Κυριακή, 20 Ιουλίου 2008

Απομεσήμερο...του ΝΤΑΝ ΠΡΟΠΕΡ


Κοιμισμένη

είσαι ένα τέλειο διαφορετικό πλάσμα:

Ο γαλανομάτης

σαν φιγούρα του Μοντιλιάνι

μακρόμισχος,

πυρακτωμένος,

γατίσιος

εαυτός σου

χαλαρώνει

μεταλλάζοντας

σε σκιερό κορίτσι,

ζεστό, κουλουριασμένο,

που αναδίνει

τον απαλό στεναγμό της ανάσας σου...

Στέκομαι

πάνω από το κρεβάτι σου

- θέλω να αγκαλιάσω τρυφερά

το τέλειο, εύθραυστο σχήμα σου

να φιλήσω το μέτωπό σου,

να σου φιλήσω τα μάγουλα

- ωστόσο φοβάμαι

μήπως σε ξυπνήσω.


Μετάφραση: Μιχάλης Μεϊμάρης
Απο το βιβλίο: Η Σκηνή Μπιτ
Εκδόσεις: Ερατώ