Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007

Το Τραγούδι του δρόμου από τον Cesare Pavese


Γιατί ντρέπεσαι; Όταν κάποιος έκανε την ποινή του,

εάν τον αφήσουν να βγει, είναι επειδή είναι σαν όλους τους άλλους

και είναι πολλοί οι άνθρωποι του δρόμου, που κάνανε φυλακή.

Από το πρωί ως το βράδυ γυρνάμε στους δρόμους

και πότε βρέχει, πότε κάνει λιακάδα, πάντα είναι ωραία για μας.

Είναι ευτυχία να συναντάς στους δρόμους τον κόσμο που μιλάει

και να μιλάμε μόνοι μας, σπρώχνοντας τα κορίτσια.

Είναι ευτυχία να σφυρίζεις στις εισόδους περιμένοντας κορίτσια

να τ’ αγκαλιάζεις στο δρόμο, να τα πηγαίνεις σινεμά

και να καπνίζεις στα κρυφά, ακουμπισμένος στα ωραία τους γόνατα.

Είναι ευτυχία να μιλάς μαζί τους χουφτώνοντάς τες και γελώντας,

και τη νύχτα στο κρεβάτι, να νιώθεις να σου τυλίγονται δυο μπράτσα

στο λαιμό,

και να σκέφτεσαι το πρωί που θα βγεις και πάλι από τη φυλακή στη

φρεσκάδα του ήλιου.

Από το πρωί ως το βράδυ να γυρνάς μεθυσμένος

και να κοιτάς γελώντας τους περαστικούς που πηγαινοέρχονται

και που χαίρονται όλοι – ακόμη και οι κακοί – αφού βρίσκονται

στους δρόμους.

Από το πρωί ως το βράδυ να τραγουδάς μεθυσμένος

και να συναντάς μεθυσμένους και να πιάνεις κουβέντες

που διαρκούν πολύ και σου προκαλούν δίψα.

Όλους αυτούς τους ανθρώπους που προχωρούν μονολογώντας,

τους θέλουμε μαζί μας τη νύχτα, κλεισμένοι στο βάθος της ταβέρνας

Ν’ ακολουθούμε μαζί τους την κιθάρα μας

που πάλλεται μεθυσμένη και πια δεν βρίσκεται μέσα στην ταβέρνα,

αλλά ανοίγει τις πόρτες για ν’ αντηχεί στον αέρα –

έξω βρέχει είτε νερό είτε αστέρια. Δεν έχει σημασία αν οι δρόμοι

αυτή την ώρα δεν έχουν πλέον κοπέλες να κάνουνε τη βόλτα τους:

θα βρούμε εμείς τον μεθυσμένο που γελάει μόνος του

γιατί βγήκε κι αυτός από τη φυλακή απόψε.

Και μαζί του, φωνάζοντας και τραγουδώντας, θα περάσουμε το πρωί.

(1933)

Μετάφραση: Γιάννης Η. Παππάς