Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Τέσσερα μικρά ποιήματα... του Βαγγέλη Πεταλά


Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Μ.Σ

Ο ποιητής μόνος πια κι έρημος
δίχως δάχτυλα να πιάσει το μολύβι
και τα ποιήματα να το σκάζουν σαν
δραπέτες της νύχτας από τα παράθυρα
και το μπαλκόνι
κι αυτός να κουρδίζει καθιστός
ξεκούρδιστα ελβετικά ρολόγια
με το βλέμμα καρφωμένο
στη βυζαντινή εικόνα με τον
Άγιο-Φανούρη
περιμένοντας να του φανερώσει
τα κομμένα του δάχτυλα.

ΕΝΑ ΤΡΕΛΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

Ένα τρελό λεωφορείο
παίρνει σβάρνα την πόλη
Στις στάσεις οι άνθρωποι
ουρλιάζουν
” Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά”
τραγουδά από το ραδιόφωνό του
ο Μητροπάνος.

Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ

Σιγά , σιγά τούς λησμονώ
ακόμα και τα τηλεφωνήματα
αραίωσαν
Ας ζήσουν όπως διάλεξαν
κι ας περάσουμε το υπόλοιπο
αναίμακτα
Η χάρη που μας δόθηκε στα νιάτα μας
ξεψύχησε
Σε κάθε βήμα λέοντες μας
σκάβουν το λάκο.

ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

Ο άνεμος λυσσομανά
σαν άγριο θηρίο ουρλιάζει
σπάει πόρτες και παράθυρα
τις προσευχές μπερδεύει
των ευλαβών
σηκώνει τις παρθένες απ’ τα
κρεβάτια τους
ρουφάει το μεδούλι των νηπίων
και παίζει κρυφτό με τους φόβους μας.