Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Αντώνης Ψάλτης...το καντήλι και άλλα ποιήματα (demo)

νυν και αεί και πάλι
είπε ο θεός

δεν ξαναστέλνω γιο

να μου τον ρημάξετε
δεύτερη φορά δεν θα τ' αντέξω

με πνεύματα να ζήσετε
αν έτσι θέλετε
με τις ιδέες σας
κούφια δόντια
χτενόδοντα σπασμένα
αν έτσι μόνο νογάτε

όμως τσατίζεται ο αδελφός
και γίνεται ποιητής

τα πάντα φτου κι απ' την αρχή

γράφει
καπνίζει
πίνει
πεθαίνει

~ ~ ~

ακούραστα να συνοδεύει ο John Coltrane

πόσο μπορεί
να κλάψει αυτό το ποίημα
γδέρνοντας τους στίχους του παράφορα ουρλιάζοντας
κάθε βεληνεκές και χρόνο εξαργυρώνοντας
τους φθόγγους του να εξαντλήσει
ωσότου οι λέξεις να σκιστούν
το πάλλευκο χαρτί χαράζοντας
τα χέρια σου με ποίηση ματώνοντας
(dear)
σε δάκρυα απόκρημνα ακροβατώντας
πόσο το πιότερο το θλιβερό
τ' απρόσμενο να εξηγήσει
πόσο λοιπόν
(γιατί γυναίκα ίσον πραγματικότητα
και γη
κι άλλο τίποτα απ' όσα λένε)
το άτεγκτο υφάκι σου να συνθλίψει πόσο μπορεί
και με λυτρωτική αποστροφή
σχεδόν αηδιασμένη
το επικίνδυνο ποίημα να πετάξεις
στο πάντα ασφαλές σου παρελθόν

δές' το
εκεί καρφώθηκε
αιώνια θα σου θυμίζει