Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Τρία ποιήματα...της Αθανασίας Κρατημένου


Μια εξίσωση

που χωρούσε όλες τις αμφιβολίες και τα περάσματα

σε ένδοξα μηδενικά.

Να ξεκινήσεις χωρίς αυταπάτες

με τα πόδια σου να τρέμουν,

το σώμα να μουδιάζει στην υποψία της κίνησης.

Σπας.

Την αγωνία και τις κρυψώνες.

Δεν γράφεις παρά για σένα.

Εσένα. Πάλι και πάλι.

Υπάρχει μια θλίψη,

τριγυρνώντας στα βλέμματα.

Ακονίζει τις απώλειες.

Συνήθως είναι γελοία.

Μια θλίψη εγκλωβισμένη είναι πιο επικίνδυνη κι από το φόβο.

Γι’ αυτό είναι γελοία.

Γιατί είναι μασκαρεμένος φόβος.

Θριαμβευτές ένδοξων παραιτήσεων, νωχελικών και ασυνάρτητων επιθέσεων, συντονισμένων και παραληρηματικών στάσεων.

Άλλος; Όχι πια.


~ ~ ~


Σφαγμένο παράπονο στις αγορές μιας ζωής στο τσιγκέλι της θλίψης.

Περιμένεις ακόμα στην αγχόνη να σιχτιρίσεις όλα σου τα βράδια

και τα όνειρα.

Θα τσακίσω τις φωτιές και τα πράσινα φώτα

που χορεύουν στους ρυθμούς της απόγνωσης.

Απελπίζομαι μόνο τα βράδια κι αυτό με μέτρο.

Σφυγμομετρώ τις οδικές απουσίες στους κόμβους της απώλειας.

Κοιτάζω ένα ανοιχτό παράθυρο στα σκισμένα χείλη σου.

Θέλω ένα χάδι ηλεκτρικό μες το μυαλό μου.

Κι αλίμονο μου.


~ ~ ~


Ένα παράπονο για τον τρόπο που γίνονται όλα κουβάρι.

Ένα κουτάλι που έπεσε,

η γυναίκα που κοίταξε και μετά κρύφτηκε στον καθρέφτη,

και έφυγε βιαστικά γιατί άναψε το φανάρι.

Εκείνο το τρέμουλο,

και η ανόητη επιμονή να μιλήσεις,

και εκείνη η ελπίδα

που δε θα στοιχημάτιζες ούτε ένα κατοστάρικο,

και η λέξη που δεν λες,

γιατί δεν την πιστεύεις,

αλλά δεν ξέρεις τι άλλο να πεις.

Μπορείς και μη πεις.

Αλλά πάντα θα σε σημαδεύει ένα όπλο που εκπυρσοκρότησε.

Αυτός ο τρόπος.

Υπάρχουν χρόνοι που εκδηλώνεται αρρώστια που προσβάλλει τα βλέμματα

και τις σκέψεις και το χάδι.

Με έχουν αγγίξει άρρωστα χάδια και έχω αγγίξει με άρρωστα χέρια.

Έχω τρομάξει με τα βλέμματα.

Σε καθρέφτες, σε τζάμια, σε μάτια, σε μυστικά.

Υπάρχει μια στιγμή

που όλες οι κατεδαφίσεις

στοχεύουν το παιχνίδι σου.

Κι ήδη κήδεψα τον ρυθμό

στα καλώδια σύνδεσης

που έχει βάλει νερό για τον καφέ νεκρής ώρας.


Ανέκδοτα ποιήματα της Αθανασίας Κρατημένου

Ο Πίνακας είναι του Γιώργου Ρόρρη