυμάται καν αν αγάπησε,
αν τον αγάπησαν, αν είχε δεθεί
με όρκους και φιλιά
στα κάλλη, σαν το σκυλί
στην αλυσίδα του, και προχωράει:
οι γυναίκες συγχωρούνται εν ζωή,
οι άντρες μετά θάνατον.

~ ~ ~
από τις Εκδόσεις Μελάνι