Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Γιάννης Γκούμας...Τα πορτρέτα της ωριμότητας (τρία ποιήματα)

ΜΗΝ ΕΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙΣ, ΠΑΡΑΔΩΣΟΥ


Εννιά μήνες στη θαλπωρή της μήτρας,

και μετά, χάρη στον μαιευτήρα,

έχεις σώμα ν’ αγαπηθείς

και σώμα να δυστυχείς.

Μεγαλώνεις, σωρός

πάνω του τα πάντα πεταμένα.

Κανείς δεν σε ξέρει καλύτερα

απ’ όσους δεν σε ξέρουν.

Ταξιδεύεις στα μάτια που αποκαλύπτουν

την άπειρη μοναξιά σου.

Σηκώνεσαι, κι ο ίσκιος σου

δεν έχει δικαίωμα στο φως.

Ξαπλώνεις, και βλέπεις

την αιωνιότητα του ανθρώπινου ορίου.

Δεν αναγνωρίζεις τίποτα για κανένα στο μέλλον

το παρελθόν είναι σφαίρα που δεν σε πέτυχε,

μόνο ό,τι υπέφερες σου μένει πιστό.

Η ελπίδα φέρνει δίψα και πείνα.

Η ερημιά είν’ εκεί που βρίσκονται οι φίλοι.

Ο δρόμος που οδηγεί σ’ αυτούς έχει αποστραφεί.

Η καρδιά σου σαπίζει από το αίμα της θλίψης.

Το βάρος του μυαλού σου σε κάνει να βογγάς.

Καρτερικά σε αναμένουν τα μάτια στον καθρέφτη.

Η ομορφιά σου είναι μεγαλύτερη από εσένα,

Διότι πηγάζει απ’ όσα δεν ήσουν ποτέ.


~ ~ ~


LES TEMPS PERDU


Μια απ’ τις φιλενάδες μου ήταν κι η Νίνα.

Νίνα, δικιά μου, αίμα μου,

πάντα πιασμένη στη θηλιά της αυταρέσκειάς μου.

Ώσπου μια μέρα η Νίνα

Σ’ ένα ζωντόβολο προσφέροντας τη ζεστασιά της,

έσυρε τη σκιά της ώς του γάμου τον ιερό βωμό

και μ’ άφησε με ανοιχτά τα πόδια –

ψαλίδι φραγκοράφτη.


Υπάρχει αντεκδίκηση: το γράψιμο.


Όμως εάν κοιτάξετε τα μάτια μου

θα δείτε

μια μεταξωτή κλωστή σελιδοδείκτη

εκεί όπου σταμάτησε η ζωή μου.


~ ~ ~


ΞΥΣΙΜΟ


Ήταν ένας τύπος

που καθώς ανέβαινε στο λεωφορείο

έξυνε τ’ αρχίδια του.

Τόσοι κουρασμένοι επιβάτες,

κανείς δεν θα το πρόσεξε.

Και λοιπόν; Ε, στα χρονικά της ποίησης

η ποίησή μου δεν θα είναι παρά αυτό το ξύσιμο.

1991



Από τις Εκδόσεις HETERON / ποίηση (2007)