Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

Της Σκοτεινής Ενάτης του Γιάννη Υφαντή

«Έλα μωρό μου να σου κόψω λίγο τα μαλλιά», του είπε. Κι εκείνος ακούμπησε το πρόσωπό του ανάμεσα στο εφηβαίο και τα γυμνά της πόδια και το έτριβε πάνω στη γύμνια της και χαϊδευότανε αγκαλιάζοντας με το αριστερό του χέρι τους γοφούς της και με το δεξί του τα πόδια της. Ύστερα σταμάτησε εκεί και κλείνοντας τα μάτια ανάσαινε τη μυρουδιά απ’ τις ρίζες τους κορμιού της. Τότε εκείνη παραμέρισε το ψαλίδι και πιάνοντας το μαχαίρι το κάρφωσε στο λαιμό του έτσι σα να ‘θελε να συνεχίσει στο λαιμό του τη σχισμή του αιδοίου της. Εκείνος ένιωσε το οδυνηρό κάψιμο του μαχαιριού και πίστεψε για μια στιγμή πως ήταν πάλι τα καυτά του δάκρυα. Άλλο δεν πρόλαβε να σκεφτεί. Το αίμα του πότιζε τις ρίζες του κορμιού της και χύνονταν μες στον κόλπο της. «Όμως δεν πρέπει να μιλήσει», σκέφτηκε εκείνη και χώνοντας τον αντίχειρά της και τον δείκτη βαθιά στο σφαγμένο λαιμό, βρήκε τη γλώσσα του και με προσπάθεια μεγάλη, ξεριζωμένη σχεδόν, την έβγαλε από το στόμα του σφαγμένου λαιμού. Ύστερα τον απίθωσε χάμω, ντύθηκε και τράβηξε να βρει τον εραστή της. Κι όπως εκείνου το πέος τσαλαβουτούσε μέσα στο αίμα του σφαγμένου εκείνη είπε:
«Αγάπη μου αυτή τη φορά η περίοδος μου ήρθε νωρίτερα».

Το παρόν πεζό βρέθηκε στο περιοδικό υπερβατικών κατευθύνσεων,
Saturnalia,
τεύχος 4, Άνοιξη 1997.
Πίνακας: Αντώνης Στεφανόπουλος