Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Τα Ανεπίδοτα Γράμματα του Άρη Αλεξάνδρου

....................
Δίπλα στις στάμνες που κρυώνουν το νερό
Λέω πως αν ήταν να διαλέξω
Θα 'ρχόμουν κοντά σου.
Αν έβρισκα το σπίτι μου
Θα σ' έπαιρνα μαζί μου.

Ο χρόνος έχει λυώσει και κατεβαίνει την πλαγιά
Μια λάβα που με αγγίζει στις γυμνές μου φτέρνες.
Κοιτάζω γύρω βιαστικά
Τη γη τη θάλασσα το φως
Και παίρνω φεύγοντας τα τσίτινα λουλούδια σου
Το λάστιχο στη μέση που φουσκώνει σαν μια φλέβα
Την τελευταία νύχτα μας
Τόσο διάφανη νύχτα
Που κάπου πρέπει νάπεσε ο καπνός
Φεγγαρωμένος.

Σα να μη χάθηκαν ακόμα οι βραδυνές φωνές τους
Καθώς μισάνοιγαν οι πόρτες
Στο καλό
Όλα θαρθούνε καλοκαίρι
Τώρα που φεύγουνε φαντάροι
Και θα γυρίσουνε παιδιά μας.

Εσύ το ξέρεις πως δεν έφυγα φαντάρος
Εγώ το ξέρω πως ποτέ δε θα γυρίσω.
Τόμαθα προχθές.
Οι πεθαμένες μάνες
Δεν έχουνε παιδιά.

Τελειώνει το πετρέλαιο στη λάμπα
Η φλόγα λαχανιάζει στο γυαλί
Σα λαιμός σφαγμένος
ενός μαύρου κόκορα.

Όλες οι βάρκες
Είναι τραβηγμένες στη στεριά.