Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Από τα Μικροκείμενα του Γιώργου Μίχου


Όπως ο καπνιστής που όταν συνηθίσει το πικρό της νικοτίνης έχει πια και το πακέτο του. Και λησμονάει το πρώτο του τσιγάρο...Δεν είναι ζαχαρένιο πράγμα η ποίηση να το τραβάς και να λιγώνεις...Προχωρημένη πια η νύχτα και συλλογιζότανε ο υπνοφύλακας σε ώρα πυρετού. Μονάχα αυτό: που δεν μπορείς να εκφέρεις λόγο αν δεν κοιτάξεις ταυτοχρόνως που πατάν τα πόδια σου βάζοντας ριζικά το ερώτημα σε κάθε απόπειρα... Χρόνια συντάξιμα δεν έχει η ποίηση δεν αθροίζεται. Θέλεις το έργο κι έχεις μόνο ένα ακόμη ποίημα που σε εξορίζει και σε κάνει αθίγγανο. Και πας κάθε φορά διαθέσιμος κι όσο αντέχεις πιο πολύ τη γύμνια. Με τον καιρό μαθαίνεις πως δεν φτάνει ούτε το αίμα σου. Θέλει σκληρή εκτέλεση και ένα τόσο δα η στιγμή να σου συγκατανεύει. Και το παράδοξο: εκείνο που επεξεργάστηκες ψυχρά με μιαν ακρίβεια και σαν με το νυστέρι είναι ακριβώς αυτό που πιο θερμά εισπράττει ο άλλος σαν συναίσθημα... Τ’ άλλα είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις στην ανέραστη τη φύση του οργασμού και δεν συμφέρει...