Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Paul Eluard…Η ποίηση είναι μεταδοτική

Ο Αμπλαούπλας, ο Τσαλαβούτας κι ο Χαζόγιαννος, και βέβαια είναι ποιητές!

Ο Γκόνγκορα, ο Έντγκαρ Πόε, ο Μαλλαρμέ, και βέβαια ποιητές!

Το δράμα όμως βρίσκεται στους ποιητές που λένε «εμείς», σ’ αυτούς που παλεύουν, που ανακατεύονται με τους συνανθρώπους τους, και μάλιστα, και προπάντων, αν είναι ερωτευμένοι, θαρραλέοι. Η ποίηση είναι αγώνας.

Οι αληθινοί ποιητές ποτέ τους δεν πίστεψαν ότι η ποίηση τους ανήκει, δίκην ιδιοκτησίας. Στα χείλη των ανθρώπων ο λόγος δεν στέρεψε ποτέ: οι λέξεις, τα τραγούδια, οι κραυγές αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο αέναα, διασταυρώνονται, συγκρούονται, μπερδεύονται. Η παρόρμηση της λειτουργίας της γλώσσας έφτασε ως την υπερβολή, ως τον πλεονασμό, ως την ασυναρτησία. Οι λέξεις λένε τον κόσμο και οι λέξεις λένε τον άνθρωπο, ότι ο άνθρωπος βλέπει και αισθάνεται ότι υπάρχει, ότι υπήρξε, την αρχαιότητα του χρόνου και το παρελθόν και το μέλλον του αιώνα και της στιγμής, τη θέληση, το αθέλητο, τον φόβο και τον πόθο αυτού που δεν υπάρχει, αυτού που θα υπάρξει. Οι λέξεις καταστρέφουν, οι λέξεις προλέγουν, συναρμολογημένες ή ασυνεχείς, δεν ωφελεί σε τίποτα να τις αρνιόμαστε. Μετέχουν όλες στην επεξεργασία της αλήθειας. Τα αντικείμενα, τα γεγονότα, οι ιδέες που αυτές περιγράφουν, μπορεί να σβήσουν γιατί τους λείπει το σθένος, είμαστε βέβαιοι ότι θα αντικατασταθούν από άλλα που θα έχουν συμπτωματικά προκαλέσει, και που, αυτά, θα διαγράψουν την πλήρη τους εξέλιξη.

Λίγες λέξεις μας χρειάζονται για να εκφράσουμε το ουσιώδες, μας χρειάζονται όμως όλες οι λέξεις για να το καταστήσουμε πραγματικό. Οι αντιφάσεις, οι δυσκολίες βοηθούν στην πόρευση του σύμπαντός μας. Οι άνθρωποι έχουν καταβροχθίσει ένα λεξικό και ότι ονοματίζουν υπάρχει. Το ακατανόμαστο, το τέλος του παντός δεν αρχίζει παρά στα σύνορα του αδιανόητου θανάτου.


Από Τα Μονοπάτια και οι Δρόμοι της Ποίησης

Μετάφραση Γιώργος Σπανός