Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Από το Αμαρτολόγιο...του Γιάννη Τόλια


Θα συντρίψω όλες τις αντιστάσεις σου

Έστω κι αν χρειαστούν ζωές

Θα φυσάω άνεμος κρυφός

πάνω από την κλίνη σου

σκορπώντας τα σεντόνια


Γυμνή να καθρεφτίζεσαι στα μάτια μου.


~ ~ ~


Με χαμηλόφωνες ματιές

Τώρα που ο άνεμος

το γαλάζιο σου

ανεμίζει

νυχτικό


Έτσι που η νύχτα

γυμνή να εκτεθεί

Αμετανόητος

Ανταλάσσω την πανσέληνο

με το κορμί σου.


~ ~ ~


Με συναρπάζεις

Γιατί κατέχεις

Την τέχνη της απουσίας.


~ ~ ~


Εγώ σου χάρισα

πολύτιμα

τα σκοτάδια μου

Κι εσύ

με αναίδεια

ανέτειλες εκκωφαντικά

τις γαλανές

πανσέληνους των ματιών σου


Αυτοέκδοση του ποιητή

Πάτρα 2007