Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

Ο Ρομποτής...του Tim Burton

Ο κος και η κα Σμιθ, ζούσαν ζωή χρυσή.
Ήταν ανδρόγυνο σωστό, μ’ αγάπη αληθινή

Ωραία νέα έλαβαν, πρωί – πρωί μια μέρα:
Η κα Σμιθ θα έκανε τον κο Σμιθ πατέρα!

Μα κάτι πήγαινε στραβά με το μικρό μωράκι.
Αυτό δεν ήταν άνθρωπος,
ήτανε ρομποτάκι!

Δεν ήταν όμορφο, απαλό,
δεν είχε επιδερμίδα.
Το δέρμα του ήταν τενεκές, το χέρι του ψαλίδα.

Κι απ’ το κεφάλι του έβγαιναν,
κεραίες και σωληνάκια.
Καθόταν άψυχο, βουβό – μα, έτσι είν’ τα παιδάκια;

Μόνη φορά που φάνηκε
κάπως να ζωντανεύει,
στην πρίζα όταν το βάλανε
κι άρχισε να σαλεύει.

«Γιατρέ, τι έχει ο γιόκας μας;»
τον ρώτησαν με κλάμα.
«Δεν έχει σάρκα και οστά,
μα αλουμινίου κράμα».

Κι εκείνος είπε απαλά:
«Αχ, κε Σμιθ...λυπάμαι,
αλλά ο πατέρας του παιδιού
δεν είστε εσείς φοβάμαι.

»Κάνουμε ακόμα κάποια τεστ,
κάτω στο εργαστήριο,
μα μάλλον ο πατέρας του
είναι ένα πλυντήριο».

Και τώρα η ζωή των Σμιθ
γέμισε δυστυχία.
Κι έφταιγε συτή η αλλόκοτη
συζυγική απιστία.

Ποτέ, της είπε ο κος Σμιθ,
δε θα τη συγχωρούσε.
Άκου με το πλυντήριο
κέρατα του φορούσε!

Κι ο Ρομποτής μεγάλωσε,
δε μίλησε ποτέ,
στο σπίτι του τον είχαν για...
σκουπιδοτενεκέ.

Από τον «Μελαγχολικό Θάνατο Του Στρειδάκη...και άλλες ιστορίες»
του Tim Burton

Μετάφραση: Βασίλης Μπαμπούρης

Εκδόσεις ΟΞΥ σκοτάδι