Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2007

JAMES GRAHAM BALLARD...Η Παντοτινή Ημέρα

Πιστεύω στη δύναμη της φαντασίας να ανακατασκευάζει το κόσμο, ν’ απελευθερώνει την αλήθεια που είναι μέσα μας, να συγκρατεί τη νύχτα, να ξεπερνάει το θάνατο, να δίνει γοητεία στους αυτοκινητόδρομους, να μας κάνει πουλιά, να υιοθετεί τις εκμυστηρεύσεις των τρελών.
Πιστεύω στις έμμονες ιδέες μου, στην ομορφιά της αυτοκινηστικής σύγκρουσης, στη γαλήνη του υποβρύχιου δάσους, στις συγκινήσεις της ερειπωμένης πλαζ διακοπών, στη κομψότητα των νεκροταφείων αυτοκινήτων, στο μυστήριο των πολυώροφων παρκινγκ, στη ποίηση των εγκατελειμένων ξενοδοχείων.
Πιστεύω στην ομορφιά όλων των γυναικών, στη προδοσία των φαντασιώσεών τους που είναι τόσο κοντά στη καρδιά μου, στη φιλική ανοχή, στις διαστροφές μου.
Πιστεύω στο θάνατο του αύριο, στην εξάντληση του χρόνου, στην έρευνά μας για ένα καινούργιο χρόνο μέσα από τα χαμόγελα των γυναικών υπαλλήλων στα διόδια και μέσα από τα κουρασμένα μάτια των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας σε προσωρινά κλειστά αεροδρόμια.
Πιστεύω στη τρέλα, στην αλήθεια του ανεξήγητου, στη κοινή λογική των λίθων, στη σχιζοφρένεια των λουλουδιών.
Πιστεύω στο τίποτα.
Πιστεύω σε όλους τους αθέατους καλλιτέχνες μέσα στα ψυχιατρικά ιδρύματα του πλανήτη.
Πιστεύω στην απιθανότητα της ύπαρξης, στο χιούμορ των βουνών, στο παραλογισμό του ηλεκτρομαγνητισμού, στη φάρσα της γεωμετρίας, στη σκληρότητα της αριθμητικής, στην εγκληματική σκοπιμότητα της λογικής.
Πιστεύω στις έφηβες γυναίκες, στη διαφθορά τους από την στάση των ίδιων τους των ποδιών, στην αγνότητα των αδέξιων κορμιών τους, στα ίχνη των αιδοίων τους που έχουν απομείνει σε τουαλέτες άθλιων μοτέλ.
Πιστεύω στην ομορφιά που χαρακτηρίζει οτιδήποτε έχει πετάξει ποτέ, στη πέτρα που έριξε ένα παιδί και η οποία μεταφέρει μαζί της τη σοφία των πολιτικών και των μαιών.
Πιστεύω στη μοναξιά του ήλιου, στην επαναληπτικότητα των εαυτών μας, στην ανυπαρξία του σύμπαντος και στην ανία του ατόμου.
Πιστεύω στη μη-ύπαρξη του παρελθόντος, στο θάνατο του μέλλοντος και στις άπειρες πιθανότητες του παρόντος.
Πιστεύω στη διατάραξη και σύγχυση των αισθήσεων, στους Μπάροουζ, Ρεμπώ, Ύσμαν, Σελίν, Ντε Φόου, Ζενέ, Σουίφτ, Κάρολ, Κόλριτζ και Κάφκα.
Πιστεύω στα επόμενα πέντε λεπτά.
Πιστεύω στην ιστορία των ποδιών μου.
Πιστεύω στις ημικρανίες, στην ανία των απογευμάτων, στο φόβο των ημεροδεικτών, στην απάτη των ρολογιών.
Πιστεύω στην αγωνία, στη ψύχωση, στην απόγνωση.
Πιστεύω στις διαστροφές, στους ενθουσιώδεις έρωτες με δέντρα, πριγκίπισσες, πρωθυπουργούς, εγκαταλειμμένα βενζινάδικα, σύννεφα και πουλιά.
Πιστεύω στο θάνατο των συναισθημάτων και στο θρίαμβο της φαντασίας.
Πιστεύω στον αλκοολισμό, στ’ αφροδίσια νοσήματα, στο πυρετό και στην εξάντληση.
Πιστεύω στο πόνο.
Πιστεύω στην απόγνωση.
Πιστεύω σε όλα τα παιδιά.
Πιστεύω σε όλες τις δικαιολογίες.
Πιστεύω σε όλες τις αιτίες.
Πιστεύω σε όλες τις παραισθήσεις.
Πιστεύω στο θυμό.
Πιστεύω σε όλες τις μυθολογίες, τις αναμνήσεις, τα ψέματα, τις φαντασιώσεις και τις υπεκφυγές.
Πιστεύω στο μυστήριο και τη μελαγχολία ενός χεριού, στη καλοσύνη των δέντρων, στη σοφία του φωτός.